Marco Polo Strikes Back

KLEINE INSCHATTINGSFOUT DUS. Uit de 'kop' van de vorige bijdrage mag blijken dat aanvoelen en voorspellen van weersituaties niet aan mij besteed moeten worden. Hoe ver kon ik er in al mijn naïef optimisme weeral naast zitten? Na drie zomerse dagen is het blijkbaar meteen terug naar af. We gaan serieus wat geduld moeten oefenen vrees ik voor we opnieuw aan 'van die mooie dagen' zullen toe zijn. Gelukkig was er deze week Grof Geschud in 'het middagjournaal' van Nieuwe feiten op radio1. Vijf keer 3 minuten virtuoos taalgebruik om m'n week van kleur en opgewekt gevoel te voorzien. #1 12 punten  voor genocide, het songfestival moet stoppen  #2 De 'keutel' van Viknård de viking, te bewonderen in het Jorvik Viking Centre   #3 Stop met het vertellen van je dromen  #4 Een waanzinnig mooi stukje over co-ouderschap. Pietertje en Merel... #5 Het miertje en de granaatappelpit. Stuk voor stuk juweeltjes van al dan niet cynisch absurdisme vermengd met oprech...

  DE ZONNIGE DAGEN hebben dan toch hun intrede gedaan. Nooit panikeren, niet klagen. Maar toch... ik begon bijna te twijfelen. Zeker als de aangeboden Facebook herinneringen mij herhaaldelijk met de neus op die meteorologisch hoogstaande Corona-tijden drukten. Hoe toen het blijkbaar immer mooie weer mij telkenmale naar buiten lokte. Vroege wandelingen in de Polder, fototoestel bij de hand. Lekker lang en onbezorgd mijn weg zoeken langs krimpende waterpartijen en doorheen de naar water hunkerende natuur struinen. Daarna thuis ontbijt op het terras en de opnames checken. Want verder niks te doen. Selecteren, bewerken waar wenselijk, bijknippen waar nodig en dan monteren in iMovie. Muziekje erbij en klaar was het zoveelste filmpje.  Om de bezoekers van m'n 'pagina' te verwennen met natuurimpressies van 'ons' polderlandschap en af en toe zijn bewoners. Dat waren nog eens tijden. Beperkingen alom, weinig contacten en zoeken naar veilige activiteiten. Maar rust en geen m...

ONE TWO THREE. De startcijfers voor de hoofding van deze bijdrage. Mijn gevoeligheid voor getallenreeksen, cijfermatig hocus-pocus tot en met getallen die simpelweg voor mij iets aparts hebben. Niet te onderdrukken referenties bij 7 'heilig' 17 'geluk & geboorte' 63 'vader' 107 'ouderlijk huisnummer' 123 'perfecte drie-op-een-rij' ... nog net niet dwangmatig, maar toch zeer wenselijk. Zal zelden vergeten terug te koppelen. En dus nu weer een 'één-twee-drie' waarbij ik een logische uitleg-aap uit m'n mouw moet schudden om die foto met slechts twee items te verantwoorden. Vooruit dan maar... Dat ik op korte tijd het eerste boek van Myrthe van Velden & Lander Severins heb uitgelezen. Of beter: dat ik mij door hen heb laten meeslepen. DRIJVEN , het dubbelverhaal van hun voorlopig verhaal zoals het voor een deel ook uit hun twee Grof Geschud-voorstellingen -wat niet hetzelfde is- valt op te maken. Maar dieper, met hun beider inki...

WAAR GAAN WE het deze keer over hebben? Het einde van de zomer, het begin van de herfst? Dat die twee dit jaar redelijk dicht bij het originele scenario blijven? Een zomer die kon tellen, met droogte om "U" tegen te zeggen en zuiderse temperaturen. Met naar het einde toe van de ene dag op de andere een herfstige omwenteling. Woensdag 14 september werd de eerste echte regendag: eentje om in te kaderen en met een heerlijk frisse temperatuurduik. Geen schaduwluieren meer in de tuin, een lichaam dat een boost krijgt van de natte afkoeling en Polo die er in z'n blote flikker een kort regendansje voor over had. Lekker!! Zalig!!!! Gelukkig geen compromiterend beeldmateriaal, en vertellen kan geen kwaad. Voor de rest een indoordag die goed was voor een fijne lees-, sport-  & kijkcombinatie. Twee kleine visjes van M.J. Arlidge . Alles in de wind en Schuitje varen zijn goed geschreven, makkelijk te lezen kortverhalen uit de reeks over inspecteur Helen Grace. Nieuw voor mi...

ER MOET ME iets van het hart. Misschien een g ek idee, maar na de Covid-passage alhier leek me dat een op meerdere vlakken toepasbaar en passend gezegde. Figuurlijk, maar zeker ook letterlijk deze keer. In de vorige bijdrage had ik het, in een wat achteraf als euforische bui mag betiteld worden, nog over een snel herstel. Het 'tuin'-wandelen liep goed, de nieuwe warmte-opstoot waarvan sprake was bijna voorbij... maar net niet helemaal. 'Niet helemaal' sloeg ook op mijn Corona-herstel. Dit in combinatie met twee onderschatte tuinwandelingen en daaropvolgende klusjes in die vochtige warmte deden mij de das om. Het was lang geleden, maar daar waren de VKF's nog een keer. Hartritme overhoop. Als een donderslag bij wat toen op heldere hemel leek. Contact  met de  cardioloog, nog eens naar het extra pilleke gegrepen, bloeddruk opvolgen en dan toch spontaan herstel. Dat viel mee. Kalm aan nu, paar dagen rust. Wandelen on hold. Toch heel even de fiets op: de broodautomaat ...

HET EINDE VAN het EK Atletiek en de start van La Vuelta sluiten dit jaar perfect bij elkaar aan, en dan zeker de televisie-uitzendingen ervan. In de periode dat tante Corona en nonkel Covid ons met hun bezoek ambeteren, in quarantaine dwingen en periodisch aan het bed kluisteren kan ik mij geen betere ontspanning dromen dan af en toe een 'loos' momentje voor het scherm. Op die manier valt een en ander dan toch nog op het goede moment in de juiste plooi. Het had veel erger gekund. Covid-19 is niet zomaar een griepje, maar gelijkenissen zijn er wel. En dan al zeker over een grote tijdspanne heen. "Griep, zei 'ons Moeke' vroeger, dan moet ge veel rusten, hete thee drinken, op tijd nen aspro tegen de koorts en de pijn pakken en... veel rusten" Ben, haar wijze woorden indachtig, trouw gebleven aan die goede raad en heb veel van m'n hersteltijd in horizontale positie en dan vooral nog in bed doorgebracht. Wat vroeger goed voor me was heeft blijkbaar ook nu ge...

HET KAN VERKEREN zei Gerbrand Adriaensz Bredero  zo'n 400 jaar geleden al, en na hem nog vele anderen. Waar dat toen exact op sloeg kan ik mij niet direct voor de geest halen, wel dat wij zoiets  recentelijk op meerdere vlakken mochten ondervinden. Er stond weer een maandelijks weekje "weg" op het programma. Voor de tweede keer op rij de grens over en weer naar Nederland. Minder ver nu: Waspik in Noord-Brabant. Bij het horen van de plaatsnaam alleen al kreeg ik de kriebels. Gewoon zomaar. La Pola had deze keer een natuurhuisje uitgekozen op een 'bloemenboerderij' met pluktuin. Dat kan niet fout gaan denk je dan, moet rustig zijn. Niet dus, want 'boerderij' betekent hoe dan ook kippen en in dit geval nog een stel hanen die van de absolute vroegte houden. En die van de buren ook, vanaf half vijf een onwaarschijnlijk 'KuuKeLeKuu"-concert. Aansluitend een verrassing waar ik helemaal niet op had gerekend: op nauwelijks 100 meter afstand een groot hond...

HET IS GELUKT . Eindelijk! Katrien Verfaillie 'Live' in de Polder. In het kort wat eraan vooraf ging.  Half oktober 2019 (!!!) op Facebook: 'Pigeon on Piano' gaat de huis- en tuintoer op. 24 oktober: afspraak om op 21 maart 2020 de lente in te spelen ten huize Pola & Polo. Gastenlijst, planning plaats en organisatie. Dat wordt een gezellige avond. Niet dus: tante Corona arriveert in ons land en we gaan in lockdown. Annulatie concert. Eerste golf lijkt over tegen de zomer. Tweede poging: we mikken op 19 juli 2020. We rekenen op mooi weer en spreken af om het in de tuin te doen. Prima, en gezien de Covid-historie ook veel veiliger. Eind juni lijkt alles oké, daarna stijgen de 'cijfers' opnieuw en verstrengen de regels. Ook wij willen voorzichtig blijven. Dan maar uitstellen. Voorlopig geen tuinconcert. 'Voorlopig' duurt lang, erg lang: er gaan twee volle jaren overheen. Maar we geven niet op en geduld is een mooie deugd. Eind juni 2022 vertrekt een nie...

BEHOORLIJK ZWARE KOST . Dit om de hoofding van deze bijdrage te onderstrepen en duidelijk te maken waarom het zolang geduurd heeft eer er nog eens een boek aan bod kwam in deze blog. Deze pil werd me aangereikt als nieuwjaarsgeschenk. Merci Shanthi. Er lagen toen nog enkele werken op de plank, in de planning om gelezen te worden. Het werd dus even wachten, drie maanden zelfs, rustig garen en grondig laten marineren tot het moment daar was om dit exemplaar tot mij te nemen. Dat dacht ik tenminste. Mijn leestempo en het daaraan gekoppeld aantal geconsummeerde boeken per tijdseenheid wordt door de meesten te hoog ingeschat en dat gaat er met deze niet beter op worden.  Ik moet toegeven dat Geert Mak's Grote verwachtingen veel trager dan gewoonlijk mijn leeshonger kon stillen. Deze kanjer heeft mijn ingebouwde tekstverwerking danig op de proef gesteld. Kleine zeshonderd pagina's waren niet echt het probleem, wel de inhoud. Eerder had ik al de voorlopers van deze tot mij genomen: E...

GOEDE GEWOONTES ONDERHOUDEN , niet altijd makkelijk maar in dit geval een koud kunstje. Even het geheugen opfrissen: in het eerste coronajaar - het niet zo gezegende 2020 - besliste La Pola de tering naar de beperkte possibiliteiten van de reisnering te zetten en begonnen we aan een serie (mid)week-uitstappen in eigen land. Merksplas, Houtave, Poppel, Lanaken, Lichtervelde, Houtem, Mol, Zutendaal, De Haan waren elk één of meerdere keren de plaats van bestemming. In totaal 17 escapades, met het Patchworkatelier in Houtave en 't IJsvogeltje in Poppel on top of the list met elk 4 passages. Het begint te tellen. Maar elke keer rust, natuur en kalmte. Pauzeknop ingedrukt en reset, voor zover dat laatste op onze antieke bodybattery nog van toepassing is. Zou een update dan toch de moeite lonen? We blijven volhouden: de voorbije week voor de tweede keer naar Kromven in Merksplas . Het was geleden van Pola's laatste pre-70 week. November 2020. Net als bij de andere natuurhuisjes is ...

DE EERSTE VIER maanden, één derde van het jaar 2022, hebben we achter de krakkemikkige rug. Het is me wat geworden, zeg dat wel. En al helemaal niet wat we ervan verwacht hadden. Wie dacht dat dit het jaar van de wederopstanding en het complete herstel ging worden is eraan voor de moeite. Covid-corona-omikron en noem maar op, ze zijn meer dan latent aanwezig gebleven. Voorzichtig zijn is nog steeds de boodschap, maar vooral ook hopen op niet teveel tegenslag. En als het dan toch "prijs" is, dat het ziektebeeld maar wat mag meevallen. Thumbs up, fingers crossed.   Net als voor de toestand in die oostelijke hoek van Europa. Ook daarover is het laatste woord nog niet gezegd noch geschreven, de laatste gruwel nog niet ontdekt, het laatste schot nog lang niet gelost. Erg, heel erg. Er komen veel vluchtelingen onze kant op. Een aantal mensen werkt hard om de opvang te verzorgen. Chapeau Katelijne, jij en Dirk en zovele andere vrijwilligers doen dat prima. Maar als we er niet direc...

GAAN WE DAN . Januari van de kalender gescheurd. Februari van start, en let op want het gaat snel. Voor we het doorhebben zit die 'korte' er ook op. Om de eerste overgang te verteren hebben we ons nog maar eens binnenlands verplaatst. Goede gewoonte is dat, ontstaan in coronatijden: weekje weg in eigen land. Prima ervaringen, ontdekkingen dichtbij huis, rust en kalmte. De vakantiestudio van Sophie en Frederic in Houtave leek ons de ideale plek om 2022 'korte break'-gewijs in te zetten. Het  PatchworkAtelier   -annex vakantieverblijf- werd ondertussen een stellige zekerheid, een absolute vastigheid, een meer dan zeker weten dat het goed wordt: Houtave is deel van ons leven geworden. Zijn nu aan de vierde passage toe. Zeker niet de laatste. En dat het ook nu weer in orde was maken de beelden hierboven wel duidelijk. Om te beginnen even dit: weersvoorspellingen neem je best met een korrel zout, aan onze kust met een kilo zeezoutkristallen. Het komt neer op gissen en zich (...

FRIS EN FRUITIG het nieuwe jaar in. Dat was het strakke plan, en daar zouden Wollie en Aapje ons wel bij helpen. De brug van oud naar nieuw, met kleindochter KiKi en haar mama in de gelederen. Het is gelukt, ondanks de  massa's knallen en vuurwerkhinder in overload boven de Polder. Want zo bekijk ik het tegenwoordig. Niks leuks meer aan, eerder het verknallen van wat feestvreugde voor iedereen zou kunnen zijn. We houden het bij een smakelijke visgourmet om 2021 uit te hobbelen en jawel: pannenkoeken om in 2022 een vliegende start te nemen. Het heeft ons gesmaakt en het gezelschap was niet te versmaden. Zodoende zijn we er na de overstap net als al die andere keren weer min of meer klaar voor. Klaar voor wat? We hopen, maar weten bij god niet wat ons te wachten staat. We hopen dat we het samen met de grote meerderheid zolang als nodig blijven volhouden: afstand bewaren, contacten beperken, niet te zot doen en liefst ons gezond verstand gebruiken. Het zal nodig zijn, want de overhed...

DAT WAS 2021. Datgene wat we deze nacht tussen al die berichtjes en hier en daar een telefoontje hebben achtergelaten. Een jaar om nog maar eens lessen uit te trekken. Om het 'wat en hoe' ervan te onthouden en niet te vergeten. Mag niet! Beter doen dan wat ik onlangs ergens las: "De geschiedenis leert ons dat volkeren en regeringsleiders nooit iets van de geschiedenis hebben geleerd" - Georg Wilhelm Friedrich HEGEL. Het moet zo'n tweehonderd jaar geleden zijn dat herr Hegel deze uitspraak op ons losliet. Een filosofische oneliner die mij niet vrolijk stemt en waarvan ik de veralgemenende teneur maar al te graag wil temperen. 'We' vinden dat er te dikwijls fouten worden herhaald, dat 'ze' niet genoeg kijken naar of lessen willen trekken uit het verleden en dat enkel de gedwongen jacht vooruit waarde heeft voor de ontwikkelingsgang. En dat net na twee jaren spartelen op vele vlakken onder een pandemisch juk. De tijd is daar om Rutger Bregman 's...

MET DE REGELMAAT van een verroeste pendule kom ik dan toch aan m'n derde december bericht. "Da's gene vette!" hoor ik menigeen terecht opmerken. Dat is inderdaad een mager beestje, daar niet van, maar... binnenkort is het weer tijd voor de jaarlijkse FOTO TOP12. En dan is twaalf dagen op rij een lukraak gekozen afbeelding uit mijn zelfgeschoten prentenkabinet van het voorbije jaar datgene waarmee ik u wil verrassen. Andere jaren een toetje na een meestal zeer copieus en van uitbundig veel gangen voorzien blogjaar.  Deze keer, met heel wat minder publicaties op de teller, weegt de inbreng van de fotoreeks op zich zwaarder door. Of het komt door bijna twee jaren Corona, of de leeftijd en de hang naar nostalgie iets meer zijn stempel drukt? Wie zal het zeggen? Nog enkele dagen geduld, om juist te zijn: nog twee keer slapen, en dan is het weer zover. Telkens een geknipte en bewerkte foto, voorzien van een simpel woordenspel. Meer kan ik u te dezen niet schenken. Of het m...

PI - RO - SIGMA . Zou dat ons de komende tijd te wachten staan? De volgende Corona-varianten en bijhorende golven. Tenminste als ze zich aan de alfabetische volgorde houden. De Griekse dan wel. Om één of andere reden zijn we recentelijk bij het omikron -virus terecht gekomen. Zou dat inderdaad de veertiende variant van de oer-alfa zijn? En dus net als die 'letter' nummer '15' in de rij? Houden de wetenschappers het bij de Griekse logica, dan volgen dus nu 'pi', 'ro', 'sigma'... en blijven er dan nog zes letters te gaan in de variantencarrousel tot en met de 'omega'. Het zou straf zijn als daarmee de Corona-kous 'af' was. Moemoe, mijn oma aan moeders kant, zou er altijd nog een 'boordeke' aan breien. Een sok zonder 'boordeke' is niet compleet. Maar goed, het biedt alleszins perspectief. Met of zonder losse steken. We zien wel, eerst nog maar eens een overleg zeker?  De voorbije twee weken heb ik hometrainergewijs de...

MISSCHIEN ZONDER WOORDEN ... of toch met wat uitleg? Het was een van die late mooie zonnige dagen. Goed voor weer een frisse-neus-wandeling in onze eigen Hobokense achtertuin. De Polder. Een dag waarop de laatste bladeren van de bomen zouden vallen. Bijna allemaal. Dan ben je nog net op tijd om van al die schoonheid te genieten en haar (nog maar eens!) trachten pixelmatig vast te leggen. Netjes op een rij. Alles in zijn eigen kader. En dus maar even anders kijken naar die dingen? Zeven dikke vliegen op een knalgeel herfstblad: een groepszonnebank. Ambiance. De zilverberken houden woord: 't zijn inderdaad de laatste. "Profiteer ervan!!" De rest volgt en verzorgt mede het kleurenpalet. De blauwe lucht, de zon en de schaduw. Er staat nog twijfelend gras aan de kant en er hangen ook dito bladeren.  Toch wekt het massaal gevallen loof het kind weer op in mij... door het bladertapijt slenteren en met volle voet de knisperende bladjes in de lucht sjotten. Zie ze maar vliegen. Pu...

OOST-WEST, WE ZEN in Mol 'gewest'. Een weekje uitblazen. Van wat? We zijn pas weggeweest. Pluk de dag, leef vandaag als het kan. Die goede raad komt van alle kanten, dagdagelijks positivo-voer. Daar kunnen/willen we niet omheen: dus doen! Met graagte. Het stond al langer in de planning. Inderdaad: La Pola organiseert en boekt. Heer Polo volgt, en als het past en veilig kan mag er ook wat 'jong volk' mee. Er diende wel nog extra getest, want 'positief' kindje in de opvang, maar met een dag vertraging konden Anke en KiKi ook naar "679" in CenterParks Mol afzakken. Huisje op een verre uithoek in het park, niet druk, en waar dat wel was hielden we ons ver van. Vroeger met de 'kleintjes' steeds fan van het subtropisch zwembad, maar die broeihaard hebben we deze keer maar vermeden. Genieten van wandelingen, fietstochtjes, spelletjes, schilderen, lekker eten van de bomma en samen zijn. Grote 'vijvers', mooie kleuren, 'sjieke' bomen, p...

WEER EEN KEER op stap geweest. Naar West-Vlaanderen, de Westhoek, Veurne's deelgemeente Houtem. Nog steeds niet klaar om met een gerust gemoed de verre reizen aan te vatten. Blijven dan maar ons eigen landje exploreren. Valt nog veel te rapen blijkbaar. We zien wel waar 'de Corona' strandt. Elk schip moet ooit aan land komen. Of vergaan. Binnen (on)afzienbare tijd? Waar blijft La Pola het halen? Zaten opnieuw op het eind van de bewoonde wereld. Allerlaatste rijhuisje in een doodlopend straatje, met onze neus op de reeds kale velden. In de verte wat schaarse sporen van des mensen aanwezigheid: een boerderij met schuur, een kerktoren, een antennemast, telefoonkabels... Le vrai 'plat pays'. Dankzij een meteorologische meevaller scoren 4 op de 5 ochtenden een stralende zonsopgang. Hoe lang is het geleden dat ik met oranje ochtendgloed op m'n gezicht wakker werd? Meen zelfs te horen hoe de priemende zonnestralen tussen de houten jaloezieën kruipen. Daar is ze dan: d...

DE PLATANEN GEVEN het ritme aan. Week na week verliezen onze schaduwbrengers steeds sneller hun prachtige grote bladeren. Bruin knisperend droog tuimelen ze vantussen hun takkenparasol op het najaarsgazon. Met de opschuivende klimaatzones komen deze Provençaalse bomen ook stilaan in een vertrouwde omgeving terecht. Polder of geen polder, ze doen het wel en volgen de hinkstapsprongen van de seizoenen zo goed mogelijk. Zeker als de herfst op komst is kan je er de klok op gelijk zetten. Geduldig wachten tot het laatste blad gevallen is en dan eigenhandig het "dak" fatsoeneren. Dat is jaar na jaar de bedoeling, zolang het me blijft lukken welteverstaan. De ten hemel uitschietende takken moeten eraf, daarna door de hakselaar en uiteindelijk uitgestrooid onder de haagboorden of achter het tuinhuis. Jaar na jaar na jaar opnieuw. Polo heeft werk aan de winkel. En ook tijd, alle tijd. Hoewel: niet altijd. Of toch, maar dan worden er prioriteiten gesteld. Dan maak ik bijvoorbeeld tijd...