Marco Polo Strikes Back

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

HET HAD MEER voeten in de doorregende aarde dan verwacht om deze 350ste door de MPSB-uitlaat te rammen. Om te beginnen dit: het gaat hier om een uitgeschreven variant van wat we bij tussentijdse vriendenbijeenkomsten 'het medisch kwartiertje' plegen te noemen. Over wie wat door de jaren heen is gaan 'mankeren'. Met die schamele 15 minuten komen we er de laatste jaren al lang niet meer. Want zelfs als we onze verhalen in de 'korte versie' brengen (knipoog naar La Pola!) loopt het gezondheidspraatje al snel uit. Misschien moet ik er maar mee beginnen, anders helpt die knipoog niet meer en mag ik #351 op mijn gladde buik schrijven.  M'n verhaal dan maar? Na de laatste bestralingsronde (#321 & #322) en de daaraan gekoppelde heropstart van de hormoontherapie, een combinatie om het postprostataire bestaan van uw schrijvende dienaar op de rails te houden, ben ik deze keer wel in een OBP - Oncologisch bewegingsprogramma - gestapt. Omdat hart en bloeddruk de la...

EN JA HOOR , ik kan iedereen aan de overkant geruststellen: het is 'bijna' opnieuw als vanouds... gefrutsel en geprutsel met foto's en tekstjes, losse aktiviteiten en bezigheden. Niks dat de hemel op z'n kop zet en al evenmin mijn dagelijkse beslommeringen overhoop gaat halen. Neen, neen: ik ben gewoon terug bezig. En dat voelt geweldig goed aan. Voeten terug op de pedalen, en genoeg dingen om een klapke over te doen. Zoals? Wel, een paar dagen na de operatie en eigenlijk nog in volle heropbouw stond er al een eerste afspraak gepland. Misschien wat te snel, maar ik wilde wel proberen. Niet met de fiets, ook niet met de elektrisch ondersteunde die overigens al maaaaanden ongebruikt in de garage staat te wachten op nog eens een uitstapje, zeker niet met de auto want probeer daar maar eens een parkeerplek te vinden, maar... met de trein. 'Ons' station bevindt zich op zeer wandelbare afstand van de thuisbasis, zelfs op momenten dat het niet van harTe gaat. Als aan h...

DIT WORDT ZEKER niet van het beste wat hier ooit als blogsel via het klavier in de 'draftpage' gepompt is. Verre van zelfs, misschien zit ie wel helemaal aan de andere kant van het kwaliteitsspectrum. En toch begin ik eraan, we zien wel waar het bootje de klippen raakt. Als het al niet eerder in woelig vertelwater kapseist. Omdat ik de trappers even kwijt ben? Dat zit er dik in want er werd naar deze week met een (gezonde?) dosis spanning uitgekeken. Stond een redo-ablatie op het programma. Een oppoetsbeurt van wat er ooit eerder als hartritmestoornis-blokkage werd aangebracht met, naar ik begrijp, daar bovenop een serie extra littekengrenzen die het geheel vanaf nu en voor een bepaalde (?) tijd beter in de pas zullen laten lopen. Operatie op maandag 01 december: probleem, nu moet ik de start van de Adventskalender uitstellen. Zal enkele dagen later hier en daar een pralinneke aanbieden aan mijn huisgenoot zodat ook wat dat betreft de planning kan gerespecteerd worden. Merci J...

EEN APARTE BREAK , zo kan ik deze periode van niet-bloggen wel noemen. Het begon met een midweek Gierle. Patricia en Herman, de mensen waarbij we al jaren in Merksplas op regelmatige basis een weekje vertoeven in hun Kromven-natuurhuis, hebben ondertussen meerdere locaties waar men voor korte of langere tijd afstand kan gaan nemen van de drukte en het gedoe in onze hedendaagse wereld/maatschappij. Wij dus deze keer op ontdekking naar... The Black-Box . Ons doel ligt in een weekendzone, in de Vonderbeemd om precies te zijn. Stilte, bos alom, hier en daar nog een huis(je) en dat is het. De Box is compact maar ruim, aan de buitenkant zo zwart als de naam laat vermoeden maar binnen is het licht en luchtig, modern en strak. We hebben er een zeer aangenaam en uiteraard rustgevend verblijf van gemaakt. Dat was zo eens iets anders, maar buiten hebben we veelal hetzelfde gedaan van wat we ook op andere plekken in een 'natuurhuisje' doen: wandelen en fietsen. Voilà, dat is het zowat. Nee...

UIT DE STILTE die gedurende een tiental dagen heeft geheerst op dit podium mag afgeleid worden dat La Pola & Polo andermaal hun biezen gepakt hebben en het huiselijk nest hadden verlaten. 'Hadden'... inderdaad, want ondertussen zijn we alweer neergestreken op ons vertrouwde thuisadres. Maar dus toch even zeggen waarheen de escapade ons deze keer leidde. 'Diessen' of all places, naast Lage Mierde en aanpalend aan Middelbeers. Twee plaatsen waar we eerder al eens vertoefden. We, maar in zonderheid mijn eega, wisten dus enigzins wat ons te wachten kon staan. Het water was met bakken uit de hemel gevallen en dat hebben we geweten. Vooral de laatste puur-natuur kilometers van de heenrit stonden in het teken van ploeteren en modderen. De auto verdiende meteen een reservatie bij de carwash. Maar het ging beter worden: zon, dus heldere lucht, dus ook een pak kouder. In geen van beide gevallen zijn we dan nog erg geïnteresseerd in fietsen. Die bleven dus thuis, het zou wan...

DAN TOCH. EINDELIJK is het ervan gekomen. En hoe?! Toen ik jaren geleden De acht bergen  van Paolo Cognetti in handen kreeg is dat boek heel veel voor mij gaan betekenen. Het opende m'n ogen in donkere tijden en gaf me lucht om de ademloosheid te verdragen. Merci Bram, om mij die houvast toen toe te stoppen. Het werd de start voor een reeks leeservaringen in het werk van diezelfde Paolo die me telkens veel deugd hebben gedaan. Ademen en naar boven kijken. Het maakte mij weer een ander mens. En dan kwam de filmversie waarin  Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch het beste van zichzelf hebben gegeven. Prijzen en complimenten alom, maar bij mij overheerste de schrik. Zou het geworden zijn wat bij andere verfilmingen van topboeken wel eens het geval is: een afknapper, een tegenvaller die de chemistry van verhaal en sfeer tijdens het lezen niet kan evenaren? Ruim twee jaar geleden trok La Pola naar de cinema, in gezelschap van 'ons klein'. Moeder en dochter Anke bel...

HET BLOGRITME STIJGT,   zo mag blijken   nu er hier amper 48 uren na de vorige bijdrage alweer een post verschijnt. Olympische dadendrang hoor ik links en rechts, terwijl anderen een sterk vermoeden hebben dat hij zich weer eens op sleeptouw laat nemen. Het zal sterker geweest zijn dan hemzelf, niet te controleren die gast vreest een derde groep. De analogie is echter te zoeken in een wederom opgejaagd hartritme waarmee uw bloggende medemens wel eens te kampen heeft. Ook nu weer komt dat geheel onverwacht en uit een dito hoekje.  Welkom in m'n rechter voorkamertje dus. Dat van m'n hart, hetwelk meestal en sinds jaren op medicinale wijze behoorlijk in bedwang wordt gehouden om voor u en de uwen te kloppen. Voor mezelf ook want anders loopt het fout. Soms wil ie niet goed in de pas lopen en dat is ook nu weer gebeurd. Zo ging het dus: stevig en onregelmatig thoracaal tromgeroffel in het holst van de nacht. Da's mij niet geheel onbekend. Noem me gerust een ervaringsdeskundig...

HET MAG DUIDELIJK zijn: de blogsels kosten mij de laatste tijd meer moeite dan voorheen. Ik tikte bijna "dan ooit", maar dat zou de objectieve waarheid dan weer geweld aandoen. Toch kan ik er niet omheen dat het de laatste maanden maar een mager beestje is bij MPSB. Aan de meetbare drukte kan het niet liggen dacht ik. De kletsnatte weken, die bij ons dan nog meevielen in vergelijking met wat -ik zeg maar iets- de Westhoekers te verduren kregen, hebben er immers voor gezorgd dat de activiteitenkalender er maar dunnekes bijstond. Het waren stille tijden en als het niet echt moest, en wat moet er hier wél echt, dan kwamen we de deur niet uit. Af en toe iets droger, tussendoor een waterzonnetje... dat kon ons dan wel weer naar buiten lokken voor een wandeling in onze polder. Maar verder niX om over naar huis en ook niet in deze blog te schrijven. Of het moest zijn dat mijn medisch rapport deze leemte kan opvullen? Bij de half-jaarlijkse cardiocontrole/-test kreeg ik goede punten...

DEZE ZOMER BLIJFT aan de ribben plakken. Er was een hete aanloop, een kletsnat middenstuk en nu gaan we blijkbaar opnieuw een warme en droge periode tegemoet. Het is wat het is en we zullen het ermee moeten doen. En niet alleen met het weer. Er is momenteel nog veel meer wat mijn aandacht wekt en dagen vult. Bij Sporza hebben ze een aanbod bij mekaar gescharreld waar een enigszins sportief ingestelde kijker niet omheen kan. En waarvan heer Polo bij regelmaat een portie tot zich heeft genomen. De Ronde van Frankrijk bij de mannen én de vrouwen, de spannendste passages van de life uitzendingen. De magazines, de duiding en de achtergrond poespas eromheen laat ik dan weer voor wat ze zijn. Het EK basketbal met de Belgian Cats, het WK voetbal voor vrouwen, de WK's wielrennen en atletiek en de EK's hockey en volleybal. Ben vast hier en daar iets vergeten, oh ja... en de Vuelta en het WK gymnastiek zitten er ook nog aan te komen. Uit de vorige bijdrage hebt u allicht begrepen dat er...

KEUZE TE OVER om het 'over' iets te hebben vandaag. Ga stilaan mijn selectieprocedure moeten bijschaven: het is een pak eenvoudiger om het in een aflevering iets uitgebreider over één ding te hebben dan bij een fotocollage ook nog een gecombineerde tekstbijdrage uit de mouw te schudden. Maar dan wordt het dus kiezen met het daaraan onvermijdelijk verbonden 'verliezen'. Toch zal het ervan moeten komen/moeten van komen... kiezen! Deze keer kon het bijna niet anders: zoveel te doen, zoveel omhanden, niks willen missen, alles willen vertellen. Ga ik daarmee in de fout? Meer dan waarschijnlijk, en toch doe ik het (nog minstens één keer). Mijn excuses daarvoor met de achterliggende verzachtende omstandigheid van een post-Covid19 periode en daarmee gerelateerde cardiale turbulenties waardoor ik hopelijk op enig mededogen van mijn lezers en volgers mag rekenen. En dan nu in min of meer chronologische volgorde... Aangezien het herstel zijn tijd krijgt, een aantal tuinklussen vo...

ZOU HET HOOFD  met daarin een weinig verstand het uiteindelijk toch een keer kunnen halen van de "drive"? We zijn een week verder sinds m'n tweede cardiaal debacle en tot hiertoe heb ik me nog niet aan enige vorm van overdreven fysieke inspanning bezondigd. Even op de fiets naar de apotheek en pas twee dagen later een volgend ritje om wat kleine inkopen te doen. Geen druk, het moet al zeker niet vooruit gaan als voorheen. Dan vraag ik me wel eens af of dat niet té voorzichtig is. Maar neen, hou het maar rustig jongen. Voorlopig blijft de tikker gesmeerd lopen en dat wil ik zo houden tot de eerstvolgende controle. En daarna ook nog, zo lang mogelijk. Ik hoor dan wel hoe de zaken erbij staan en wat de mogelijke verdere stappen zullen zijn. Maar ondertussen blijft het op lijfelijk vlak bij strikt gedoseerde inspanningen.  Wel staan er nog enkele afspraakjes op het programma en wat lezen betreft mag het ook terug wat meer zijn... Soms zijn het kanjers van boeken, meeslepende ...

ER MOET ME iets van het hart. Misschien een g ek idee, maar na de Covid-passage alhier leek me dat een op meerdere vlakken toepasbaar en passend gezegde. Figuurlijk, maar zeker ook letterlijk deze keer. In de vorige bijdrage had ik het, in een wat achteraf als euforische bui mag betiteld worden, nog over een snel herstel. Het 'tuin'-wandelen liep goed, de nieuwe warmte-opstoot waarvan sprake was bijna voorbij... maar net niet helemaal. 'Niet helemaal' sloeg ook op mijn Corona-herstel. Dit in combinatie met twee onderschatte tuinwandelingen en daaropvolgende klusjes in die vochtige warmte deden mij de das om. Het was lang geleden, maar daar waren de VKF's nog een keer. Hartritme overhoop. Als een donderslag bij wat toen op heldere hemel leek. Contact  met de  cardioloog, nog eens naar het extra pilleke gegrepen, bloeddruk opvolgen en dan toch spontaan herstel. Dat viel mee. Kalm aan nu, paar dagen rust. Wandelen on hold. Toch heel even de fiets op: de broodautomaat ...