Marco Polo Strikes Back

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

WAT EEN CADEAU.   Dat kreeg ik begin deze week zomaar gewoon helemaal voor niks. Alleen efkes naar boven kijken. Eindelijk nog eens van dat blauwste blauw zonder teveel wind én wolkenloos. Luchten zonder grenzen. Ruimte zo diep en zo ver dat je ogen het einde niet kunnen peilen. Man, man, man... een mens wordt er zowaar lyrisch van. En dat het prille groen er zo perfect bij past. 'Lievelingskleur' van den bompa, hé KiKi?! Dat aan het hele prentje 's avonds nog een super-cool slot werd gebreid mag ik u ook niet onthouden. Als de achtertuin daarenboven westelijk georiënteerd is, wie wil er dan om zo'n dag af te ronden niet thuis op het terras zitten? En kijk, de buren aan de voorkant reflecteren mee. Fantastisch toch! Overdag al het blauw van de hemel over ons, en daarna de meest feeërieke avondlucht die ik me kan voorstellen. Zomaar gratis voor niks. Blij dat ik gekeken heb... (Misschien kan dit 'cadeautje' helpen om vandaag de grijze nattigheid door te slikken)

NA DE TEKENINGEN tijd voor een paar foto's. Zo gaat dat hier op de blogsite als ik terug thuis ben. Deze keer zijn we de Veluwe ingetrokken, naar Hulshorst om precies te zijn. En ja, 'natuurhuisje' blijft scoren. Droomvakantie Veluwe zegt genoeg neem ik aan. Het is een aangename midweek geworden. Fijn gezelschap, Shanthi en Bram. Prima lokatie en omgeving. Dat we die leerden kennen én appreciëren hebben we dan weer te danken aan gastvrouw Mariette. In haar vrije tijd een zeer onderlegde en gedreven natuurgids die ons meenam op een boswandeling bij valavond. Het werd een snelcursus in 'natuur lezen'. Boeiend, leerrijk, inspirerend. "Het bos en een wandeling er doorheen zullen vanaf nu nooit meer hetzelfde zijn." En of ze gelijk heeft (gekregen): de dagen erna gingen we op ons gemak wandelend lopen kijken naar veel meer dingen dan voorheen. Betoverend licht, wildsporen waar ik anders zo aan voorbij liep, nog meer oog voor de paddestoelen die nu zo ruim vo...

ER IS HEEL wat te vertellen over ons zoveelste 'weekje-weg' op natuurhuisjes basis, maar laat me beginnen bij het begin. We blijven deze keer nog maar eens in eigen land, wat niet wil zeggen 'bij de deur'. In Beveren dus. Hoe 'niet bij de deur'? Da's hier over 't water toch? De Kennedytunnel door, krap de werf van de Oosterweelverbinding voorbij en dan de eerste afrit! Neen mannekes: Beveren-aan-de-IJzer. In de Westhoek, vlak bij 'de schreeve'. Grondgebied Alveringem, een fusiegemeente die om administratieve redenen een hele rits kleine dorpskernen omvat. Daar is dit Beveren er een van, en onze lokatie ligt dan nog een heel eind buiten het centrum. Zalig wijdse eenzaamheid, stilte, rust, en verder niets. Maar wel de molen, de Brouckmolen . We logeren op de site in het vakantiehuis van de eigenaars en hebben van de eerste tot de laatste minuut een prachtige kijk op deze kanjer. Ik ga het vandaag heel sober houden, niet alleen tekstueel maar ook ...

NAAR BUITEN NU . Terwijl ik om Corona-matige redenen binnen zit. Hoewel er blijkbaar binnen die context ook niks meer moet houd ik het toch liever veilig en rustig. Beetje uitzieken (gelukkig niet te erg!), afspraken gedwongen afzeggen, wat afstand houden (te laat, want La Pola heeft het ondertussen ook vlaggen!!) en niet te wild van stapel lopen nu ik me na enkele dagen toch al weer beter voel. Geschikt moment om tijd te nemen voor een derde blogske in De Droste 02 serie. Over het licht deze keer. Hoe we de eerste avond al getrakteerd werden op een volle dubbele regenboog. Zo vol dat hij niet helemaal op één foto te vatten was. Hoe de eerste dagen de wolken door de wind werden opgejaagd en de mist des ochtends niet de kansen kreeg die hij me vorig jaar wel wist te bieden. Hoe na stilaan zonniger weer en beelden tijdens een avondwandeling er toch rust kwam in het Olsterse zwerk en de nevelbanken wel op post waren bij het ontwaken. Met de zon, en de koeien, en de uitgebloeide alium die...