Marco Polo Strikes Back

ALS DRIEËNTWINTIG GRADEN aanvoelt als koud dan is er iets. Dan is er wat aan voorafgegaan. Dan hebben de thermometers voorheen hun resultaten weer eens in de hoogste regionen moeten gaan zoeken. Een meer dan warme periode is zopas ons deel geweest. Naar Belgische normen een heuse hittegolf. Voor de oudjes onder ons, waarbij ik natuurkijk ook mezelf reken, kwam de zomer van '76 weer helemaal terug in beeld. Toeval of niet, maar aan deze zinderende veertien... euh, correctie: vijftiendaagse kwam een einde zoals dat hier wel eens meer gebeurt . Bij het begin van de zomervakantie. Op 1 juli komt het kwik maar net boven de 20 graden uit en vorige nacht zag ik een magere 12 op de digitale meter. Daar gaat m'n warmte-excuus om het bloggen op een laag pitje te zetten. Het moet  opnieuw de goede richting uit, actie, regelmaat en  inspiratie dienen aangeboord.  Toch kan ik u geruststellen: heel lang gaat het nog niet worden. Over wat er te beleven was kan ik in alle rust vert...

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

LAAT ME BEGINNEN  met een heuglijke vaststelling. Sinds de ontdekking dat in mijn leven als oprustgestelde eigenlijk weinig tot niks meer moet ben ik dat in de mate van het mogelijke ook gaan toepassen. Bewust en, dit vind ik wel het mooiste en meest onverwachte aan mezelf, soms totaal onbewust. Dan bieden zich momenten aan die anders, in een al te strak schema, geen schijn van kans zouden krijgen. Dan mag een vriend een voorstel doen waar je zelf nog niet aan gedacht had. Hij weet me te verrassen. Gaan we kijken, ik rijd, kom je ophalen en breng je weer thuis. Laat ons dat maar doen want dan tref ik nog een paar vrienden. Peter S. neemt me mee naar de allereerste 'open repetitie' van BABEL, wat de nieuwe voorstelling van Kommil Foo gaat worden. Inderdaad, nog twee vrienden: Raf en Mich. Plaats van gebeuren: het ARCA Theater in Gent. Kleine zaal met voor de gelegenheid, en daar blijkt bewust voor gekozen, een nog beperkter aantal toeschouwers. Communicatie met het publiek is b...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

HET HEEFT LANG geduurd maar eindelijk ben ik erdoor geraakt. WANNES -  Hier is hem terug .  Dree Peremans heeft zijn best gedaan om zo goed mogelijk leven en werk van de Antwerpse volkszanger Wannes Van de Velde te reconstrueren en het in 2016 in een fors boekwerk te pompen. Eentje dat door iedereen op een eigen manier kan gelezen en gesmaakt worden. Zelf heb ik vooral genoten van de hoofdstukken en passages waarin de jeugdjaren van kleine Wannes aan bod komen. Geboren in 1937 en dus nog bewust een stuk van WO II meegemaakt. Daar zit al direct een bijzonder moment aan verbonden. Ik lees iets over vader Steveniers die op de torenspits van de Antwerpse kathedraal klimt. Stuur een foto door en krijg prompt telefoon van Willy, ons aller basketkeizer. Fijne babbel, het boek komt tot leven. Iets later gaat het over de schooljaren na de oorlog en zijn tijd op de academie. In die periode passeert er een Peleman in het verhaal. Even m'n licht opsteken bij buurman Axl, maar neen dat ...

KUNST-EN-VLIEGWERK van het betere soort, daar hebben we afgelopen weekend van mogen proeven.  Om te beginnen was er bij hoogdringendheid een samenkomst gepland met onze Oesjmachara-generatiegenoten. Of is het toch Oesjmajara? Wie zal het zeggen, het was weeral veel te lang geleden... Na wat wikken en over en weer afwegen van mogelijkheden werd na het uitvogelen van een geschikte datum voor het inhoudelijke de blik gericht op de  jubileum-editie van Het   Kunstuur Mechelen . We waren er al eens eerder te gast. Paar keer onder ons beiden en ook al eens met de Oesjma..ara's. Nu dus weer samen. Met vrienden op stap om te genieten van prachtig schilderwerk met daarbij telkens een portie duiding en ingesproken commentaar door een bekende of minder bekende Vlaming. Een mens steekt er heel wat bij op. In bovenstaande collage bevindt zich een willekeurige selectie met werken van Rik Wouters, Gustave Van de Woestyne, Floris Jespers, Frits Van den Berghe, James Ensor, Emile Claus, ...

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

HET IS GELUKT.   Een technieker bij de vliegende brigade 'Van den Borre' is ons zaterdagochtend komen depanneren. Voordeur van de vaatwasser opent en sluit weer zoals het hoort, zonder kuren of andere rariteiten. Op 't eerste zicht goed gedaan, of het blijvend gaat zijn moeten we afwachten. Alvast bedankt, Yorren. Heb de indruk dat jouw gelukte ingreep de voorbode was voor een geslaagd vervolg van de dag en een buitengewoon aangename afronding later op de avond.  Even de situatie schetsen? In een ver verleden is den deze een tijd 'actief' geweest als basketbal  trainer-coach, waarvan vijf bijzondere seizoenen in de staff van RBA, Racing Basket Antwerpen, het huidige Antwerp Giants. Naast het assisteren van de headcoach bij de eerste ploeg kon ik me ook uitleven in de opleiding van jonge talenten. Junioren, die al snel werden omgetoverd naar een beloftenteam dat in de reguliere seniorencompetitie mocht aantreden. 'Upgraden' noemen ze zoiets tegenwoordig. Het ...

28 JULI 2024 , onze eigenste D-DAY. We hebben er naar uitgekeken, alle in aanmerking komenden per e-mail gecontacteerd, Doodle-gewijs een afspraakmoment vastgelegd en dan beginnen aftellen naar onze vierde reünie.  Oudleerlingen van 'het college' in Essen, lichting '69. Na 1994, 2009 en 2019 nu dus 2024.  Afgelopen zondag is het dan zover, de dag waarvan ik weet dat ook die weer in het geheugen zal geprent blijven.  Een meer dan koesterenswaardige herinnering zal zijn.  En dat wordt het ook. Met zeven zijn we uiteindelijk. Slechts zeven, is dat alles hoor ik u denken. En ja, we hadden zelf ook op meer respons gerekend, but so be it. Na 55 jaren hebben we al lang geleerd tevreden te zijn met wie of wat er is. Het is  ook niet zomaar een gewoon zevental, neen: het zijn de eerste zeven op de alfabetische klassenlijst van rethorica 1969 . Dat kan geen toeval zijn: 7. Het magische en/of heilige getal dat ook staat voor de compleetheid, waarbij wel eens gezegd of geda...

  EN DAN DEZE... Was het vorige keer moeilijk om te kiezen dan staat er nu éne die er kop en nek boven uitstak en nog steeds steekt. "De Calle": mijne maat, mijnen buddy, mijne sparring- en trainingsmakker, mijne vriend door dik en dun. Het eerste jaar L.O. - lichamelijke opvoeding, we schrijven academiejaar 1969-1970, is het nog stillekes en doen we allebei op geheel eigen wijze ons best om de weg te vinden in de catacomben en studielokalen van het sportkot. In die tijd... ik herhaal: in die tijd stonden er voor eerste en tweede kanners wekelijks 40 lesuren (van 60 minuten) op het programma. Netjes verdeeld: 20 uren theoretische vakken en 20 uren sportpraktijk. Het was een hele aanpassing, ook voor 'sportmannen' als wij die dachten dat ze toch al goed bezig waren. We komen uit compleet verschillende sportdisciplines en zijn ook geen gouwgenoten. De afstand kon bij aanvang niet groter zijn. Zoals gezegd: wat samenwerking betreft een rustig jaar. Dat wordt het volgend...

EEN OVERDOSIS VOETBAL , naar mijn huidige normen dan, en daar tussendoor bij regelmaat een boek ter hand. Zo lukt het wel om een eerste week met oprecht zomerse allures door te komen. De weermaker heeft ons na het vele nat eerder dit voorjaar recent op flink wat zonneschijn getrakteerd. Heerlijke temperaturen, niet té maar aangenaam warm. Geen ambetante windvlagen. Geen neerslag, behalve hier en daar een verloren druppel. Buitenweer! En net dan laat ik me verleiden om er nog eens voor te gaan zitten. Het televisiescherm en de voetbalwedstrijden die in de aanbieding stonden. Veel vroeger, toen de dieren zich nog tot mij plachten te richten in mensentaal, miste ik geen Europese wedstrijd. Later werd het minder, zeg maar de matchen met rechtstreekse uitschakeling. Nu dus de halve finales. Daar valt (af en toe) nog wat te beleven. PSG dat tot 4 keer toe paal of lat raakt -wie verzint het?-  maar waar je nog steeds geen punten voor krijgt. Borussia Dortmund gaat door. De dag erna is er...

HEBBEN DE KLEURENCOLLAGE'S  mij de das om gedaan of was er meer aan de hand? Het kan toch niet dat het samenstellen van enkele fotografische compilaties mijn tijdsindeling en het daaraan gekoppelde schrijversprotocol dusdanig overhoop haalt. Niet alleen een gat van 8 dagen sinds de vorige bijdrage, maar een volle maand sinds er hier nog eens sprake was van een of ander boek. Geen tijd meer om te lezen? Of geen goesting? Van het een kwam wellicht het ander. 't Is 't een en 't ander!  De timing en het verloop van La Vuelta Ciclista a España 2023 slorpte bij aanvang heel wat tijd en aandacht en speelde dus vast en zeker een rol. De nieuwsgaring dienaangaande was ruim voorhande in onze nationale sportmedia, wat mij een hoop uitleg en argumentatie bespaart. Daaraan alleen kan het dus niet liggen. Er stond ook een Memorial Van Damme op het programma, maar blijkbaar deze keer geen top-editie. Wat dan weer wel mijn aandacht trok hierbij: Cynthia Bolingo (B)  wint de 400 me...

HEEL BIJZONDERE TIJDEN. Op het eerste zicht zou je dat niet zeggen want in het weer en de daar achterliggende klimatologische omstandigheden herken ik veel uit vervlogen decennia. En dus eigenlijk 'niks bijzonders'. Natte lentes, aprilse grillen die van geen ophouden weten, koude meimaanden, en een alsmaar hort- en stotende aanloop naar wat hopelijk toch nog enigszins op een zomer gaat lijken. Zo ging het ook meermaals in de jaren '70, '80 en '90 uit de vorige eeuw. Om maar iets te zeggen: ik herinner me een 'zeiknatte' junimaand waarin buiten sporten met de leerlingen nauwelijks mogelijk was. Kan er geen jaartal op plakken, maar het moet in de buurt van het meest kletsnatte basketbalkamp van Leuven geweest zijn. Steevast de eerste 7 dagen van juli en toen die keer door en door én door verregend. Gelukkig zijn al de basketbal aktiviteiten daar indoor, maar de verplaatsingen tussen slaapplaats, sporthal en Alma-restaurant... ho maar: ik zie de massa's na...

1951   -   2023 PETER - PEET - PIETRO...   je   voornaam, je roepnaam, en ook af en toe in onze privé-communicatie: " Forza Pietro!!" Dat kunnen we allemaal wel eens gebruiken, maar voor jou gold dat de laatste jaren in het bijzonder. Je werd niet gespaard kerel, het vieze beestje wist je te vinden. De medische wetenschap dan maar, jij en Mieke hebben je gesmeten. Een zware ingreep, extra behandelingen, het hele coronagebeuren als surplus. Het ging goed komen. Geloof en geduld. Jullie gingen volhouden, ook toen de melding kwam dat de ellende nog niet voorbij was. Onderzoeken, testen en opname met het oog op een volgende stap in de therapie. Het komt goed, ze kunnen veel tegenwoordig. Nog een weekend hospitaal en daarna gingen 'ze' eraan beginnen. 'We' vonden ook een gaatje en ik kon op zondag nog even op bezoek. Met uiteraard tijd voor het medisch communiqué maar even zogoed voor het ophalen van herinneringen, heel ver terug in de collegetijd of meer recent o...

DE LAATSTE DAG van de krokusvakantie, blauwe lucht en  volop zon, moet voor velen een mooi moment zijn. Ook voor mij, hoewel ik al jaren het ouwe vakantiegevoel kwijt ben. Tijd loopt altijd maar door, en dan gaat het speciale er heel gemakkelijk af. Voordeel is wel dat het op mijn leeftijd niet zo speciaal meer hoeft te zijn. "Doe maar gewoon, da's al gek genoeg" zei m'n moeder, en gelijk had ze.  Vandaar dus: een simpel blogske over alledaagse dingen, of net niet. Omdat het weer een tijdje geleden is ligt er opnieuw een overaanbod aan min of meer meldenswaardige feiten op de plank. Selecteren is de boodschap. Laten we 'Dokus, de witte krokus' even voor wat hij is en bekijken we de feiten van de voorbije week tegen een Essense carnavaleske achtergrond. Rosenmontag, Mardi Gras, Aschermittwoch ... en voor de echte carnavalisten de rest van de week om te bekomen van de festiviteiten. Alle aktieve Ossekoppen hebben wat rust verdiend. Dit leek me het moment om na ...

DIT WORDT 'EM  dan, de laatste MPSB-blog van het jaar. Als alles verloopt volgens plan dan hebben jullie na deze en vanaf morgen alleen nog de dag-voor-dag " FOTO TOP12 2022 " tegoed en dat zal het dan geweest zijn. Om deze laatste aflevering in te vullen staan er een serie bijzondere items geprogrammeerd die voor mij van de voorbije week een van de fijnste van het jaar hebben gemaakt. De strijd tegen mijn prostaatkanker wordt onverminderd en gelukkig ook mét suXXes voortgezet. Zit sinds ruim een jaar aan de hormoontherapie, en die werkt momenteel perfect. Het was weer tijd voor de driemaandelijkse controle én het VIIIste Zoladex-shot. De resultaten zijn prima, dus da's goed nieuws. Oncoloog content en ikke natuurlijk ook. W e zullen doorgaan!  Tussen test en evaluatiegesprek reed ik naar Amsterdam , had daar met Bram een afspraak om te helpen klussen. Het bleek weer een van de meest gezellige en hartverwarmende bezigheden te zijn die een ouwe pa met z'n volwassen...

EVEN STILSTAAN BIJ wat begin november op mijn pad kwam. Dat laatste ook letterlijk bedoeld. Beginnen we daar dan maar mee. Zo verloopt dit verslag meteen in niet-chronologische volgorde. Zondag ll. ging Olivier V. voor zijn 100ste marathon 'op pad'. Heb hem enkele jaren geleden leren kennen, zijn strapatsen gaan volgen, contact gehouden en dus wilde 'nonkel marrek' nog eens in levende lijve aanwezig zijn bij Oli's zoveelste. Een man met grootse plannen en projecten die hier al enkele keren aan bod kwam. Over zijn boek   en het O-Five project van vorig jaar kom je meer te weten door op de gekleurde links hiervoor te klikken. In 2022 gaat het om 42 marathons te lopen in 42 weken tijdens dit jaar waarin hij 42 wordt. Die 100ste 'over all' was meteen de 41ste in zijn geplande reeks van 42. Die sluit hij zondag a.s. af met de marathon van Athene. Mooier kan het toch niet worden zeker?! Maar afgelopen zondag was ik dus partiëel fietsbegeleider op de lokale omlo...

HET ZIT 'EM in veel dingen, grote en kleine, die mijn leven kleuren. Licht en donker.  Het is niet al rozengeur en maneschijn, maar wel een kunst om die lichte momenten en ervaringen te spotten. Tussen het dagelijkse kommer en kwel dat door de media al te vaak in de picture wordt gezet wil ik plaats maken om aandacht te schenken aan de rozen en de maan en alles waar die voor staan. Daartoe zit er genetischer wijs blijkbaar ruimte tussen m'n twee oren. Met een invulling waarvoor ik mijn ouders ongelofelijk dankbaar moet zijn. Een waar het vermogen huist om simpelweg wél content te zijn. Waar tevredenheid leeft omdat ik weer een mooi boek, prachtige muziek, een sterke voorstelling of een aangrijpende film heb mogen ontdekken. Blij en gelukkig kan zijn omdat ik zoveel goede mensen heb leren kennen in m'n leven die ik nu mijn vrienden mag noemen. Dolgelukkig omdat mijn wieg niet op drijfzand stond en ik de kansen heb gekregen om het goede thuisgevoel van vroeger door te geven....