Marco Polo Strikes Back

EXACT ÉÉN WEEK ben ik al aan de slag als 75-jarige. Niks bijzonders, ware het niet dat de heersende hittegolf van toen zich sindsdien enigszins gedeisd houdt. Het is me wel bekomen, laat het ons daar maar bij houden.  Ondertussen is 'eindelijk' ook dat vermaledijde WK voetbal afgelopen. Ultrakort samengevat: Spanje kampioen. Die hebben over de ganse campagne slechts één tegendoelpunt moeten slikken. In de wedstrijd tegen België dan nog wel. Inderdaad!! En geen domme/ongelukkige owngoal, neen: een echt tegendoelpunt. Ere wie ere toekomt en dus een vermelding waard in Polo's blog: de zo vaak verguisde Charles De Ketelaere  #17 (my lucky number!!) heeft 'em dat gelapt.   De andere sportieve pluim die hier dient uitgedeeld  is voor Rappe Remco: recentelijk zelfs twee keer aan het feest in de Tour. Eén na een dagje 'bergop' en één tegen de chrono. Ook hij mag hier dus op de foto.  Dan is daar nog die prent van een knalrode verpakking met daarin een heel bijzonder ca...

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

  OUT OF OUD? Het scheelt maar één letter, maar het maakt wel een wereld van verschil. Neem nu die Asics basketbalschoenen hierboven. Die kocht ik in 2010 met het tweejaarlijks kledingbudget voor de sportleraar bij het PITO, ons 'instituut'. Ik deed er mijn laatste schooljaar mee uit: niet om opnieuw te gaan 'ketsenballen', wel om mijn enkels meer steun te geven tijdens de indoor-sportlessen. Daarna heb ik ze in mijn vrije en andere tijd als 'op rust gestelde' nog vele keren gebruikt. Finaal halen ze de overstap naar 2026, niet meer in opperbeste staat maar ze halen het. Aan vervanging toe vind ikzelf en koop een ander stel sportschoenen die ook voor het lichte tuinwerk kunnen dienen. Maar dat kunnen deze oudjes eigenlijk ook nog: ga ik het over m'n hart krijgen om ze écht te dumpen? Gaat moeilijk worden. Waar ik dan wel heel kordaat heb doorgebeten is het opzeggen van 'ons' vaste lijn-telefoonnummer. Een '03' die exact 50 jaar heeft meegedra...

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

KWESTIE VAN VOLHOUDEN en zeker niet opgeven, dat is de raad die ik mezelf blijf inpompen. Doen er zich misschien drama's voor op de gepensioneerde werkvloer? Neen. Wel behoorlijk wat aanpassingsproblemen bij de overschakeling naar een nieuw computermatig communicatie- en werktoestel. De 'ouwe' iMac was aan vervanging toe, en dat op zich is niet zo moeilijk dacht ik. Gewoon een 'nieuwe' kopen en we gaan verder. Om puur nostalgieke redenen en omdat mijn hoofd al zovele jaren ingesteld is op de kuren en de fratsen van 'den ouwe' bleef 'de nieuwe' na aankoop nog een hele poos in de verpakking en deed ik nog 'efkes' verder zoals ik dat gewoon was. Na een tijd, behoorlijk lang volgens mijn IT-coach/zoon Bram, mocht ie dan toch uit de doos. En naast 'den ouwe' op de bureautafel staan, dat werkt makkelijker. Maar als een mens ondertussen gaat beseffen dat er best wat opkuis en reorganisatie aan te pas mag komen, dan werd dat wél een probleem....

"WIE HET KLEINE niet eert is het grote niet weerd." Daaraan zullen de sneeuwliefhebbers hier te lande zich voorlopig moeten optrekken. Moet al terugkijken naar vorige week: een beetje koude, een beetje sneeuw, en verder niks. Ja, het was ook glad en dus heel vervelend voor wie er des morgens te voet, op de fiets of hier en daar zelfs met de auto doorheen moest. Maar niet voor mij: op rust gestelde met ruim een decennium ervaring en gelukkig spreekwoordelijk volger van ene Wout Van Aert alsmede aanhanger van zijn vermaarde quote "Ik moet just niks" . Kon me de luxe veroorloven om achterovergeleund en vrij ontspannen van achter het raam de situatie te overschouwen en vast te stellen dat tegen de tijd dat er in deze een idee zou opborrelen om over te schrijven... er van sneeuw geen sprake meer was. Het is dus nog niet voor deze keer. Over wat dan wel? Dat 'de dames' er met z'n drieën op uit trokken om te genieten van een prachtige circusvoorstelling en dat...

HET BLOGRITME STIJGT,   zo mag blijken   nu er hier amper 48 uren na de vorige bijdrage alweer een post verschijnt. Olympische dadendrang hoor ik links en rechts, terwijl anderen een sterk vermoeden hebben dat hij zich weer eens op sleeptouw laat nemen. Het zal sterker geweest zijn dan hemzelf, niet te controleren die gast vreest een derde groep. De analogie is echter te zoeken in een wederom opgejaagd hartritme waarmee uw bloggende medemens wel eens te kampen heeft. Ook nu weer komt dat geheel onverwacht en uit een dito hoekje.  Welkom in m'n rechter voorkamertje dus. Dat van m'n hart, hetwelk meestal en sinds jaren op medicinale wijze behoorlijk in bedwang wordt gehouden om voor u en de uwen te kloppen. Voor mezelf ook want anders loopt het fout. Soms wil ie niet goed in de pas lopen en dat is ook nu weer gebeurd. Zo ging het dus: stevig en onregelmatig thoracaal tromgeroffel in het holst van de nacht. Da's mij niet geheel onbekend. Noem me gerust een ervaringsdeskundig...

'VOOR HET EERST' las ik net voor de tweede keer. Vijf jaar geleden voor het eerst. Vond het toen al de absolute moeite waard, en nu nog meer. Net als bij andere tweede of verdere lezingen heerst de indruk dat er meer aan de oppervlakte komt. Zoals bij het herhaald bekijken en beleven van eenzelfde  goede theatervoorstelling. Uit eigen ervaring geef ik zomaar enkele namen mee: Kommil Foo, Grof Geschud, Raf Walschaerts solo... er valt elke keer een nieuwe laag te ontdekken. In het verhaal, de intonaties, de klemtonen of wat aangepaste anekdotes. Kwam puur toevallig tijdens wat opzoekwerk bij een blogsel terecht waarin eerder het hierboven afgebeelde boek al ter sprake kwam. Herman van Veen schrijft over ouder worden en hij doet dat goed. Zalig proza (dat me telkens weer aanport om ook zelf in dat ik-loos van Veen's de zinnen aan te vatten!) en inspirerende poëzie (zelden met zo weinig woorden zoveel weten suggereren): ze blijven aan de ribben kleven. Verhalen over ouder wor...