Marco Polo Strikes Back

EEN BIJZONDER VERHAAL ,  een verrassende gebeurtenis, een hartverwarmende ontmoeting. Zo goed als uit het niets, dat valt niet uit te leggen. Of toch wel? Er waren onlangs enkele sporadische contacten geweest. Berichtjes, appjes en als ik me goed herinner zelfs een kort telefoongesprek. Hij in het 'verre' Italia, ik aan den oever van onze Poldervijver. Voor wie nog niet mee is: 'híj' is een ex-collega waarmee ik ruim dertig jaren het lerarenschap deelde op 'dé PITO' in Stabroek maar die ik sinds mijn op ruststelling niet meer in levende lijve heb ontmoet. Hoe het ermee gaat? Dat het zo lang geleden is. Dat zij nu toch de plek van hun dromen hebben gevonden en definitief zullen verhuizen. En dat het heel binnenkort gaat gebeuren. Dat zij dan voor een week de Belgische weersomstandigheden komen trotseren en... dat we dan eventueel uiteindelijk en indien mogelijk misschien toch eens een moment zouden trachten te vinden om elkaar nog een keer in de armen te sluiten....

Met dit volgnummer  kon het niet anders of er moest iets speciaals aan vasthangen en bijgevolg uit de bus komen. Uit de mouw schudden zou ook kunnen. '360' kan staan voor tweemaal rechtsom keren, maar zo erg is het (gelukkig?) nog niet geweest. Vier bochten van 90° dan? Waarom niet, en wellicht nog veel meer die net iets of zelfs veel minder drastisch uitpakken. Als het totale plaatje maar klopt: ' MPSB ' is aan z'n 360ste begonnen. Hier gaan we... Het is een bijzonder jaar voor ieder die op enigerlei wijze met 'ons instituut' begaan is. PITO viert zijn 100-jarig bestaan, en... dat heb ik gemist. Om diverse redenen kon ik er niet bij zijn. Niet op de preview en ook niet enkele dagen later tijdens de wereldbefaamde en jaarlijks weerkerende 'Opendeurdag'. Moet me hier dus beperken tot een daguerreotypische kopie waarop toch enkele boegbeelden/monumenten te herkennen zijn. Misschien moet ik maar meteen mikken op de 200...? Schreef ik vorige keer dat he...

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

  OUT OF OUD? Het scheelt maar één letter, maar het maakt wel een wereld van verschil. Neem nu die Asics basketbalschoenen hierboven. Die kocht ik in 2010 met het tweejaarlijks kledingbudget voor de sportleraar bij het PITO, ons 'instituut'. Ik deed er mijn laatste schooljaar mee uit: niet om opnieuw te gaan 'ketsenballen', wel om mijn enkels meer steun te geven tijdens de indoor-sportlessen. Daarna heb ik ze in mijn vrije en andere tijd als 'op rust gestelde' nog vele keren gebruikt. Finaal halen ze de overstap naar 2026, niet meer in opperbeste staat maar ze halen het. Aan vervanging toe vind ikzelf en koop een ander stel sportschoenen die ook voor het lichte tuinwerk kunnen dienen. Maar dat kunnen deze oudjes eigenlijk ook nog: ga ik het over m'n hart krijgen om ze écht te dumpen? Gaat moeilijk worden. Waar ik dan wel heel kordaat heb doorgebeten is het opzeggen van 'ons' vaste lijn-telefoonnummer. Een '03' die exact 50 jaar heeft meegedra...

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

TEVEEL NIEUWS INEENS noopt mij tot een streng doorgevoerde selectie bij het kiezen van welke feiten dan wel of niet alsook in welke volgorde (van importantie?) alhier gaan vermeld worden. Voor de goede orde en als geheugensteuntje bij latere lezing toch maar zeggen en schrijven dat ook wij afgelopen zondag wederom onze burgerplicht hebben vervuld. Wat ooit, en op sommige plaatsen nog steeds, "een bolleke rood maken" was/is hebben wij hier achter de hoek gedaan middels het 'aanvinken van een keuzevakje". We zijn gaan 'kiezen'. Onze stem uitgebracht naar best vermogen en daarbij gedacht dat het 'de goei' waren. Verkiezingen 2024: regionaal  ✅  federaal  ✅  en Europees  ✅ . Ondertussen kende het #EKATLETIEKROME  al een hele tijd en tot gisteren nog steeds een bij momenten chaotisch verloop. Dat gebeurt wel eens meer bij een atletiekkampioenschap. Maar zes dagen op rij? Van een bij herhaling haperend startpistool met voor de hand liggende 'faux dépar...

HEBBEN DE KLEURENCOLLAGE'S  mij de das om gedaan of was er meer aan de hand? Het kan toch niet dat het samenstellen van enkele fotografische compilaties mijn tijdsindeling en het daaraan gekoppelde schrijversprotocol dusdanig overhoop haalt. Niet alleen een gat van 8 dagen sinds de vorige bijdrage, maar een volle maand sinds er hier nog eens sprake was van een of ander boek. Geen tijd meer om te lezen? Of geen goesting? Van het een kwam wellicht het ander. 't Is 't een en 't ander!  De timing en het verloop van La Vuelta Ciclista a España 2023 slorpte bij aanvang heel wat tijd en aandacht en speelde dus vast en zeker een rol. De nieuwsgaring dienaangaande was ruim voorhande in onze nationale sportmedia, wat mij een hoop uitleg en argumentatie bespaart. Daaraan alleen kan het dus niet liggen. Er stond ook een Memorial Van Damme op het programma, maar blijkbaar deze keer geen top-editie. Wat dan weer wel mijn aandacht trok hierbij: Cynthia Bolingo (B)  wint de 400 me...

KEUZE TE OVER om het 'over' iets te hebben vandaag. Ga stilaan mijn selectieprocedure moeten bijschaven: het is een pak eenvoudiger om het in een aflevering iets uitgebreider over één ding te hebben dan bij een fotocollage ook nog een gecombineerde tekstbijdrage uit de mouw te schudden. Maar dan wordt het dus kiezen met het daaraan onvermijdelijk verbonden 'verliezen'. Toch zal het ervan moeten komen/moeten van komen... kiezen! Deze keer kon het bijna niet anders: zoveel te doen, zoveel omhanden, niks willen missen, alles willen vertellen. Ga ik daarmee in de fout? Meer dan waarschijnlijk, en toch doe ik het (nog minstens één keer). Mijn excuses daarvoor met de achterliggende verzachtende omstandigheid van een post-Covid19 periode en daarmee gerelateerde cardiale turbulenties waardoor ik hopelijk op enig mededogen van mijn lezers en volgers mag rekenen. En dan nu in min of meer chronologische volgorde... Aangezien het herstel zijn tijd krijgt, een aantal tuinklussen vo...

VANDAAG KWAM FACEBOOK met een mooie op de proppen. Een mooie reeks: zeven fotoherinneringen op rij van exact 11 jaar geleden. Toen kwamen bovenstaande kanjers hun diploma ophalen in "ons instituut", zoals mijn vriend Ome Wies die instelling op meesterlijke wijze pleegt te omschrijven. Het was voor hen een geslaagd afronden van de secundaire cyclus en dus werden ze klas per klas in de bloemetjes gezet. Ook letterlijk, zoals het een van oorsprong land- en tuinbouwschool past. Die dames en heren hadden zich voor mij tijdens de lessen L.O. in de gekste bochten gewrongen, het al dan niet onderste uit hun kan gehaald, zich van hun beste of meest listige kant getoond, op enthousiaste of eerder terughoudende wijze meegewerkt aan mijn plannetjes om van het wekelijks geplande 2 uren-blok een sportieve bijeenkomst met 'net dat ietsje meer' te maken. Deze klassen zorgden ervoor dat ook mijn laatste actieve jaar als sportleraar op aangename wijze werd ingevuld. Zij sloten in 2011...