Marco Polo Strikes Back

DE DRAAD WEER oppikken, daar draait het nu om.  Dat zoiets ook nog moet gebeuren tijdens het zoveelste hittegolfje van dit jaar? Je hoort me niet klagen, maar ik ga wel voorzichtig zijn. Geen zotte dingen, genoeg drinken, regelmatig een frisse douche (in de tuin) en zien dat we paraat blijven en kunnen genieten van de goeie dingen in het leven. Zoals daar zijn... die heerlijke passages buitenshuis naar iedere keer opnieuw een meer dan tof natuurhuisje. We blijven trouw aan onze (sinds 2020!) nieuw aangeleerde gewoonte. Bij regelmaat voor een week de deur uit naar de natuur, de rust en de stilte. Deze keer, omdat het 'grote vakantie' is, waren het er twee op rij. Bij het slot van de vorige bijdrage beloofde ik "misschien meer de volgende keer..." Welaan dan! Begin ik met een vertrouwd adres en gaan we  "Logeren bij de Droste" . Voor de vierde keer al ondertussen: bij Wemmie, Martin en Lieke. Ik kan alleen maar herhalen en bevestigen wat ik eerder al eens s...

LAAT ME BEGINNEN  met een heuglijke vaststelling. Sinds de ontdekking dat in mijn leven als oprustgestelde eigenlijk weinig tot niks meer moet ben ik dat in de mate van het mogelijke ook gaan toepassen. Bewust en, dit vind ik wel het mooiste en meest onverwachte aan mezelf, soms totaal onbewust. Dan bieden zich momenten aan die anders, in een al te strak schema, geen schijn van kans zouden krijgen. Dan mag een vriend een voorstel doen waar je zelf nog niet aan gedacht had. Hij weet me te verrassen. Gaan we kijken, ik rijd, kom je ophalen en breng je weer thuis. Laat ons dat maar doen want dan tref ik nog een paar vrienden. Peter S. neemt me mee naar de allereerste 'open repetitie' van BABEL, wat de nieuwe voorstelling van Kommil Foo gaat worden. Inderdaad, nog twee vrienden: Raf en Mich. Plaats van gebeuren: het ARCA Theater in Gent. Kleine zaal met voor de gelegenheid, en daar blijkt bewust voor gekozen, een nog beperkter aantal toeschouwers. Communicatie met het publiek is b...

MET EEN BUIGING , een kronkel, een draai en een bocht werd hier naar een origineel nieuwjaarsbericht gezocht. Om van een beladen 2025 naar een hopelijk positiever 2026 over te stappen. Daartoe beroep mogen doen op de creatieve vaardigheden van m'n zusje liet mij naar adem happen. Rita 'ons Rit' De Mondt wordt in onze tak van de familie wel eens een kalligrafisch wonder genoemd, en dat is ze voorwaar zeker ook voor mij. Zeg nu zelf, een alfabet 'van A tot Z' zomaar uit de losse pols in ' Unciaal ' gezet. Een oefening in vaardigheid die ondertussen steeds beter en verfijnder is geworden. Toen dat me voor het eerst onder ogen kwam was er geen twijfel of aarzeling: dit ging op pixelmatige wijze vastgelegd worden en zou ooit, wie weet wanneer als foto op deze blog verschijnen. Welk moment of bij welke gelegenheid? Geen idee. Nu echter wel: het wordt een nieuwjaarswens in zesentwintig letters, waaruit je zelf kan kiezen en mag combineren wat best bij jou past. La...

OUD EN NIEUW of tussenin, plaats voor van alles wat. Dat schilder dirrek zoals hijzelf schrijft 'leerde schilderen zoals hij ooit lezen had geleerd. En dat hij dan ook van vooraf aan begint. Vooral om het ons, zijn publiek, niet al te moeilijk te maken veronderstel ik. Mooie karakters dirrek , en ook 'noot' komt heel sterk uit de verf. Voor mij een aanleiding om nog eens terug te duiken in de tijd. Of dat ik deze plaatjes zelf ooit in de les heb leren herkennen, benoemen, beletteren en de naam tussen de lijntjes uit mijn scherpste pennetje kon  te voorschijn toveren... of dat allemaal ooit is gebeurd kan ik me niet herinneren. De prentjes zelf herken ik wel van later in een spellendoos en op een bewaarbus voor beschuiten. Vanaf nu gaan 'aap' 'noot' en 'mies', laat ons daar al mee beginnen, op een aangepaste wijze in het ouwemannengeheugen gestockeerd worden. Waarvoor dank heer dirrek ! En laat ons hopen dat de rest mag volgen.  Tot zover 'oud e...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

WIE MIJ KENT weet dat het in m'n vorig leven zoniet 'al' dan toch 'heel veel' basketbal was wat de klok sloeg. Basketbal voor en basketbal na. Spelen, trainen en training geven, coachen, lezen, kijken, analyseren, voorbereiden en heel veel nabespreken. En als het even kon en mocht: teachen, in de cursus(sen) of op een bijscholing, in navolging van mijn goede vriend en voorbeeld Jef De Koster. Wie me nog beter kent en de laatste decennia ook is blijven volgen weet dat de druk steeds meer van de ketel is gegaan. Ook de basketbaldruk. De riem werd er 1-2-3 afgelegd en er kwam tijd voor andere dingen. Zoveel verschillende hobby's en interesses dat er voor de oude basketbal-liefde geen ruimte, maar ook geen aandacht meer was. Blijkbaar moest ik eens naar het absolute nulpunt zakken. Om dan heel gezapig, stap voor stap, quasi 'en stoemelings' terug richting basketbal-arena  te evolueren. Zo is het dan ook gegaan. Volgers die mijn blogsel tussentijds of iets r...

WAT EEN WEEK was dat. Het enige wat ik ruim op voorhand wist en gepland had was de 3+ theatervoorstelling van Klein Drama . Heel goed op tijd kaartjes gekocht voor het optreden in 'de Gam', diezelfde vroegere dorpskerk van Terhagen waar we onlangs nog Grof Geschud zagen schitteren.  "morgen is 1 keer slapen" zou het nu dus worden. Knap om zoiets met de jongste van onze familie te beleven. Prachtig geschreven en subliem ten tonele gevoerd kleutertoneel. Merci Katrien & Raf, Elena en de hele crew! Het zorgde achteraf voor een creatieve impuls bij dezen bompa. De mens kladderde zomaar meteen twee mini-canvasjes vol met wat ideeën uit de voorstelling. Zomaar...  We doen het in omgekeerde volgorde en gaan enkele dagen verder terug in de tijd. Er was nog maar eens een grote goesting ontstaan om GRIND van Kommil Foo opnieuw te zien, ten zevende male... en dan liefst in de min of meer nabije toekomst. Goesting alleen is niet genoeg, je moet er ook nog bij geraken. In V...

KUNST-EN-VLIEGWERK van het betere soort, daar hebben we afgelopen weekend van mogen proeven.  Om te beginnen was er bij hoogdringendheid een samenkomst gepland met onze Oesjmachara-generatiegenoten. Of is het toch Oesjmajara? Wie zal het zeggen, het was weeral veel te lang geleden... Na wat wikken en over en weer afwegen van mogelijkheden werd na het uitvogelen van een geschikte datum voor het inhoudelijke de blik gericht op de  jubileum-editie van Het   Kunstuur Mechelen . We waren er al eens eerder te gast. Paar keer onder ons beiden en ook al eens met de Oesjma..ara's. Nu dus weer samen. Met vrienden op stap om te genieten van prachtig schilderwerk met daarbij telkens een portie duiding en ingesproken commentaar door een bekende of minder bekende Vlaming. Een mens steekt er heel wat bij op. In bovenstaande collage bevindt zich een willekeurige selectie met werken van Rik Wouters, Gustave Van de Woestyne, Floris Jespers, Frits Van den Berghe, James Ensor, Emile Claus, ...

OP DE FIETS naar een nieuwe topbestemming: strak plan vind ik dat. Vanuit De Droste een goed uur fietsen naar Heino/Wijhe voor een bezoek aan een mini-versie van het ons welbekende Middelheimpark. Hier dus het Beeldenpark bij Kasteel Het Nijenhuis. Park en kasteel maken samen met het museum in Zwolle deel uit van Museum DE FUNDATIE . Het is er aangenaam toeven tussen beeldwerken allerhande. De eerste die ik tegen het gespierde lijf loop en waarbij ik meteen blijf hangen is de bronzen  Marathon Man van  Georges Charpentier.  Met minder dan de helft van een menselijke lichaam toont hij waar het om gaat. Of toch niet helemaal? Uit eigen ervaring weet ik dat er zich tijdens het lopen van die legendarische 42 kilometer misschien nog meer afspeelt in het hoofd dan in de atletische benen. De beeldhouwer heeft natuurlijk op minimalistische wijze 'beweging' willen weergeve. Voor wie er meer over wil weten kan ik ten stelligste het eerste boek van Olivier Verhaege aanraden: Het ...

ONZE WEEK ZIT er weer helemaal op. Razend snel gaat het als de ervaringen mekaar vlug opvolgen. We vertrekken altijd met het plan dat we er onze tijd voor gaan nemen, ons niet (laten) opjagen, rustig aan doen. Maar wel profiteren van wat er op ons pad komt. We hebben geleerd dat ook de allergewoonste dingen de moeite waard zijn en dat is in Oostelbeers niet anders. Een paar beelden geselecteerd die geschoten zijn tijdens de dagelijkse wandel- en fietstochtjes. Na de waterfocus van dag één waren er al gauw nog andere (grote) kleinigheden te bewonderen. De luchten zijn ook nu meer dan één foto waard en de bloemen en planten die eronder staan stralen 'gewoon'weg. Tussendoor passeren we hier en daar nog een modderweg die meer op een artistiek momument begint de lijken. De natuur doet haar werk. Verder verdient de 'losse' Neogotische kerktoren van Oostel' natuurlijk ook een plek in de collage. Voor alle duidelijkheid: de rondjes rijd ik nog steeds  op m'n ouwe stad...

EEN SNEL BERICHT, een mededeling... zoals het ooit allemaal begon bij deze blije blogger. Iets vertellen over wat mij overkwam, of in dit geval te wachten staat. Lang wachten is er niet bij deze keer, want vanavond nog... zitten we, zoon Bram en pa Polo, simultaan te genieten van podiumkunsten die ons nauw aan het hart liggen. Ieder apart, maar allebei in goed gezelschap. Bram met zijn Shanthi en ikzelf voor een keer met een fijne buurman. Zij in Amsterdam, wij in Antwerpen. Ginder De Kleine Komedie, hier 'den Arenberg'. Zij de Nederlandse Première van GRIND , de nieuwe van Kommil Foo . Wij de Dernière van BROEDEN , de tweede van Grof Geschud . Allebei om 20.15u... ge kunt niet alles tegelijk hebben. En dus doet ieder zijn ding en gaan we er elkaar achteraf veel over vertellen. GRIND zag ik enkele maanden geleden in een try-out. Ouwe ratten Raf en Mich gaan er klaar voor zijn: ze hebben sindsdien gespeeld, geschreven, geschrapt, herschreven, nog meer gespeeld... en zijn weer s...

HET GEBEURT WEL meer dat ik in herhaling val. Dat is natuurlijk vervelend voor de ander(en) en wanneer ik het besef ook vaak voor mezelf. Maar nu niet, dit is meer iets als blijven slaan op dezelfde nagel. Doorhameren tot ie dwars door de plank gaat en z'n doel bereikt. Jullie dus! Cabaretduo GROF GESCHUD kwam hier al eerder aan bod, reeds meerdere keren. Geheel terecht vind ik zelf. De bedoeling is mijn allerpersoonlijkste appreciatie betreffende hun cabaretière en romaneske creaties met u te delen. Misschien moesten we gewoon eens afspreken om links of rechts in de Vlaamse of Nederlandse contreien een voorstelling mee te pikken. Veel beter nog dan hen hier alle lof toe te zwaaien en met de hoogste noteringen te overladen. Getuige daarvan mijn meest recente uitstap naar Stekene . In zaal Amelberga stonden ze op een (te?) klein podium. Met 'Broeden' : hun tweede voorstelling, voor mijn tweede kijkbeurt.  Hun opmars in volle Corona-tijd is niet makkelijk geweest, maar moei...

ONE TWO THREE. De startcijfers voor de hoofding van deze bijdrage. Mijn gevoeligheid voor getallenreeksen, cijfermatig hocus-pocus tot en met getallen die simpelweg voor mij iets aparts hebben. Niet te onderdrukken referenties bij 7 'heilig' 17 'geluk & geboorte' 63 'vader' 107 'ouderlijk huisnummer' 123 'perfecte drie-op-een-rij' ... nog net niet dwangmatig, maar toch zeer wenselijk. Zal zelden vergeten terug te koppelen. En dus nu weer een 'één-twee-drie' waarbij ik een logische uitleg-aap uit m'n mouw moet schudden om die foto met slechts twee items te verantwoorden. Vooruit dan maar... Dat ik op korte tijd het eerste boek van Myrthe van Velden & Lander Severins heb uitgelezen. Of beter: dat ik mij door hen heb laten meeslepen. DRIJVEN , het dubbelverhaal van hun voorlopig verhaal zoals het voor een deel ook uit hun twee Grof Geschud-voorstellingen -wat niet hetzelfde is- valt op te maken. Maar dieper, met hun beider inki...

HET EINDE VAN het EK Atletiek en de start van La Vuelta sluiten dit jaar perfect bij elkaar aan, en dan zeker de televisie-uitzendingen ervan. In de periode dat tante Corona en nonkel Covid ons met hun bezoek ambeteren, in quarantaine dwingen en periodisch aan het bed kluisteren kan ik mij geen betere ontspanning dromen dan af en toe een 'loos' momentje voor het scherm. Op die manier valt een en ander dan toch nog op het goede moment in de juiste plooi. Het had veel erger gekund. Covid-19 is niet zomaar een griepje, maar gelijkenissen zijn er wel. En dan al zeker over een grote tijdspanne heen. "Griep, zei 'ons Moeke' vroeger, dan moet ge veel rusten, hete thee drinken, op tijd nen aspro tegen de koorts en de pijn pakken en... veel rusten" Ben, haar wijze woorden indachtig, trouw gebleven aan die goede raad en heb veel van m'n hersteltijd in horizontale positie en dan vooral nog in bed doorgebracht. Wat vroeger goed voor me was heeft blijkbaar ook nu ge...

HET IS GELUKT . Eindelijk! Katrien Verfaillie 'Live' in de Polder. In het kort wat eraan vooraf ging.  Half oktober 2019 (!!!) op Facebook: 'Pigeon on Piano' gaat de huis- en tuintoer op. 24 oktober: afspraak om op 21 maart 2020 de lente in te spelen ten huize Pola & Polo. Gastenlijst, planning plaats en organisatie. Dat wordt een gezellige avond. Niet dus: tante Corona arriveert in ons land en we gaan in lockdown. Annulatie concert. Eerste golf lijkt over tegen de zomer. Tweede poging: we mikken op 19 juli 2020. We rekenen op mooi weer en spreken af om het in de tuin te doen. Prima, en gezien de Covid-historie ook veel veiliger. Eind juni lijkt alles oké, daarna stijgen de 'cijfers' opnieuw en verstrengen de regels. Ook wij willen voorzichtig blijven. Dan maar uitstellen. Voorlopig geen tuinconcert. 'Voorlopig' duurt lang, erg lang: er gaan twee volle jaren overheen. Maar we geven niet op en geduld is een mooie deugd. Eind juni 2022 vertrekt een nie...

DE JAREN TACHTIG.  Die onvergelijkbare "eighties" van de vorige eeuw, of wat dacht u anders? En hoe ik er de voorbije dagen op terugkeek. Het triviale "waarom" van dit terugkijken verdient enige aandacht middels bijkomende commentaar. Het begon met een praktische overweging: met dit weer zou het geen probleem mogen zijn om het tuinhuis eens helemaal leeg te halen. Niet zomaar, wel om 'eindelijk' serieuze orde op zaken te stellen in de verzameling jarenlang bijgehouden en veilig opgeborgen spullen. Wie weet, ooit komt dit nog eens van pas... Er staan, hangen of liggen onmisbare, iets minder noodzakelijke, alledaagse, weinig gebruikte tot en met de obligate totaal nutteloze 'dingen' in dat tuinpaviljoen. Daar moest nu maar de al dan niet grove borstel doorgehaald worden. Het plan was gemaakt, de uitvoering liet op zich wachten: D-day zat vol buien, aanhoudende regen en wind. Uitstel dan maar. Ondertussen mezelf wat in bescherming genomen en een 've...

GEEN MAAN, GEEN brand, geen blussers vandoen. Maar wij reden vorige week wel op een zonnige dinsdag naar Mechelen . Ten derde male had La Pola een uurtje kunst kijken-en-luisteren geboekt in de Heilige Geestkapel, recht tegenover de Sint-Romboutstoren. We gaan  Het Kunstuur 3 bezoeken. Edities 1 en 2 hebben goede herinneringen nagelaten, dus ook in deze "geen-twee-zonder-drie" voor ons. Sterke formule om een selectie van 30 kunstwerken te bekijken, elk van gesproken commentaar voorzien door een BV. De ene vertelt al eens meer over zichzelf dan over het schilderij, maar het blijft een aangename en leerrijke ervaring. De jaren op Polo's teller zorgen ervoor dat de verhalen sneller vergeten lijken dan verwacht of gevreesd.  Toch heb ik bij het bekijken van deze compilatie de geruststellende indruk dat de essentie meestal in het geheugen bewaard is gebleven. Oef!! Het is zomaar een losse greep uit het aanbod, geen echte voorkeur. Een vrouw op de fiets, een moeder en kind, e...

DE LENTE WIL eraan beginnen. Dat zie je aan de botten in de bomen en struiken die naar bloesems vervellen, dat hoor je aan de vogels die met veel overtuiging en heel oprecht aan het fluiten en kwierelieren gaan, dat voel je aan je eigen botten die zich onder de voorjaarszon en met een paar graden meer op de thermometer zoveel makkelijker in beweging laten zetten. Je merkt het aan alles, aan blauwe luchten en flirten met af en toe zelfs 20ºC tegen de houten tuinhuiswand, het doet ons en onze medemensen deugd. Twee jaar pandemie met iedereen z'n eigen waarheid -niet altijd even makkelijk om het bespreekbaar te houden- met ondertussen een gevaarlijke gek in Moskou die van geen ophouden weet en de wereld bedreigt -hoe ver gaan we het deze keer laten komen-  en toch wil ik niet aan doemdenken doen. Noem het een vlucht voorwaarts, maar de boeken brengen mij nog steeds vertroosting. Hoewel het de laatste tijd iets minder 'als vanzelf' gaat. Toch teveel beslommeringen en bekommerni...

EN DAN KOMT vriend Julien op de proppen. Met een electronische brief in mijn geïnformatiseerde postbus. Putteke nacht verstuurd, in de vroege ochtend gelezen. Uitzonderlijk vroeg. Vanuit het verre Veurne werpt hij allicht bij tussenpozen een blik op mijn blogistieke prutserijen. Doet hij dat dan net vóór het slapengaan? Rust... roest? Laat u niet verrassen: 't is niet hij die op de foto staat. Hij is geen look-a-like van zijn zingende gouwgenoot hiernaast. De kersvers  82-jarige  Willem Vermandere . Wel heeft Julien de Westvlaamse bard in kwestie terug onder mijn aandacht gebracht. In de vroege jaren '70 was ik al fan. Had het West-Vlaams leren kennen en liefhebben tijdens mijn eerste sportkotjaren in Leuven. Luc DB, Swa M, Jan DM en nog een paar kornuiten zetten mij op het spoor: Westvlaamse filologie. Ne mens moet zijn talen kennen, niet? Zodoende begon ik de liedjes van die baardige kleinkunstenaar uit de Westhoek te verstaan, én het komt nog altijd goed van pas bij o...