Marco Polo Strikes Back

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

EIEREN NA PASEN.   Neen neen, geen vijgen. Eieren, chocolade-eieren, paaseieren... 'Kinderen' rapen paaseieren in de tuin (bij slecht weer binnen!). Niks speciaal, een gewoonte die al eeuwenlang in onze contreien het einde van de 'goede' paasweek markeert. Volgens de enen zijn het 'de klokken van Rome' die voor de bedeling zorgen, volgens anderen de paashaas. Wie slim is past zich aan en smult van beide walletjes. Als er maar te rapen valt. Joke, Wout en Witse komen als kleinkinderen in aanmerking om ook bij 'bomma en bompa' de traditie voort te zetten. Zij hadden er al enkele edities opzitten toen in 2013 het einde van zoeken, rapen en verdelen op deze manier in beeld werd gebracht. Beter ware 'het begin van proeven en de start van het genieten'... Soit, het is een foto die tot de verbeelding ging spreken. Het belletje ging opnieuw rinkelen in 2017 toen er tijdens een familieweekend in Leende, Nederland ook op verplaatsing eieren te rapen vielen...

EN JA HOOR , ik kan iedereen aan de overkant geruststellen: het is 'bijna' opnieuw als vanouds... gefrutsel en geprutsel met foto's en tekstjes, losse aktiviteiten en bezigheden. Niks dat de hemel op z'n kop zet en al evenmin mijn dagelijkse beslommeringen overhoop gaat halen. Neen, neen: ik ben gewoon terug bezig. En dat voelt geweldig goed aan. Voeten terug op de pedalen, en genoeg dingen om een klapke over te doen. Zoals? Wel, een paar dagen na de operatie en eigenlijk nog in volle heropbouw stond er al een eerste afspraak gepland. Misschien wat te snel, maar ik wilde wel proberen. Niet met de fiets, ook niet met de elektrisch ondersteunde die overigens al maaaaanden ongebruikt in de garage staat te wachten op nog eens een uitstapje, zeker niet met de auto want probeer daar maar eens een parkeerplek te vinden, maar... met de trein. 'Ons' station bevindt zich op zeer wandelbare afstand van de thuisbasis, zelfs op momenten dat het niet van harTe gaat. Als aan h...

ALS ER ZOVEEL met en om me heen gebeurt is het moeilijk om een keuze te maken. Waarover zal het gaan in m'n volgende blogsel? De beslissing daarover wordt dan uitgesteld tot morgen. En morgen? Nog eens naar morgen, of overmorgen dan maar? Niet kunnen beslissen, keuzestress, excuses...                                                                                         Ga nu  alles even aan de kant zetten, dan moet het lukken want er is immers nieuws dat minstens de familiale voorpagina haalt en voor de vrienden en kennissen ook op pagina één komt te staan. In Amsterdam heeft kleinzoon  NUKA  zijn neus aan het venster van het wereldtoneel gestoken en zijn intrede gedaan in ons aller harten. Op 31 oktober, exact die ene dag tussen de verjaardagen van...

ER ZIJN ZO van die ogenblikken en omstandigheden dat om een of andere reden de heimwee naar vervlogen levensperiodes de kop opsteekt. Dat kan vanalles zijn (zeggen 'ze') en bij mij gaat het dan vooral om ouwe foto's en muziek uit de jaren stillekes. Weet dat ik daar zeker niet alleen in sta, en dat het me enorme deugd kan doen om zo'n keer teruggeworpen te worden in de tijd. Omdat schrijven ook lukt met een muziekje op de achtergrond wil ik wel eens beroep doen op S potify. In die onuitputtelijke voorraad aan alle mogelijke muziekvarianten is altijd wel iets te vinden wat me ligt. Soms beland ik op eerder zelf-gefabriceerde afspeellijsten, soms nestel ik me in een door de app voorgestelde playlist maar af en toe wil ik ook wel eens de moeite doen om zelf een zoekopdracht in te geven. Dat gebeurt vooral wanneer Nostalgie Plus , en Michel Follet in het bijzonder, weer eens met een 'specialleke' is komen aandragen. Deze zender klinkt de laatste tijd meer dan regel...

TOK TOK TIKKENEI...  bovenaan vier foto's op een rij. Om u in enkele didactisch verantwoorde stappen de ontwikkeling van een jonge Turkse tortel voor te schotelen. Aan de rand van ons terrasje staan twee parmantige dakplatanen waarin al meerdere jaren beurtelings en opeenvolgend door een of meerdere duiven een nest gebouwd wordt. U weet wel een duivennest: 17, en soms niet eens zoveel, weloverwogen en zorgvuldig uitgekozen takjes die kris-kras over en naast elkaar gegooid en geschoven worden om daarop hun ei(eren) te leggen. Soms één, maar meestal twee. Dat tweede was ook nu het geval, maar om één of andere reden zat er een week na de eerste foto slechts één jong in het nest. Maar wat voor een... ik vond het na exact 7 dagen tussen de twee foto's al een hele flinke jonge duif. Daarna was er toch enige twijfel of alles wel goed verliep, een ouder vloog wel regelmatig af en aan maar het jonge dier zat er bij enkele visuele controles zo doodstil bij dat ik wel moest gaan vrezen v...

OM TE BEGINNEN gaan we naar nummer 1 : nu ' de klein van ons klein' de overstap naar het 'eerste' leerjaar heeft gemaakt en haar 'eerste' week alweer achter de rug heeft is er even aandacht voor de 'eerste' letters en woordjes die volgens het leerplan 'klikklak'-gewijs aan de jonge breintjes mogen opgelepeld worden.  Waar is de tijd van ons jaren '50 aap-noot-mies leesplankje? Heb de indruk dat we toen met forse sprongen vooruit en hogerop moesten terwijl er nu meer stap(je)sgewijs gewerkt wordt. De lage lat? Zullen we even afwachten wat dat gaat geven? Blijft de interesse voor die aparte letters of is het een pak minder uitdagend en gaat de aandacht verloren? We gaan het zien, letters leren gebruiken om woordjes te vormen en een bloggende bompa die met  k - m - i en s alvast een heel zinnetje in elkaar weet te knutselen. ik mis kiki . Niet gewoon een zinnetje en bovendien: mag het toeval heten dat dit zomaar en ineens door mijn gedachte...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

WARM EN DROOG.   Dat is het geweest sinds ik dat logement in Edegem heb verlaten en sindsdien alweer een kleine twee weken op ons eigen stekje nabij de Hobokense Polder verblijf. Eerste geruststelling: het gaat goed met 'den deze'. Mijnen tikker loopt (voorlopig) weer netjes in de maat. Er zijn wel plannen gesmeed om in de min of meer nabije toekomst aan de 'cardialen ellentriek' te sleutelen. Hoe en wanneer moet nog even besproken en geregeld worden. Ik kijk ernaar uit en zal u op de hoogte houden. Middelerwijl zit ik weeral veel te lang stil en trappel bloggewijs ter plaatse. Terwijl er hier en daar wel wat te rapen en dientengevolge te melden valt. Beelden brengen herinneringen aan de oppervlakte en nodigen uit om er wat duiding bij te geven. Zo is er de fleurige 'bompa'-prent die mijn kamerhoek sierde in Edegem. Gemaakt en ingekleurd door en gekregen van Anke en KiKi, om mij een hart onder de riem te steken tijdens die rommelige dagen aldaar. Daarnaast (lett...

EEN TWEEDE KEER met dezelfde bemanning naar dezelfde bestemming. We hadden er zes maanden geleden zo van genoten dat er gerust een vervolg mocht komen. Dat was dus vorige week. Rustig park, rustig huisje, rustige duinen, rustige zee. Wel met, op ruime afstand van de vakantiehuisjes, een mooi aanbod aan georganiseerde activiteiten, vooral voor de 'kleintjes'. In ons gezelschap zat zo'n enthousiaste youngster, bruisend van energie. Toch bleek de nabijheid van de zee en de bijhorende lucht een gunstige invloed te hebben op het slaappatroon van de jeugd. En... konden ook de oudjes van voldoende nachtrust genieten. Zelfs de volle maan in al haar glorie heeft onze slaap niet verstoord. De aparte locaties tussen met duingras begroeide zandruggen zorgen voor een bijzonder rustgevende sfeer, en ook dat is mooi meegenomen om van een korte vakantie een recuperatie-booster te maken. Er moet niks, er mag vanalles, en daar proberen we een goeie mix van te maken. Regelmatig naar het stra...

KWESTIE VAN VOLHOUDEN en zeker niet opgeven, dat is de raad die ik mezelf blijf inpompen. Doen er zich misschien drama's voor op de gepensioneerde werkvloer? Neen. Wel behoorlijk wat aanpassingsproblemen bij de overschakeling naar een nieuw computermatig communicatie- en werktoestel. De 'ouwe' iMac was aan vervanging toe, en dat op zich is niet zo moeilijk dacht ik. Gewoon een 'nieuwe' kopen en we gaan verder. Om puur nostalgieke redenen en omdat mijn hoofd al zovele jaren ingesteld is op de kuren en de fratsen van 'den ouwe' bleef 'de nieuwe' na aankoop nog een hele poos in de verpakking en deed ik nog 'efkes' verder zoals ik dat gewoon was. Na een tijd, behoorlijk lang volgens mijn IT-coach/zoon Bram, mocht ie dan toch uit de doos. En naast 'den ouwe' op de bureautafel staan, dat werkt makkelijker. Maar als een mens ondertussen gaat beseffen dat er best wat opkuis en reorganisatie aan te pas mag komen, dan werd dat wél een probleem....

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

HET MOET VAST een hele tijd geleden zijn dat ik niet genoeg had aan één foto-collage om alhier een 'blogsel' op te fleuren. Wel, het is weer eens zover. Het begon maanden geleden met een 'filmke' op Facebook over een viertal jonge gasten die straffe toeren uithalen op een podium. Titel van de voorstelling: EXIT . Uitvoerders: soms wisselende viertallen uit het circus- en dansgezelschap Circumstances . Artistiek leider: choreograaf Piet Van Dijcke. Ik vond het wel iets hebben en enkelen in m'n naaste omgeving ook. Dus ging ik op zoek naar een speellijst. Waar en wanneer was er een mogelijkheid om dit 'spektakel' in de min of meer nabije toekomst en omgeving bij te wonen?   CC Mark Liebrecht in Mortsel ,  op 14 februari. Zomaar eens iets anders om de Valentijnsavond in te kleuren. Kaartjes geboekt en dan rustig afwachten tot het zover zou zijn. Afgelopen vrijdag dus. Een strakke organisatie want... er was eerst het klassieke ritueel: jongste kleindochter oph...

DE GEMEDIATISEERDE WINTERDIP. Zeg maar gerust in even hoge mate gecommercialiseerd, want daar draait het uiteindelijk om. Weer een reden om de mensen aan te zetten tot kopen van… vanalles en nog wat. Geen verwijt aan de mensen die kopen hoor, en maar een heel klein beetje aan zij die van 'het moment' gebruikmaken om hun verkoopcijfers wat op te krikken en bij te spijkeren. Maar de weg die we aan het bewandelen zijn om middels troost- en opportuniteitskopen onze tijdelijke gelukzaligheid in te palmen lijkt me niet de ideale. Enfin, 't is maar een gevoel hé. Een gevoel dat me een beetje kietelt wanneer het om massaal uitgelokt koopgedrag gaat. Soit, als mensen denken dat Blue Monday-shoppen hen van de al dan niet aangeprate winterdip kan verlossen dan moeten ze dat maar doen.  Of niet, of anders.. . Ook ik heb me laten gaan bij het aankopen van enkele late nieuwjaarscadeautjes. Eén en twee stonden op de lijst voor m'n petekinderen, maar dan was er nog eentje... kon het n...

OP MIJN LEEFTIJD mag aan natuurbeleving een zekere graad van comfort kleven, en dus... Maar niet alleen daarom, er was nog een andere goede combinatie van factoren die ons sinds lang nog eens behoorlijk zuidwaarts zou sturen in het eigen Belgenland om daar op deudgdoende wijze van de natuur te genieten. Want Han-sur-Lesse , dat was echt wel lang geleden. Schoolreis vijfde studiejaar? Of waren dat de watervallen van Coo? Enfin, later zijn we zeker nog eens in Han gepasseerd met een drietal jonge Sweverkes, maar dan anders dan nu. Deze keer gaan we 'sjiek' kamperen, want 'ons Klein' verjaart en háár klein gaat mee en wij trekken van keer de kar. " Cocoon Village " is voor twee nachten onze thuisbasis. Om exact te zijn: Cocoon #20 . Een prachtige okergele tent met ruimte en prima bedden voor 4 personen temidden een twintigtal gelijkaardige maar op ruime afstand van elkaar neergepote tipi-achtigen. Ineens maar naar de kern van de zaak en de foto links onderaan ...

DAN TOCH. EINDELIJK is het ervan gekomen. En hoe?! Toen ik jaren geleden De acht bergen  van Paolo Cognetti in handen kreeg is dat boek heel veel voor mij gaan betekenen. Het opende m'n ogen in donkere tijden en gaf me lucht om de ademloosheid te verdragen. Merci Bram, om mij die houvast toen toe te stoppen. Het werd de start voor een reeks leeservaringen in het werk van diezelfde Paolo die me telkens veel deugd hebben gedaan. Ademen en naar boven kijken. Het maakte mij weer een ander mens. En dan kwam de filmversie waarin  Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch het beste van zichzelf hebben gegeven. Prijzen en complimenten alom, maar bij mij overheerste de schrik. Zou het geworden zijn wat bij andere verfilmingen van topboeken wel eens het geval is: een afknapper, een tegenvaller die de chemistry van verhaal en sfeer tijdens het lezen niet kan evenaren? Ruim twee jaar geleden trok La Pola naar de cinema, in gezelschap van 'ons klein'. Moeder en dochter Anke bel...

OP DE FIETS naar een nieuwe topbestemming: strak plan vind ik dat. Vanuit De Droste een goed uur fietsen naar Heino/Wijhe voor een bezoek aan een mini-versie van het ons welbekende Middelheimpark. Hier dus het Beeldenpark bij Kasteel Het Nijenhuis. Park en kasteel maken samen met het museum in Zwolle deel uit van Museum DE FUNDATIE . Het is er aangenaam toeven tussen beeldwerken allerhande. De eerste die ik tegen het gespierde lijf loop en waarbij ik meteen blijf hangen is de bronzen  Marathon Man van  Georges Charpentier.  Met minder dan de helft van een menselijke lichaam toont hij waar het om gaat. Of toch niet helemaal? Uit eigen ervaring weet ik dat er zich tijdens het lopen van die legendarische 42 kilometer misschien nog meer afspeelt in het hoofd dan in de atletische benen. De beeldhouwer heeft natuurlijk op minimalistische wijze 'beweging' willen weergeve. Voor wie er meer over wil weten kan ik ten stelligste het eerste boek van Olivier Verhaege aanraden: Het ...

NET ALS VORIGE keer en de keer daarvoor krijg ik ook nu niet alles verteld in één blogpost. Bovendien snakt het beeldmateriaal naar meer ruimte en aandacht. Hoewel..., en daar wil ik de eventuele sensatiezoekers onder het select gezelschap lezers/-essen en -innen van dit periodiek blogstelsel wel op wijzen, hoewel er weinig spectaculairs valt te rapen horen deze beelden er echt helemaal bij. Zomaar 'gewoon', deel van het geheel. Net zo gewoon als het monotone spetter-spatterende geluid van de vijverfontein achter mij. Niet in eigen tuin, wel een gemeenschappelijke geluidsbuffer waar we mee van mogen profiteren. Maar de beelden dus: bij een eventuele passage in en doorheen Olst mag je deze niet missen. 11 en 11A op dat uniforme en bescheiden huisnummerpaaltje in de Kleistraat . Stop er even, neem een kijkje, 'doe een klapke' en groet Wemmie en Martin namens ons. Verder vergast ik jullie hier op enkele ochtendbeelden. Zelfde weiden, zelfde kijkhoek, zelfde ontiegelijke...

ALS GOEIE DINGEN uit drie bestaan dan hoort deze er natuurlijk bij: Logeren bij De Droste . Inderdaad, onze derde keer in de '11A' bij Wemmie en Martin is ondertussen een feit. Voor ik aan het relaas van dit verblijf in Olst,Overijssel begin eerst even doorverbinden naar wat hieraan voorafging: 01.1 - 01.2   - 01.3  - 02.1 -  02.2  - 02.3 en de extra-editie met de 'mezen' . Voor wie het geheugen wat wil opfrissen volstaat een korte klik op een (of meerdere) van voorgaande fleurige hyperlinks om de daaraan gekoppelde verslagen van onze vorige escapades te herbekijken. Laat u gerust even gaan, neem er de tijd voor. Hoeft niet, het mag gewoon. Dat 'gewoon' zit al een hele tijd in mijn koppeke, al van lang voor we vertrokken. Als ik zelf al de foto's en wervelende verwoordingen van voorheen bekijk krijg ik de indruk dat alles al getoond en geschreven is en dat we zo'n superervaringen niet meer gaan overtreffen. Maar moet dat dan? Mag het niet gewoo...