Marco Polo Strikes Back

MET EEN BUIGING , een kronkel, een draai en een bocht werd hier naar een origineel nieuwjaarsbericht gezocht. Om van een beladen 2025 naar een hopelijk positiever 2026 over te stappen. Daartoe beroep mogen doen op de creatieve vaardigheden van m'n zusje liet mij naar adem happen. Rita 'ons Rit' De Mondt wordt in onze tak van de familie wel eens een kalligrafisch wonder genoemd, en dat is ze voorwaar zeker ook voor mij. Zeg nu zelf, een alfabet 'van A tot Z' zomaar uit de losse pols in ' Unciaal ' gezet. Een oefening in vaardigheid die ondertussen steeds beter en verfijnder is geworden. Toen dat me voor het eerst onder ogen kwam was er geen twijfel of aarzeling: dit ging op pixelmatige wijze vastgelegd worden en zou ooit, wie weet wanneer als foto op deze blog verschijnen. Welk moment of bij welke gelegenheid? Geen idee. Nu echter wel: het wordt een nieuwjaarswens in zesentwintig letters, waaruit je zelf kan kiezen en mag combineren wat best bij jou past. La...

VIJFTIG TINTEN GROEN , daar wil ik het wel voor blijven doen: U allen het allerbeste toegewenst voor het nieuwe jaar. "En nog veel meer..." voegen we er in de euforie van het feestmoment dan wel eens aan toe. Maar moet dat echt? Heb ondertussen geleerd dat het met wat minder ook al fijn kan zijn, dat "less is more" ook echt z'n waarde heeft en dat we ons best niet alsmaar laten opjagen om te gaan meehollen in de ratrace.  Dus voor 2025 mijn beproefde wens, geleend - gekopieerd - gepikt... van en/of bij de heren Kommil Foo Walsschaerts Mich & Raf. Waarvoor dank! Kom hier dat ik u draag kom hier dat ik u aan m ijn borst druk  kom aan mijn h art, dat ik mijn hand haal door uw h aar  dat ik u kan vragen of ge i ets wilt drinken koffie misschien, e ventueel een glas wijn  en dat gij d an kunt zeggen dat ge liever alleen w ilt zijn da's ook goed  of dat gij aan mij vraagt of ik iets wil drinken want misschien h eb ik wel zin om te praten om te vertellen wat er...

DE OUWE iMAC doet het nog. Misschien tegen alle verwachtingen in en staand op de toppen van zijn digitale tenen, doet hij -na enig aandringen en een flinke portie geduld- nog altijd waarvoor hij in 2016 in huis werd gehaald. En wel even traag als toen ik er de vorige jaar-opener '2023' voor deze annekdoten-verzamelaar mee in mekaar flanste. Hij houdt mij -de eigen ouwe 'ik'- goed bezig én van straat. Ondertussen lijkt het erop dat ikzelf geen stap verder ben gekomen. De beoogde rust en kalmte wist ik zodanig goed te bewaren dat er zelfs van de herlees-voornemens  niet veel in huis kwam.  Het Parfum  van Patrick Süskind,  De meeste mensen deugen  van Rutger Bregman, de biografie van  Leonard Cohen   en  Stoner   van John Williams... ze liggen er nog even klaar voor als vorig jaar. Misschien komt het er in 2024 wél van. Ik word voorzichtig: misschien!  Dat ben ik ook voor het verdere uitschrijven van deze eersteling van het nieuwe jaar. '...

  JA OF NEEN?  Schrijf ik er nog eentje of laat ik het zo voor dit kalenderjaar? Het wordt toch stilaan tijd om af te ronden denk ik nu bij m'n Essense 'eigen'.  Aan het huidige schrijf- en publicatietempo moet dit meer dan waarschijnlijk de laatste 'tekstuele' blog van dit kalenderjaar worden. Daar kan ik mij wel in vinden, ook al mag er recentelijk hier en daar enige twijfel over gerezen zijn. Dat tijd nemen om eens rustig onderuit te zakken voor het huiselijke haardvuur, met de voeten in een gloednieuw paar antieke 'bompa-sloefen' soms wonderen kan doen voor en met een mens geef ik hier mee uit eigen ervaring. Als rust de weg wijst naar berusting, zonder negatieve bijklank. Geen drukte om wat had kunnen zijn maar niet geweest is, aanvaarding van de zelfgekozen kalmte en de stille weg. Niet jachten en geen jagen, weinig moeten en meestal mogen. Na een half uurtje vielen mij de schellen van de ogen en zag den deze het weer helemaal zitten. 2023 mag dan al e...

DRIE WEKEN LATER... Nieuwjaar lijkt bijna vergeten, maar niets is minder waar. Daarvoor zorgen onze Chinese medemensen alover de hele wereld. Vuurwerk om de kwade geesten te verdrijven vind ik een goede reden om de boel nog eens op gang te trekken. Met het Chinese nieuwjaar stappen we ook het jaar van het Konijn in, meteen de gelegenheid om een wens van deze rederijker te delen. Al bijna een jaar is het geleden... RIP Stijn, en dank voor je treffende teksten en poëzie. Ze helpen me af en toe nog wel eens door wat gekke toestanden en hun gevolgen heen. Ook bij een vroege afspraak voor de technische autocontrole? Was wegens het nieuwe vehikel weeral 4 jaar geleden en dan zijn de automatismen een beetje zoek. Alles lijkt goed te verlopen tot ik net voor het buitenrijden te horen krijg dat de "middenpinker links" niet werkt. Geen idee, dat kleine lichtje was me nog nooit opgevallen. Maar goed, of net niet goed: de "rode kaart" is mijn deel. In het voorlopig enige mini-s...

VOL GOEDE MOED heb ik me aan het klavier van mijn overjaarse iMac gezet. Zijn traagheid geeft me de tijd om goed na te denken over wat ik hier nog aan wensen en bedenkingen wil poneren. En van die tijd heb ik ook ten volle gebruik gemaakt. In de eerste versie liet ik me vangen aan de opsomming van een reeks meestal niet al te vrolijke nieuwsfeiten uit het afgelopen jaar. Uiteraard gingen de bedenkingen daarbij de negatieve kant uit. Niet doen Marco, wat voorbij is is voorbij. Daar helpt geen lievemoederen meer aan en ook boosheid kan daar niks aan veranderen. Zelfs aan het benoemen van de feiten wil ik me hier niet schuldig maken. We staan samen aan de start van een nieuw jaar en daar gaat het voor ons allen weer 'moeten' gebeuren. In de kleine dingen, de persoonlijke momenten, in wat we er zelf van willen maken. De mouwen opgestroopt, de schouders eronder, de beuk erin, vooruit met de geit. Dat dier gaat ons helpen. Weet niet wat de Chinese kalender erover zegt, maar bij deze...

DAT WAS 2021. Datgene wat we deze nacht tussen al die berichtjes en hier en daar een telefoontje hebben achtergelaten. Een jaar om nog maar eens lessen uit te trekken. Om het 'wat en hoe' ervan te onthouden en niet te vergeten. Mag niet! Beter doen dan wat ik onlangs ergens las: "De geschiedenis leert ons dat volkeren en regeringsleiders nooit iets van de geschiedenis hebben geleerd" - Georg Wilhelm Friedrich HEGEL. Het moet zo'n tweehonderd jaar geleden zijn dat herr Hegel deze uitspraak op ons losliet. Een filosofische oneliner die mij niet vrolijk stemt en waarvan ik de veralgemenende teneur maar al te graag wil temperen. 'We' vinden dat er te dikwijls fouten worden herhaald, dat 'ze' niet genoeg kijken naar of lessen willen trekken uit het verleden en dat enkel de gedwongen jacht vooruit waarde heeft voor de ontwikkelingsgang. En dat net na twee jaren spartelen op vele vlakken onder een pandemisch juk. De tijd is daar om Rutger Bregman 's...

ZITTEN WEERAL OVER de helft van maand drie. En het blijft maar vooruitgaan. De rustmomenten vliegen als zot voorbij, verwateren en wegen precies minder door dan vorig jaar. Gewenning aan een maandenlang vertraagd levensritme? Of de luiheid van een tot complete rust komende ouderling? Ga er maar niet te zwaar aan tillen, zo lang er boeken zijn. En muziek. Vandaag komen mijn boeken van de voorbije weken aan bod.     Leesvoer vanuit de meest onverwachte hoeken.  WILDEVROUW  van Jeroen Olyslaegers . Een kanjer.  Zelf geshopt bij mijn vertrouwde Standaardboekhandel in Wilrijk. Toffe winkel. Met achter de rode link een volle website van heer Olyslaegers zelf, alleenlijk over dit werk. Had ik misschien vooraf moeten raadplegen. Het heeft immers ruim 50 bladzijden geduurd voor ik erin kwam. Verhaal én de Wilde-vertelstijl van Jeroen O hebben me parten gespeeld. Iedereen zijn goesting, maar voor mij was het er bij regelmaat over. Daar had ik eerder bij zijn WIL geen last...

DE DRIE WIJZEN hadden gisteren deze blogpagina moeten sieren. Mijn prioriteit lag toen echter heel terecht bij het In Memoriam voor Tyrone . Dus moesten de drie koning(inn)en even in de wacht. Vandaag komen ze dan wel aan bod. De voorlopig laatste festiviteit in het rijtje: Sint Maarten, Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar dus nu de Driekoningen . Met rugaanzicht voor hun privacy  en gerecycleerde Corona-kronen die het nu ook wel zullen doen. 't Gedacht is alles. Bij de opname leek me een kijk op deze Ikeaanse New York-poster nog een leuk idee. Ook "de sterre" die voor een keer boven Times Square bleef "stille staan". Vanochtend is dat met een heel zurige smaak in De Mondt. Maar goed, gemaakt is gemaakt en dan krijgen ze hier gewoon hun plaats. Ik zag de knipoog van Mr. Peanut nog als een frivole kanttekening. Kon hem daar ooit wel in volgen. Nu besef ik echter dat zoiets doorheen het algoritmenbos van de sociale media een heel andere dimensie krijgt. Terug naar de...

2020 IS GEWEEST.  Het werd niet wat we gehoopt, gewenst noch verwacht hadden. Toch is het ook voor u, mag ik hopen, het beste geworden wat we er in de gegeven omstandigheden van konden maken. U en ik, wij samen. We hadden er zo naar uitgekeken. Zo hoopvol. 20-20: a tied game? 20/20: a perfect game? Het werd heel lang en in verschillende sporttakken: no game at all. En toch. Toch... Hierna stond eerst een vloedgolf van bespiegelingen en overdenkingen bij hoe het jaar in Corona-matig opzicht verlopen is. Die heb ik gewist. Er is al genoeg over verteld en geschreven. Heer Polo beperkt zich tot het plaatsen van een link naar hét Vlaamse Corona-lied van afgelopen jaar:  Kunnik nemi na joen komn   van en door  Katrien Verfaillie.  Het was er al redelijk vroeg, eind april, en Katrien wist toen nog niet wat er nog komen zou. Niemand wist toen beter. Nu wel? Misschien komt er nog een vervolg? Bij de tweede golf en hoe we de '20-'21 winter zijn ingegaan. Misschien ook nie...