Marco Polo Strikes Back

TWINTIG JUNI HALFVIER.  Hét moment om alvorens aan deze blog te beginnen toch even stil te staan bij een topnummer van de heren Walschaerts: Atlantis van Kommil Foo . Prachtstuk, en weet dat er ieder jaar op deze dag aan herinnerd wordt. Dan post Raf tegen 15u30 deze drie woorden op z'n Facebookpagina. Enigszins aangepast, dat wel. Zo was het vandaag "20 juni half vier!" En dan nu naar vorig weekend. Niet omdat toen ergens het meest megalomane sportspektakel op deze steeds sneller verschrompelende planeet van start was gegaan, maar omdat wij in zeer goed gezelschap nog eens de rust mochten opzoeken. Naar het Noord-Brabantse Sint Michielsgestel. Een weekend met onze 'jongste'... kleinzoon... Nuka, en met z'n mama en papa. Veel tijd om te knuffelen en te spelen.  Me nog eens te wagen aan een papflesje geven en zelfs een fruitpap aan te reiken. Dat gaat goed, we genieten er allebei van. Veel tijd voor en met die kleine knaap en ja, we zijn ook een paar keer samen...

HET IS ZOVER. Als de klimatologische omstandigheden en de persoonlijke paraatheid het toelaten slaat heer Polo met veel goesting de hand aan de heggenschaar. Dan doet hij zijn uiterste best om rondom de eigen woonplek de aanwas van de 'bladjeshaag' onder controle en binnen de aanvaardbare perken te houden. En dat is nu niet anders. Moest hij de klus vorig jaar en voor het eerst uitbesteden aan schoonzoon Frank met dochter Bieke als assistente, dan ging hij er nu weer helemaal zelf voor. En dat al voor het 45ste(?) jaar. Door die jaren heen is er enige evolutie merkbaar in de aanpak en uitvoering van het hele gebeuren. Hij begon eraan als rijpe dertiger, en in die tijd was het werkje in no-time geklaard. Dat ging toen vele jaren zo zijn gang: de haag werd groter, net als de te leveren inspanningen, maar het werd beschouwd als een erezaak om al die lopende liguster-meters zo snel mogelijk te fatsoeneren. Dat dient naar tuinkundige gewoonte jaarlijks twee keer te gebeuren, en daa...

MAAI MEI NIET - maand afsluiten. Iemand een voorstel? Laten we het aan La Pola vragen, die heeft vast een plan. En of ze een plan had: we trekken de taalgrens over, tot bijna aan de Franse grens. Diep in 'La Botte du Hainaut' ligt Froidchapelle. En nog verder, een heel eind van de dorpskern verwijderd, heeft mijn onvergelijkbare vakantiegids ons verblijf voor deze week gespot én gereserveerd. La Taille à Genettes . Niet ver van de 'Lacs de l'Eau d'Heure'.  Niet de andere kant van de wereld, maar wel een heel andere wereld. Met de plots opstuwende zomertemperaturen zorgt dat bovendien voor de nodige verwarr(m)ing: is het echt 'Froid'chapelle of toch eerder 'Chaud'fontaine? Maar geen nood, alles komt goed. Vriendelijke ontvangst door gastvrouw Nadine die ons direct op ons gemak stelt. Het installeren verloopt vlot, we bekomen van de verplaatsing en als de warmte wat begint af te nemen trekken we erop uit voor onze eerste avondwandeling. Dat wordt v...