Marco Polo Strikes Back

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

LAAT ONS HET eerst hebben over de feitelijkheden van de dag, en pas daarna overstappen naar de inhoud van bovenstaande foto. Begin vorige week stond in het teken van de reiniging van het terras en bijhorend meubilair. 'Vlekkeloos' verlopen want 'onder hoge druk'... en da's een klusje wat ik nog steeds aankan. Het duurt wel iets langer dan in m'n topjaren maar dat kan ook liggen aan het feit dat er minstens één en misschien wel meerdere jaargangen gepasseerd zijn 'zonder'. Dan zijn de automatismen wat zoek geraakt en moet er wel eens meer dan één keer over dezelfde plank 'gegaan' worden. Maar goed, da's gebeurd. Misschien moesten we met z'n allen ook maar eens een poging ondernemen om het hele wereldgebeuren onder reinigende handen te nemen. Al dan niet met behulp van wat verhoogde waterdruk. Zou zomaar een signaal kunnen zijn, niet? Ik kan het hele Trumpiaanse gedoe echt niet meer volgen. Iemand die me kan en wil vooruithelpen met een zi...

DE VOORBIJE WEEK stond bol van de al dan niet belangrijke maar wel steeds opmerkelijke gebeurtenissen. De terugkeer van de Artemis II-maanmissie op aarde, de winst van 'Woutje' in Roubaix, het heengaan van Sonja Barend, Magyar wint en Orban verliest de verkiezingen in Hongarije,  en voor ieder die op welke manier dan ook nog ergens een link heeft met het Vlaamse schoolsysteem was het de tweede en dus laatste week van de paasvakantie. Het was nog eens tijd om met 'ons klein' en 'haar klein' op stap te gaan. Een verblijf bij 'Landal Strand Resort Ouddorp Duin' (Nl) was ons al twee keer goed bevallen, dus waarom niet? Bollo, knutselen, zwemmen in het binnenbad, steppen op de pump track én... het strand met de grote wijdse Noordzee. Op dat strand worden wederom burchten en kastelen gebouwd, net als de vorige keer. Maar nu zonder zeehond in de directe nabijheid. Dan maar met enkele Vlaamse kinderen die langs wandelen, één voor één terugkeren om te kijken, ...

EIEREN NA PASEN.   Neen neen, geen vijgen. Eieren, chocolade-eieren, paaseieren... 'Kinderen' rapen paaseieren in de tuin (bij slecht weer binnen!). Niks speciaal, een gewoonte die al eeuwenlang in onze contreien het einde van de 'goede' paasweek markeert. Volgens de enen zijn het 'de klokken van Rome' die voor de bedeling zorgen, volgens anderen de paashaas. Wie slim is past zich aan en smult van beide walletjes. Als er maar te rapen valt. Joke, Wout en Witse komen als kleinkinderen in aanmerking om ook bij 'bomma en bompa' de traditie voort te zetten. Zij hadden er al enkele edities opzitten toen in 2013 het einde van zoeken, rapen en verdelen op deze manier in beeld werd gebracht. Beter ware 'het begin van proeven en de start van het genieten'... Soit, het is een foto die tot de verbeelding ging spreken. Het belletje ging opnieuw rinkelen in 2017 toen er tijdens een familieweekend in Leende, Nederland ook op verplaatsing eieren te rapen vielen...

GELUKKIGE VERJAARDAG, MOEDER ! Vandaag word jij 100. Niet meer hier tussen ons, maar de datum klopt wel. Natuurlijk: iedere keer weer, zoveel jaren lang op tweede Kerstdag. De dag nadat we 'het kindje' in zijn kribbe hadden gelegd was het aan een van de liefste vrouwen van de hele wereld. Mijn moeder, ons "moeke". Dan feestten we voor en met jou en was er altijd 'frikadellenkoek met kriekskes'. In 't begin zelfs direct na de nachtmis. Dat moment werd slechts heel zelden overgeslagen. We kwamen van de andere kant van 't land, een dagske vroeger terug uit vakantie om jou een hele gelukkige verjaardag te wensen. Van harte, ook vandaag "moeke"! Ruim drie jaar geleden schreef ik hier ' Dag Vader ' voor zíj́n 100ste verjaardag. Een ode aan de man die hij voor ons geweest is. Veel te kort, daar had ik het toen al over en ook waarom ik dat vind. Jij vond dat trouwens ook, veel te vroeg om de man van je leven te laten gaan. Maar nu ga ik over...

ALS ER ZOVEEL met en om me heen gebeurt is het moeilijk om een keuze te maken. Waarover zal het gaan in m'n volgende blogsel? De beslissing daarover wordt dan uitgesteld tot morgen. En morgen? Nog eens naar morgen, of overmorgen dan maar? Niet kunnen beslissen, keuzestress, excuses...                                                                                         Ga nu  alles even aan de kant zetten, dan moet het lukken want er is immers nieuws dat minstens de familiale voorpagina haalt en voor de vrienden en kennissen ook op pagina één komt te staan. In Amsterdam heeft kleinzoon  NUKA  zijn neus aan het venster van het wereldtoneel gestoken en zijn intrede gedaan in ons aller harten. Op 31 oktober, exact die ene dag tussen de verjaardagen van...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

vandaag wil Ekster  ons opnieuw vertellen over een klein sterrenkind ons sterrenkleinkind over kleine Niké Évora en over die ene veel te korte avond vertel Ekster, vertel om haar nooit te vergeten haar aan ons hart te drukken haar vast te houden voor altijd lieve Niké Évora je wordt zeven vandaag "kom hier, kom... dat ik u draag"   (KF) Niké Évora  De Mondt Peerdeman 19 mei 2018

EEN TWEEDE KEER met dezelfde bemanning naar dezelfde bestemming. We hadden er zes maanden geleden zo van genoten dat er gerust een vervolg mocht komen. Dat was dus vorige week. Rustig park, rustig huisje, rustige duinen, rustige zee. Wel met, op ruime afstand van de vakantiehuisjes, een mooi aanbod aan georganiseerde activiteiten, vooral voor de 'kleintjes'. In ons gezelschap zat zo'n enthousiaste youngster, bruisend van energie. Toch bleek de nabijheid van de zee en de bijhorende lucht een gunstige invloed te hebben op het slaappatroon van de jeugd. En... konden ook de oudjes van voldoende nachtrust genieten. Zelfs de volle maan in al haar glorie heeft onze slaap niet verstoord. De aparte locaties tussen met duingras begroeide zandruggen zorgen voor een bijzonder rustgevende sfeer, en ook dat is mooi meegenomen om van een korte vakantie een recuperatie-booster te maken. Er moet niks, er mag vanalles, en daar proberen we een goeie mix van te maken. Regelmatig naar het stra...

EEN HALVE EEUW al loopt deze 'spring in 't veld' op onze aardkloot rond. Onze eerstgeborene, Bieke. Het doet wat met een mens als het zover is en hij zijn kind de 50 ziet passeren. Ik kan boeken vullen met  anekdotes en straffe verhalen allerhande, maar ik houd het bij deze twee gecollageerde prenten. Eentje van toen en een van bijna nu. Die zeggen zoals we allen weten zoveel meer dan... En om af te sluiten natuurlijk nog een hele dikke proficiat aan onze jarige.  Hieper de pieper de piep, Hoeraaa !!!!

KWESTIE VAN VOLHOUDEN en zeker niet opgeven, dat is de raad die ik mezelf blijf inpompen. Doen er zich misschien drama's voor op de gepensioneerde werkvloer? Neen. Wel behoorlijk wat aanpassingsproblemen bij de overschakeling naar een nieuw computermatig communicatie- en werktoestel. De 'ouwe' iMac was aan vervanging toe, en dat op zich is niet zo moeilijk dacht ik. Gewoon een 'nieuwe' kopen en we gaan verder. Om puur nostalgieke redenen en omdat mijn hoofd al zovele jaren ingesteld is op de kuren en de fratsen van 'den ouwe' bleef 'de nieuwe' na aankoop nog een hele poos in de verpakking en deed ik nog 'efkes' verder zoals ik dat gewoon was. Na een tijd, behoorlijk lang volgens mijn IT-coach/zoon Bram, mocht ie dan toch uit de doos. En naast 'den ouwe' op de bureautafel staan, dat werkt makkelijker. Maar als een mens ondertussen gaat beseffen dat er best wat opkuis en reorganisatie aan te pas mag komen, dan werd dat wél een probleem....

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

WE ZULLEN DOORGAAN , laat daar geen twijfel over bestaan. Het is niet omdat er weer een dikke week gepasseerd is dat er hier 'niet' meer geblogd zal worden. Na zijn laatste spoed-escapade in het UZA heeft den deze een korte pauze genomen. Gepland, vooraf geregeld maar met een toevallige nauwkeurigheid die aan het ongelofelijke grenst. Er paste net een weekend tussen de spoed-passage en het vertrek voor een zoveelste verblijf in een natuurhuisje. Dat kan alleen mijn eigenste Pola voor mekaar krijgen. Heer Polo met drie generaties vrouwelijk schoon op stap. Bestemming: Kromven in Merksplas. Ten vierde male, maar voor het eerst dus in ruimer gezelschap. Las ik toch net voor ons vertrek in 'Klokje van Thuys' een stukje van Mieke , die blogcollega wiens woordkunstenarij en filosofiteiten mij iedere keer opnieuw kunnen bekoren. Zalig om haar gedachtenkronkels te volgen waarmee zij de meest gewone dingen een bijzondere touch meegeeft. Zo ook nu weer, inderdaad eentje over het...

VEERTIEN DAGEN AL. Zolang is het geleden dat er hier voor het laatst iets verschenen is. Verschijningen zijn niet meer van deze tijd, dus... ben ik het kwijt? Wat kwijt? De drive om het klavier te beroeren en gedachten in tekstvorm te spuien? Of was er -nog maar eens- te weinig tijd? Het was druk ja, want nu tante Corona iets minder dwingend aanwezig blijkt te zijn wordt er van alle kanten opnieuw meer sociaal contact en activiteit verwacht. Goed, niks fout mee, want dat moeten we de voorbije jaren het meest gemist hebben. Maar even snel ben ik, nu we er weer volop tegenaan mogen gaan, de rust en de stilte van toen gaan missen. Met de paasvakantie kwamen ook de herinneringen... de goede week, de tradities, de 'stille' zaterdag omdat de klokken naar Rome vertrokken zijn. Als ze op zondag terugkomen hebben ze eieren bij, of is het de paashaas die daarvoor zorgt? Dat festijn hebben we deze keer in onze tweede 'thuis' georganiseerd en beleefd. Natuurhuis 't IJsvogeltje ...

ÉÉN - TWEE - DRIE...   omdat de cijfers van de hoofding iets meer uitleg verdienen. En omdat ik eraan houd om feiten en herinneringen op een rijtje te zetten. Ordnung muss sein, nicht?! 21 maart  begin van de lente (hoewel 20 de astrologisch correcte datum is) Maar dus naar aloude traditie en familiale gewoonte: 21 maart, begin van de lente, dag waarop de magnolia in onze achtertuin er nog quasi ongeschonden bijstond. En sinds enkele jaren geleden zowat elke dag van het jaar voor een speciaal aandachtspunt staat: ook World Downsyndrom Day . Om dat aan zoveel mogelijk mensen kenbaar te maken dragen we (minstens) op die dag twee verschillende sokken. Liefst sokken die goed in het oog springen. We noemen het ook "steunkousen". Yep, om hen die hiermee te maken hebben te ondersteunen.... 22 maart is dan weer al 15 jaar de dag dat onze gedachten heel speciaal gaan naar " de Witten Bompa ". De papa van La Pola die sinds die dag in 2008 niet meer onder ons vertoeft. Een bi...

HET WAS ME de zevendaagse wel deze keer. Sluimerde er al enige tijd een idee om wat veranderingen aan te brengen in het zitkamermeubilair dan knalde deze week de kogel met een rotvaart dwars doorheen de beslissingskerk. La Pola maakt al snel haar vierde online-voorontwerp op de website van I K E A . Om beter zicht te krijgen op de zaak gaan we de oude kast alvast afbreken. Zomaar. Dat blijkt ook nog te kunnen zonder brokken maken. Direct een afspraak vastgelegd met de Kringloopwinkel en de volgende ochtend wordt alles netjes opgehaald. Win-win... Kale muur, nieuwe ideeën. La Pola voert nog enkele wijzigingen uit in haar plannen: voorontwerp vijf komt dicht bij de definitieve versie. Wij op pad naar de Aartselaarse vestiging van die ene Zweedse meubelgigant. 'Onze' Jens ' is er niet, jammer. Maar bij de afdeling 'Opberg- & Wandmeubelen' staat de even vriendelijke als performante Glenn ons bij in de ultieme keuzes. Alles netjes opgelost: de onderdelen, de aanta...

DIT WORDT 'EM  dan, de laatste MPSB-blog van het jaar. Als alles verloopt volgens plan dan hebben jullie na deze en vanaf morgen alleen nog de dag-voor-dag " FOTO TOP12 2022 " tegoed en dat zal het dan geweest zijn. Om deze laatste aflevering in te vullen staan er een serie bijzondere items geprogrammeerd die voor mij van de voorbije week een van de fijnste van het jaar hebben gemaakt. De strijd tegen mijn prostaatkanker wordt onverminderd en gelukkig ook mét suXXes voortgezet. Zit sinds ruim een jaar aan de hormoontherapie, en die werkt momenteel perfect. Het was weer tijd voor de driemaandelijkse controle én het VIIIste Zoladex-shot. De resultaten zijn prima, dus da's goed nieuws. Oncoloog content en ikke natuurlijk ook. W e zullen doorgaan!  Tussen test en evaluatiegesprek reed ik naar Amsterdam , had daar met Bram een afspraak om te helpen klussen. Het bleek weer een van de meest gezellige en hartverwarmende bezigheden te zijn die een ouwe pa met z'n volwassen...

EVEN STILSTAAN BIJ wat begin november op mijn pad kwam. Dat laatste ook letterlijk bedoeld. Beginnen we daar dan maar mee. Zo verloopt dit verslag meteen in niet-chronologische volgorde. Zondag ll. ging Olivier V. voor zijn 100ste marathon 'op pad'. Heb hem enkele jaren geleden leren kennen, zijn strapatsen gaan volgen, contact gehouden en dus wilde 'nonkel marrek' nog eens in levende lijve aanwezig zijn bij Oli's zoveelste. Een man met grootse plannen en projecten die hier al enkele keren aan bod kwam. Over zijn boek   en het O-Five project van vorig jaar kom je meer te weten door op de gekleurde links hiervoor te klikken. In 2022 gaat het om 42 marathons te lopen in 42 weken tijdens dit jaar waarin hij 42 wordt. Die 100ste 'over all' was meteen de 41ste in zijn geplande reeks van 42. Die sluit hij zondag a.s. af met de marathon van Athene. Mooier kan het toch niet worden zeker?! Maar afgelopen zondag was ik dus partiëel fietsbegeleider op de lokale omlo...

KEUZE TE OVER om het 'over' iets te hebben vandaag. Ga stilaan mijn selectieprocedure moeten bijschaven: het is een pak eenvoudiger om het in een aflevering iets uitgebreider over één ding te hebben dan bij een fotocollage ook nog een gecombineerde tekstbijdrage uit de mouw te schudden. Maar dan wordt het dus kiezen met het daaraan onvermijdelijk verbonden 'verliezen'. Toch zal het ervan moeten komen/moeten van komen... kiezen! Deze keer kon het bijna niet anders: zoveel te doen, zoveel omhanden, niks willen missen, alles willen vertellen. Ga ik daarmee in de fout? Meer dan waarschijnlijk, en toch doe ik het (nog minstens één keer). Mijn excuses daarvoor met de achterliggende verzachtende omstandigheid van een post-Covid19 periode en daarmee gerelateerde cardiale turbulenties waardoor ik hopelijk op enig mededogen van mijn lezers en volgers mag rekenen. En dan nu in min of meer chronologische volgorde... Aangezien het herstel zijn tijd krijgt, een aantal tuinklussen vo...