Marco Polo Strikes Back

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

EN JA HOOR , ik kan iedereen aan de overkant geruststellen: het is 'bijna' opnieuw als vanouds... gefrutsel en geprutsel met foto's en tekstjes, losse aktiviteiten en bezigheden. Niks dat de hemel op z'n kop zet en al evenmin mijn dagelijkse beslommeringen overhoop gaat halen. Neen, neen: ik ben gewoon terug bezig. En dat voelt geweldig goed aan. Voeten terug op de pedalen, en genoeg dingen om een klapke over te doen. Zoals? Wel, een paar dagen na de operatie en eigenlijk nog in volle heropbouw stond er al een eerste afspraak gepland. Misschien wat te snel, maar ik wilde wel proberen. Niet met de fiets, ook niet met de elektrisch ondersteunde die overigens al maaaaanden ongebruikt in de garage staat te wachten op nog eens een uitstapje, zeker niet met de auto want probeer daar maar eens een parkeerplek te vinden, maar... met de trein. 'Ons' station bevindt zich op zeer wandelbare afstand van de thuisbasis, zelfs op momenten dat het niet van harTe gaat. Als aan h...

OM TE BEGINNEN gaan we naar nummer 1 : nu ' de klein van ons klein' de overstap naar het 'eerste' leerjaar heeft gemaakt en haar 'eerste' week alweer achter de rug heeft is er even aandacht voor de 'eerste' letters en woordjes die volgens het leerplan 'klikklak'-gewijs aan de jonge breintjes mogen opgelepeld worden.  Waar is de tijd van ons jaren '50 aap-noot-mies leesplankje? Heb de indruk dat we toen met forse sprongen vooruit en hogerop moesten terwijl er nu meer stap(je)sgewijs gewerkt wordt. De lage lat? Zullen we even afwachten wat dat gaat geven? Blijft de interesse voor die aparte letters of is het een pak minder uitdagend en gaat de aandacht verloren? We gaan het zien, letters leren gebruiken om woordjes te vormen en een bloggende bompa die met  k - m - i en s alvast een heel zinnetje in elkaar weet te knutselen. ik mis kiki . Niet gewoon een zinnetje en bovendien: mag het toeval heten dat dit zomaar en ineens door mijn gedachte...

WAT EEN WEEK was dat. Het enige wat ik ruim op voorhand wist en gepland had was de 3+ theatervoorstelling van Klein Drama . Heel goed op tijd kaartjes gekocht voor het optreden in 'de Gam', diezelfde vroegere dorpskerk van Terhagen waar we onlangs nog Grof Geschud zagen schitteren.  "morgen is 1 keer slapen" zou het nu dus worden. Knap om zoiets met de jongste van onze familie te beleven. Prachtig geschreven en subliem ten tonele gevoerd kleutertoneel. Merci Katrien & Raf, Elena en de hele crew! Het zorgde achteraf voor een creatieve impuls bij dezen bompa. De mens kladderde zomaar meteen twee mini-canvasjes vol met wat ideeën uit de voorstelling. Zomaar...  We doen het in omgekeerde volgorde en gaan enkele dagen verder terug in de tijd. Er was nog maar eens een grote goesting ontstaan om GRIND van Kommil Foo opnieuw te zien, ten zevende male... en dan liefst in de min of meer nabije toekomst. Goesting alleen is niet genoeg, je moet er ook nog bij geraken. In V...

HET HEEFT LANG geduurd maar eindelijk ben ik erdoor geraakt. WANNES -  Hier is hem terug .  Dree Peremans heeft zijn best gedaan om zo goed mogelijk leven en werk van de Antwerpse volkszanger Wannes Van de Velde te reconstrueren en het in 2016 in een fors boekwerk te pompen. Eentje dat door iedereen op een eigen manier kan gelezen en gesmaakt worden. Zelf heb ik vooral genoten van de hoofdstukken en passages waarin de jeugdjaren van kleine Wannes aan bod komen. Geboren in 1937 en dus nog bewust een stuk van WO II meegemaakt. Daar zit al direct een bijzonder moment aan verbonden. Ik lees iets over vader Steveniers die op de torenspits van de Antwerpse kathedraal klimt. Stuur een foto door en krijg prompt telefoon van Willy, ons aller basketkeizer. Fijne babbel, het boek komt tot leven. Iets later gaat het over de schooljaren na de oorlog en zijn tijd op de academie. In die periode passeert er een Peleman in het verhaal. Even m'n licht opsteken bij buurman Axl, maar neen dat ...

"WIE HET KLEINE niet eert is het grote niet weerd." Daaraan zullen de sneeuwliefhebbers hier te lande zich voorlopig moeten optrekken. Moet al terugkijken naar vorige week: een beetje koude, een beetje sneeuw, en verder niks. Ja, het was ook glad en dus heel vervelend voor wie er des morgens te voet, op de fiets of hier en daar zelfs met de auto doorheen moest. Maar niet voor mij: op rust gestelde met ruim een decennium ervaring en gelukkig spreekwoordelijk volger van ene Wout Van Aert alsmede aanhanger van zijn vermaarde quote "Ik moet just niks" . Kon me de luxe veroorloven om achterovergeleund en vrij ontspannen van achter het raam de situatie te overschouwen en vast te stellen dat tegen de tijd dat er in deze een idee zou opborrelen om over te schrijven... er van sneeuw geen sprake meer was. Het is dus nog niet voor deze keer. Over wat dan wel? Dat 'de dames' er met z'n drieën op uit trokken om te genieten van een prachtige circusvoorstelling en dat...

OPNIEUW EEN GAT in de blogtijd. Excuus: ik had weer van alles en tegelijk weinig tot helemaal niks om handen. Een reeks zogezegd 'gevulde' dagen met to do’s die er soms wel maar even vaak niet toe doen. De kleintjes eerst, de grote naar achter schuiven. Typisch en herkenbaar? En dan is er een telefoontje van ‘ons (oudste dochter) Bie’. "Wij gaan overmorgen naar het Concert van KF, in ‘t Gasthuis in Aarschot." Ok, tof. Geniet ervan. Maar er was een vriendin die belde dat zij niet konden gaan. Kaartjes dus voor een eigenlijk-feitelijk uitverkochte voorstelling. Niet twijfelen, doen. Samen gaan genieten. Wij dus in de winterse donkerte doorheen een voor ons onbekend stukje Vlaams-Brabant naar het voor de gelegenheid  feeëriek 'kerstig' ingepakte Aarschot. Parkeren aan de rand en kuierend door en langsheen de kerstverlichtingen naar de plaats van afspraak: 't Gasthuis . Bij de vrijgekomen plaatsen zat ook 'A1', het equivalent van de 'A16' die ...

ALS DIT BEELD u aan het denken zet dan stelt dit mij tevreden en kan er hier met een gerust hart verder op het klavier getokkeld worden, bouwend aan eindelijk nog eens een blog-epistel. Het gaat hem om KROOST , de derde theatervoorstelling van Myrthe en L ander , aka Grof Geschud . Sinds vier jaar liggen zij behoorlijk hoog in Polo's schuivenbestand. Logisch toch als dit jonge stel/duo met Lijmen, Broeden en Drijven een beklijvende drie-op-drie scoort. Twee voorstellingen en één roman. Schitterend! Niet alleen naar mijn smaak en genoegdoening, maar ook volgens een hele rits cultuur-recensenten uit diverse media. En dus lijkt het mij al even logisch dat ik elk van die voorstellingen meerdere keren heb gezien. Van prille try-outs tot avant-premières, en daar bovenop nog kijk- en belevingsbeurten in theaters en CC's van zeer verschillend kaliber. Hun 'spel' blijft evolueren, er valt telkens weer iets nieuw te ontdekken. En dat wilde ik voor de zoveelste keer nog maar ee...

OP DE FIETS naar een nieuwe topbestemming: strak plan vind ik dat. Vanuit De Droste een goed uur fietsen naar Heino/Wijhe voor een bezoek aan een mini-versie van het ons welbekende Middelheimpark. Hier dus het Beeldenpark bij Kasteel Het Nijenhuis. Park en kasteel maken samen met het museum in Zwolle deel uit van Museum DE FUNDATIE . Het is er aangenaam toeven tussen beeldwerken allerhande. De eerste die ik tegen het gespierde lijf loop en waarbij ik meteen blijf hangen is de bronzen  Marathon Man van  Georges Charpentier.  Met minder dan de helft van een menselijke lichaam toont hij waar het om gaat. Of toch niet helemaal? Uit eigen ervaring weet ik dat er zich tijdens het lopen van die legendarische 42 kilometer misschien nog meer afspeelt in het hoofd dan in de atletische benen. De beeldhouwer heeft natuurlijk op minimalistische wijze 'beweging' willen weergeve. Voor wie er meer over wil weten kan ik ten stelligste het eerste boek van Olivier Verhaege aanraden: Het ...

LAAT DE BOEL de voetbalboel. Alle dwazigheid geregistreerd, ongenoegen geventileerd, sportief onbegrip binnenstebuiten gekeerd. Maar nu terug naar wat m'n aandacht wél waard is, en dat zijn... boeken! Naar wat gelezen werd en naar wat er nieuw op de plank ligt. Laatst gelezen is VENTOU X van Bert Wagendorp . Niet zomaar, neen: grondig hérlezen. Na februari 2015 moet er nog wel ergens een tussenbeurt geweest zijn, of toch niet. Dan heeft dit werkstuk wel heel lang moeten wachten... maar nu dus opnieuw. Prachtig, aangrijpend. Moet mezelf na menig hoofdstuk(je) een moment van bezinning gunnen. Het vertelde nog eens de aandachtsrevue laten passeren, beseffen wat ik in de jacht van het verhaal misschien gemist had. Dat er zich doorlopend ontwikkelingen voordoen die compleet uit mijn geheugen waren gewist. Dat zeker naar het einde toe het mij een totaal nieuwe geschiedenis lijkt te worden. Ga bij de kladnotities voor dit stukje op zoek naar wat er hier of in een eerdere blogversie ooit a...

EEN SNEL BERICHT, een mededeling... zoals het ooit allemaal begon bij deze blije blogger. Iets vertellen over wat mij overkwam, of in dit geval te wachten staat. Lang wachten is er niet bij deze keer, want vanavond nog... zitten we, zoon Bram en pa Polo, simultaan te genieten van podiumkunsten die ons nauw aan het hart liggen. Ieder apart, maar allebei in goed gezelschap. Bram met zijn Shanthi en ikzelf voor een keer met een fijne buurman. Zij in Amsterdam, wij in Antwerpen. Ginder De Kleine Komedie, hier 'den Arenberg'. Zij de Nederlandse Première van GRIND , de nieuwe van Kommil Foo . Wij de Dernière van BROEDEN , de tweede van Grof Geschud . Allebei om 20.15u... ge kunt niet alles tegelijk hebben. En dus doet ieder zijn ding en gaan we er elkaar achteraf veel over vertellen. GRIND zag ik enkele maanden geleden in een try-out. Ouwe ratten Raf en Mich gaan er klaar voor zijn: ze hebben sindsdien gespeeld, geschreven, geschrapt, herschreven, nog meer gespeeld... en zijn weer s...

ÉÉN - TWEE - DRIE...   omdat de cijfers van de hoofding iets meer uitleg verdienen. En omdat ik eraan houd om feiten en herinneringen op een rijtje te zetten. Ordnung muss sein, nicht?! 21 maart  begin van de lente (hoewel 20 de astrologisch correcte datum is) Maar dus naar aloude traditie en familiale gewoonte: 21 maart, begin van de lente, dag waarop de magnolia in onze achtertuin er nog quasi ongeschonden bijstond. En sinds enkele jaren geleden zowat elke dag van het jaar voor een speciaal aandachtspunt staat: ook World Downsyndrom Day . Om dat aan zoveel mogelijk mensen kenbaar te maken dragen we (minstens) op die dag twee verschillende sokken. Liefst sokken die goed in het oog springen. We noemen het ook "steunkousen". Yep, om hen die hiermee te maken hebben te ondersteunen.... 22 maart is dan weer al 15 jaar de dag dat onze gedachten heel speciaal gaan naar " de Witten Bompa ". De papa van La Pola die sinds die dag in 2008 niet meer onder ons vertoeft. Een bi...

"na'genieten: blijven  genieten of achteraf genieten van iets dat al voorbij is." Zo staat het in van Dale's Groot Woordenboek der Nederlandse taal. Tweede deel j/r. Elfde uitgave 1984. Van bij het  begin al een aanvullend genot om dit op de oeroude traditionele manier te gaan opzoeken. Maar dat dan nog op meervoudige wijze, want daar zou het over gaan in deze bijdrage. Dat genieten in het moment zelf  belangrijk is werd me recentelijk meegegeven middels een pakketje differente theezakjes. Overgoten met een al dan niet kokend maar wel op de juiste temperatuur gebrachte hoeveelheid water en een tijdje 'trekken' omgetoverd tot een heerlijk kopje thee. Da's puur genieten, en ondertussen terugdenken aan wat fijn en goed was is dan na'genieten. Zo kwam KRUISPUNT weer af en toe aan bod. De jaren '70 in een prachtig vertelde familieroman. En DRIJVEN - het boek, maar ook de twee daarin verwerkte voorstellingen van Myrthe & Lander. Hoe jonge mensen hu...

HET GEBEURT WEL meer dat ik in herhaling val. Dat is natuurlijk vervelend voor de ander(en) en wanneer ik het besef ook vaak voor mezelf. Maar nu niet, dit is meer iets als blijven slaan op dezelfde nagel. Doorhameren tot ie dwars door de plank gaat en z'n doel bereikt. Jullie dus! Cabaretduo GROF GESCHUD kwam hier al eerder aan bod, reeds meerdere keren. Geheel terecht vind ik zelf. De bedoeling is mijn allerpersoonlijkste appreciatie betreffende hun cabaretière en romaneske creaties met u te delen. Misschien moesten we gewoon eens afspreken om links of rechts in de Vlaamse of Nederlandse contreien een voorstelling mee te pikken. Veel beter nog dan hen hier alle lof toe te zwaaien en met de hoogste noteringen te overladen. Getuige daarvan mijn meest recente uitstap naar Stekene . In zaal Amelberga stonden ze op een (te?) klein podium. Met 'Broeden' : hun tweede voorstelling, voor mijn tweede kijkbeurt.  Hun opmars in volle Corona-tijd is niet makkelijk geweest, maar moei...

ONE TWO THREE. De startcijfers voor de hoofding van deze bijdrage. Mijn gevoeligheid voor getallenreeksen, cijfermatig hocus-pocus tot en met getallen die simpelweg voor mij iets aparts hebben. Niet te onderdrukken referenties bij 7 'heilig' 17 'geluk & geboorte' 63 'vader' 107 'ouderlijk huisnummer' 123 'perfecte drie-op-een-rij' ... nog net niet dwangmatig, maar toch zeer wenselijk. Zal zelden vergeten terug te koppelen. En dus nu weer een 'één-twee-drie' waarbij ik een logische uitleg-aap uit m'n mouw moet schudden om die foto met slechts twee items te verantwoorden. Vooruit dan maar... Dat ik op korte tijd het eerste boek van Myrthe van Velden & Lander Severins heb uitgelezen. Of beter: dat ik mij door hen heb laten meeslepen. DRIJVEN , het dubbelverhaal van hun voorlopig verhaal zoals het voor een deel ook uit hun twee Grof Geschud-voorstellingen -wat niet hetzelfde is- valt op te maken. Maar dieper, met hun beider inki...

IN PLAATS VAN "Drijven" werd het zinken. Hoe groot de ogen waren waarmee naar deze boekpresentatie werd uitgekeken valt met geen woorden te beschrijven. Niet te doen, zoveel goesting. Mijn jonge helden. De gratis tickets waren geboekt en wij er helemaal klaar voor. Tot er zich enkele problemen voordeden en... we eraan waren voor de moeite. Geen Grof Geschud op donderdag. Vanalles geprobeerd maar de timing noch de weergoden bleken me gunstig gezind. Dan maar terug naar de wijsheden van mijn moeder: "Ge kunt niet alles hebben, jongen. En al zeker niet alles tegelijk!" Punt, gedaan. Niet klagen, aanvaarden. Het boek koop ik zeker en hun voorstelling "Broeden" ga ik ook nog een keer bekijken en beleven. En dan maar hopen dat die derde voorstelling er komt. En nog meer. Toch maar blijven drijven, Myrthe en Lander. Please! Met wat tuin-werken de zinnen verzet en de acceptatie aangepord. Dat lukte wonderwel en het feit dat er ons zaterdagavond ene "Herma...

WAAR GAAN WE het deze keer over hebben? Het einde van de zomer, het begin van de herfst? Dat die twee dit jaar redelijk dicht bij het originele scenario blijven? Een zomer die kon tellen, met droogte om "U" tegen te zeggen en zuiderse temperaturen. Met naar het einde toe van de ene dag op de andere een herfstige omwenteling. Woensdag 14 september werd de eerste echte regendag: eentje om in te kaderen en met een heerlijk frisse temperatuurduik. Geen schaduwluieren meer in de tuin, een lichaam dat een boost krijgt van de natte afkoeling en Polo die er in z'n blote flikker een kort regendansje voor over had. Lekker!! Zalig!!!! Gelukkig geen compromiterend beeldmateriaal, en vertellen kan geen kwaad. Voor de rest een indoordag die goed was voor een fijne lees-, sport-  & kijkcombinatie. Twee kleine visjes van M.J. Arlidge . Alles in de wind en Schuitje varen zijn goed geschreven, makkelijk te lezen kortverhalen uit de reeks over inspecteur Helen Grace. Nieuw voor mi...

GEEN MAAN, GEEN brand, geen blussers vandoen. Maar wij reden vorige week wel op een zonnige dinsdag naar Mechelen . Ten derde male had La Pola een uurtje kunst kijken-en-luisteren geboekt in de Heilige Geestkapel, recht tegenover de Sint-Romboutstoren. We gaan  Het Kunstuur 3 bezoeken. Edities 1 en 2 hebben goede herinneringen nagelaten, dus ook in deze "geen-twee-zonder-drie" voor ons. Sterke formule om een selectie van 30 kunstwerken te bekijken, elk van gesproken commentaar voorzien door een BV. De ene vertelt al eens meer over zichzelf dan over het schilderij, maar het blijft een aangename en leerrijke ervaring. De jaren op Polo's teller zorgen ervoor dat de verhalen sneller vergeten lijken dan verwacht of gevreesd.  Toch heb ik bij het bekijken van deze compilatie de geruststellende indruk dat de essentie meestal in het geheugen bewaard is gebleven. Oef!! Het is zomaar een losse greep uit het aanbod, geen echte voorkeur. Een vrouw op de fiets, een moeder en kind, e...

HET LIJKT WEL of ik ontwaak uit een winterslaap. Dan klopt de timing, toch? Wakker geschud door de overvloed aan sport op televisie. Heb ik er voorheen geen of weinig aandacht aan besteed, geen tijd aan gespendeerd noch verloren, uiteindelijk kruipt het bloed toch weer waar het niet gaan kan. Het aanbod is meer dan ruim: koers, voetbal, snooker, NBA en dan vergeet ik er nog een paar zeker? Dus kijk ik weer wat meer. Noem het een soort sportieve wake-up call. CL kwart finales, voorjaarsklassiekers over heuvels of kasseien en hier en daar een muur. Biljarten met die 15 rode en nog 7 andere-kleuren ballen: het WK in Sheffield. Allemaal best genietbaar. Dat ondertussen de oorlogsgruwel in Oekraïne met geen woorden te beschrijven valt weet ieder zinnig mens. Daarom dat ik er in deze context maar niet aan begin. Het paasweekend liep op z'n eind. Witte donderdag, goede vrijdag, stille zaterdag, pasen, paasmaandag... en net voor de middag een berichtje uit A'dam. Over thuishaven Hobok...

DE LENTE WIL eraan beginnen. Dat zie je aan de botten in de bomen en struiken die naar bloesems vervellen, dat hoor je aan de vogels die met veel overtuiging en heel oprecht aan het fluiten en kwierelieren gaan, dat voel je aan je eigen botten die zich onder de voorjaarszon en met een paar graden meer op de thermometer zoveel makkelijker in beweging laten zetten. Je merkt het aan alles, aan blauwe luchten en flirten met af en toe zelfs 20ºC tegen de houten tuinhuiswand, het doet ons en onze medemensen deugd. Twee jaar pandemie met iedereen z'n eigen waarheid -niet altijd even makkelijk om het bespreekbaar te houden- met ondertussen een gevaarlijke gek in Moskou die van geen ophouden weet en de wereld bedreigt -hoe ver gaan we het deze keer laten komen-  en toch wil ik niet aan doemdenken doen. Noem het een vlucht voorwaarts, maar de boeken brengen mij nog steeds vertroosting. Hoewel het de laatste tijd iets minder 'als vanzelf' gaat. Toch teveel beslommeringen en bekommerni...