Marco Polo Strikes Back

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

DAN TOCH. EINDELIJK is het ervan gekomen. En hoe?! Toen ik jaren geleden De acht bergen  van Paolo Cognetti in handen kreeg is dat boek heel veel voor mij gaan betekenen. Het opende m'n ogen in donkere tijden en gaf me lucht om de ademloosheid te verdragen. Merci Bram, om mij die houvast toen toe te stoppen. Het werd de start voor een reeks leeservaringen in het werk van diezelfde Paolo die me telkens veel deugd hebben gedaan. Ademen en naar boven kijken. Het maakte mij weer een ander mens. En dan kwam de filmversie waarin  Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch het beste van zichzelf hebben gegeven. Prijzen en complimenten alom, maar bij mij overheerste de schrik. Zou het geworden zijn wat bij andere verfilmingen van topboeken wel eens het geval is: een afknapper, een tegenvaller die de chemistry van verhaal en sfeer tijdens het lezen niet kan evenaren? Ruim twee jaar geleden trok La Pola naar de cinema, in gezelschap van 'ons klein'. Moeder en dochter Anke bel...

LAAT DE BOEL de voetbalboel. Alle dwazigheid geregistreerd, ongenoegen geventileerd, sportief onbegrip binnenstebuiten gekeerd. Maar nu terug naar wat m'n aandacht wél waard is, en dat zijn... boeken! Naar wat gelezen werd en naar wat er nieuw op de plank ligt. Laatst gelezen is VENTOU X van Bert Wagendorp . Niet zomaar, neen: grondig hérlezen. Na februari 2015 moet er nog wel ergens een tussenbeurt geweest zijn, of toch niet. Dan heeft dit werkstuk wel heel lang moeten wachten... maar nu dus opnieuw. Prachtig, aangrijpend. Moet mezelf na menig hoofdstuk(je) een moment van bezinning gunnen. Het vertelde nog eens de aandachtsrevue laten passeren, beseffen wat ik in de jacht van het verhaal misschien gemist had. Dat er zich doorlopend ontwikkelingen voordoen die compleet uit mijn geheugen waren gewist. Dat zeker naar het einde toe het mij een totaal nieuwe geschiedenis lijkt te worden. Ga bij de kladnotities voor dit stukje op zoek naar wat er hier of in een eerdere blogversie ooit a...

DIE EERSTE KLEINE ijstijd hebben we dus gehad. Goed verteerd: al beet de vriezeman dan wel af en toe in onze neus, het was niet genoeg om in paniek te raken. En we kregen er, als was het om ons gerust te stellen na al dat grijs en grauw, een paar keer zelfs mooie blauwe luchten bij. Niet overdreven, maar toch. Het was evenwel slechts een korte bevlieging. Niet genoeg (vind ik) om van een echte winter te spreken. We zien wel wat er komt, gene paniek.  Iets heel anders nu, maar al even vertrouwd als het tussentijds weerbericht alhier: mijn lees- en kijkervaringen die voor publicatie vatbaar zijn. Deze keer komen  De vrouwen van Troje   eerst aan bod. Een geschiedherschrijving door Pat Parker . Mij totaal onbekend, maar blijkbaar voelt 'la Parker' zich heel goed in dat presenteren van histories gezien door het oog van de vrouw. Mijn schoondochter was benieuwd naar wat ik ervan zou vinden. Moet toegeven, een speciaal boek. Dingen die we vroeger in onze collegejaren ook wel o...

GISTEREN WAS MIJN  derde internetvrije dag van 2023. De nieuwe challenge - remember MPSB #145 - verloopt vlot. Elke week 'één etmaal zonder' zint mij wel, om te beginnen en voorlopig geen problemen. Voelt nog wel wat geforceerd aan maar geeft ook adem en ruimte. Juist: ademruimte. En in die ruimte aandacht schenken aan de kleine dingen, de goeie momenten, het leven ín dat moment. Dat lukt allemaal vrij aardig. En zo hou ik ook nog even vast aan mijn cd-revival. Deze week is Van 'The Man' Morrisson aan de beurt. Weer een stapeltje cd's uit de kast gehaald en draaien maar. Daarbij hoort ook een verzamelbox(ke) van Them 1964-1967 ... met daarin de volledige collectie van slechts vier lp's die de band waarvan hij toen  lead-zanger was geproduceerd heeft. Het verhaal van het hoe en wanneer deze muziek de mijne werd kwam al eens eerder aan bod in een vroeger blog: hier   dus klikken. Nostalgie troef! Daarnaast zijn er afgelopen week ook twee hometrainer-ritten gered...

TWEE WEEKENDS TERUG.  Zaterdagavond wordt hier bij regelmaat gecheckt of Elvis nu wel of niet "the building" heeft verlaten. Meester-interviewer en stuurman aan tafel Thomas Vanderveken  praat met en laat zijn gasten praten. Vooral dat, aan de praat te krijgen en luisteren. En dat middels door hen voorgesteld en meegebracht beeldmateriaal (plus enkele vraagtekens vanwege de programmamakers). Een concept dat al geruime tijd stevig overeind blijft. Dat deed en doet het al vele jaren tijdens de warme maanden op een Nederlands tv-kanaal, vanwaar het idee trouwens ontleend is, maar ook deze van het zomerseizoen losgekoppelde format blijft standhouden. "Alleen Elvis blijft bestaan" op Canvas. Die bewuste avond was Joris "het luisterend oor van Vlaanderen" Hessels te gast, acteur en presentator van o.a. Radio Gaga en Taxi Joris . Naar mijn smaak een (h)eerlijk interview/samenspraak tussen twee prille veertigers, en dat kon je direct horen en voelen. Wat mij m...

EEN MENS DENKT. Denkt wel eens teveel dat hij niks om handen heeft. Denkt dan even snel dat hij zo weinig tijd overhoudt. Geen van beide klopt natuurlijk. En dat ik maar beter kan stoppen met denken. Denk ik dan bij mezelf. Het is de aandacht en de tijd die je aan elk van die dingen wil en kan of mag besteden. Dat het een week geweest is met veel neerslag bijvoorbeeld: kletsnatte modderpaden tijdens onze Polderwandelingen. Maar ook dat de temperaturen nu een duik nemen en dat we  ten tweede male dit nog jonge jaar in een winters landschap terecht komen. Helemaal het Jan De Wilde-gevoel. De eerste sneeuw. Het is nu wel de tweede, maar in de gegeven omstandigheden hoor je mij daarover niet klagen. Alles aan de kant "denk je dan" en klaar voor de wandeling. En dat lukt, zij het na enkele niet geplande maar met graagte gevoerde telefoongesprekken. Het gaat over meer dan sneeuw alleen in het leven. En daar wil, kan en mag ik -ook geheel onverwacht- tijd en aandacht aan besteden....

"Mine's Bond - James Bond."