Marco Polo Strikes Back

WANSMAAK, ONGELOOF, CORRUPTIE. Het zijn maar enkele van de vele omschrijvingen waarmee het WK voetbal 2026 in de boeken zal terecht komen. Ik heb het niet over het spelleke zelf, daarvoor ken ik er te weinig van. Dat laat ik over aan commentatoren en analisten. De eersten schakel ik tijdens de uitzendingen met plezier uit middels de mute-knop. De voor- en na-babbels van de ontleedkundigen halen bij mij zelfs het scherm niet. Zappen naar het tennis of de koers, of gewoon uitzetten. Voor alles is een simpele oplossing. Zo denkt ook 'den baas' van Amerika erover, dat wisten we al. En nu staat er volgens hem in zijn opgeblazen zelfbeeld ook nog eens dat hij 'de groten baas' van het voetbal is. Dat hij er geen fluit van afweet mag daarbij geen beletsel zijn. Zijn infantiele loopjongen danst maar al te graag naar Donalds pijpen, doet wat hij mafia-gewijs niet laten kan en zorgt er op die manier voor dat we allemaal bij regelmaat herinnerd worden aan hoe corrupt die grote voet...

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

AANDACHT AANDACHT: LENTE. Van de ene dag op de andere overviel het me. Wandelen in de polder, en dan zie je het plots. De katjes van de wilg doen al even hard hun best als die van de hazelaar. Een mij totaal onbekende struiksoort toont heel enthousiast haar eerste groene blaadjes. Voorwaar primaverale tekenen. De verzopen laagtes en uit hun bedding gewassen beken lopen over van de nattigheid waarom de polders bekend staan. Er is blauwe lucht in overvloed. Dan denkt een mens toch aan een seizoen dat volgens de kalender pas over een week of drie van start zal gaan. Jazeker, maar niet zo volgens moeder natuur die al een hele tijd een eerder wisselvallig parcours rijdt. Wetenschappers die het kunnen 'weten' slaan al langer dan vandaag alarm. Urbain Servranckx, ik herhaal het hier nog maar eens, zong het ook al in 1974: "De wereld is om zeep"... We zongen mee en we lachten, en wisten toen bijlange na nog niet hoeveel gelijk Urbanus reeds had met zijn lied. Toch leef ik van...

EEN WEEK OM op adem te komen, wie zou daar geen geld voor geven? En dat werd deze jongen de voorbije zeven dagen zomaar gratis én voor niks in de schoot geworpen. Of stel ik me maar wat voor, maak ik mezelf iets wijs? Het maakt eigenlijk weinig uit en al helemaal geen verschil: de tijd verloopt op redelijk ontspannen wijze. Er staan afspraken van praktische aard, maar die zijn behapbaar en wat daar op sociaal-familiaal-vriendschappelijk vlak aan samenkomsten en reünietjes tussendoor meandert geeft aan deze periode een niet te versmaden meerwaarde. Of hoe ik mezelf een zalig leven zit  toe te dichten en er voorwaar oprecht van geniet. Zonder stress. Hier en daar een virtuele tip van een goede vriend of vriendin om dag na dag het leven in de ogen te kijken en goed door te komen. Het helpt vooral om er aandacht aan te schenken en da's al veel, het halve werk zeg maar. Het fijnste werk dat ik me in deze voor mij gezegende tijd en omgeving kan voorstellen. Kijk wat er nog altijd woedt ...

DE LODEN HITTE van de voorbije week heeft ook zwaar op mij gewogen. Gelukkig geen fysiek-medische complicaties en ook op fundamenteel mentaal vlak zijn er geen extra onvolkomenheden te melden. Dat zou er nog aan ontbreken: zij die mij reeds langer kennen weten wat een puinhoop het daar al is en veel erger moet dat echt niet worden. Waar slaat uw klaaglijke aanhef dan op, gij snoodaard? Ziet en hoort gij dan niet wat er elders op deze aardkloot aan noodweer en meteorologische mistoestanden te rapen valt? Dat de wereld partieel in brand staat en tegelijk op andere plekken overspoeld wordt door de hemelwateren terwijl met horten en zware stoten heelder landen door elkaar geschud worden? Dat de gezongen woorden van Urbain Joseph Servranckx, alias Urbanus , na 50 jaren nog steeds staan als een huis: "De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij..." en dat de noodkreet van Louis Neefs die nog langer klinkt: "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat o...

EEN GOEDE WEEK geleden overviel mij, zomaar uit het niets, een avondje Finkers: Herman Finkers . Ik ging op Youtube wat samenvattingen van March Madness-wedstrijden bekijken, de jaarlijkse eindfase en dus 'hoogmis' van de NCAA oftewel het Amerikaans College Basketball. Ooit, in ver vervlogen tijden, bestelden we de videocassettes van deze matchen. Die kwamen UPS-gewijs de grote plas over en dan betekende dat voor de liefhebbers smikkelen-en smullen. Kijken en herbekijken hoe daar een two guard-offense, een full court press, een triangle and two en zoveel andere 'systemen' gespeeld werden. Nu kan dat op de app van Youtube en kies je de gewenste wedstrijdsamenvattingen uit het aanbod. Zo lekker vers van de pers. Dus daar was ik mee bezig en begon de basketmicrobe toch weer wat te voelen. Het kriebelde. Na de derde 'extended highlights' was het genoeg, voor even toch... en zag ik daar gewoon in het volgende rijtje Herman Finkers staan. Nederlander, met een heerl...

DE WEERGODEN BLAZEN warm en koud. Letterlijk en figuurlijk. Temperaturen schieten binnen de kortste keren in hoge mate op en af. De zon is en blijft veelal aanwezig en op wind is het nog even wachten. Maar die komt er wel, geen paniek. We hebben dus enkele vroegzomerse dagen achter de rug en profiteren ervan als het kan. Die warmte heeft nogal wat mensen op 'overdrive' doen schakelen: en masse naar de kust, noodplan voor de treinen, bossen en parken overbevolkt. Het moest er dan ook van komen: een 1 april-grap nep-evenement als Corona-contestatie met een heel wrange nasmaak. Ter Kamerenbos. Blijkbaar toch te moeilijk om in de hele protestbeweging enige respect voor de medemens in te bouwen en rekening te houden met de volksgezondheid. Mei '68 was op sommige plaatsen en punten allicht nog harder en extremer, maar er  heerste toen geen pandemie en er was dus ook geen gevaar in die richting. Het is nu net even anders.  Tijd om terug te vallen op de boeken. Misschien een vluch...

EEN MENS DENKT. Denkt wel eens teveel dat hij niks om handen heeft. Denkt dan even snel dat hij zo weinig tijd overhoudt. Geen van beide klopt natuurlijk. En dat ik maar beter kan stoppen met denken. Denk ik dan bij mezelf. Het is de aandacht en de tijd die je aan elk van die dingen wil en kan of mag besteden. Dat het een week geweest is met veel neerslag bijvoorbeeld: kletsnatte modderpaden tijdens onze Polderwandelingen. Maar ook dat de temperaturen nu een duik nemen en dat we  ten tweede male dit nog jonge jaar in een winters landschap terecht komen. Helemaal het Jan De Wilde-gevoel. De eerste sneeuw. Het is nu wel de tweede, maar in de gegeven omstandigheden hoor je mij daarover niet klagen. Alles aan de kant "denk je dan" en klaar voor de wandeling. En dat lukt, zij het na enkele niet geplande maar met graagte gevoerde telefoongesprekken. Het gaat over meer dan sneeuw alleen in het leven. En daar wil, kan en mag ik -ook geheel onverwacht- tijd en aandacht aan besteden....

WE BEGINNEN ERAAN. Maand twee: februari 2021. Iemand zin in koffie? En ondertussen tijd om even bij te babbelen. Heb recentelijk de homeo-draad weer opgepikt. Zit dus zo regelmatig mogelijk een uurtje op de hometrainer. Bijkomende inspanningen met dochter en kleindochter op logement zijn achter de rug, en dan dreigt de terugval. Wandelen was de eerste buitenactiviteit die we 'ons getweeën' opnieuw in de dagschemata hebben ingelast. We hebben ondertussen al een paar ijskoude maar ook kletsnatte rondjes Hobokense Polder gehad. Blij weerzien ook met de Galloway's. Daarna volgt voor ieder op zijn beurt en met het zadel op aangepaste hoogte het indoor fietsgenot. We zoeken (en vinden meestal) ons geliefd kijkvoer via tv, dvd (jawel, af en toe nostalgisch ouderwets!) of vrt.nu op het internet. De oudjes doen hun best om mee te gaan met de tijd. De Corona-tijd die maar blijft duren. Gelukkig met bij tussenpozen wat creativiteit van de audiovisuele sector: de twaalf kortfilms van ...

OP DE EENENTWINTIGSTE dag van het eenentwintigste jaar in de eenentwintigste eeuw van onze jaartelling heb ik gewacht tot de eenentwintigste minuut van het eenentwintigste uur om een volgende bijdrage op deze blog te posten. Kwestie van een even onvergetelijk als triviaal moment te kiezen zeker? Gisteren kon ik de concurrentie niet aan, en bovendien was m'n faalangst te groot. Eerst kreeg Trump nog wat onverdiende media-aandacht, maar vanaf de lokale middagklok in Washington was Jo Biden aan de beurt. En ook en vooral Amanda Gorman , niet te vergeten! Wat een tekst, wat een voordracht, wat een performance. Heb haar speech hier gelinkt om veelvuldig te herhalen en opnieuw te beluisteren. En toch wil ik het daar nu niet over hebben. Op dit meest onbenullige moment ga ik nog even terugblikken op dat hemels verblijf in Poppel. De gewone dingen des levens die tegen de achtergrond van het huidige Corona-gebeuren (daar is het weer!!) een heel andere uitstraling krijgen. Wandelen doorheen...