Marco Polo Strikes Back

TWINTIG JUNI HALFVIER.  Hét moment om alvorens aan deze blog te beginnen toch even stil te staan bij een topnummer van de heren Walschaerts: Atlantis van Kommil Foo . Prachtstuk, en weet dat er ieder jaar op deze dag aan herinnerd wordt. Dan post Raf tegen 15u30 deze drie woorden op z'n Facebookpagina. Enigszins aangepast, dat wel. Zo was het vandaag "20 juni half vier!" En dan nu naar vorig weekend. Niet omdat toen ergens het meest megalomane sportspektakel op deze steeds sneller verschrompelende planeet van start was gegaan, maar omdat wij in zeer goed gezelschap nog eens de rust mochten opzoeken. Naar het Noord-Brabantse Sint Michielsgestel. Een weekend met onze 'jongste'... kleinzoon... Nuka, en met z'n mama en papa. Veel tijd om te knuffelen en te spelen.  Me nog eens te wagen aan een papflesje geven en zelfs een fruitpap aan te reiken. Dat gaat goed, we genieten er allebei van. Veel tijd voor en met die kleine knaap en ja, we zijn ook een paar keer samen...

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

HET BLOGRITME STIJGT,   zo mag blijken   nu er hier amper 48 uren na de vorige bijdrage alweer een post verschijnt. Olympische dadendrang hoor ik links en rechts, terwijl anderen een sterk vermoeden hebben dat hij zich weer eens op sleeptouw laat nemen. Het zal sterker geweest zijn dan hemzelf, niet te controleren die gast vreest een derde groep. De analogie is echter te zoeken in een wederom opgejaagd hartritme waarmee uw bloggende medemens wel eens te kampen heeft. Ook nu weer komt dat geheel onverwacht en uit een dito hoekje.  Welkom in m'n rechter voorkamertje dus. Dat van m'n hart, hetwelk meestal en sinds jaren op medicinale wijze behoorlijk in bedwang wordt gehouden om voor u en de uwen te kloppen. Voor mezelf ook want anders loopt het fout. Soms wil ie niet goed in de pas lopen en dat is ook nu weer gebeurd. Zo ging het dus: stevig en onregelmatig thoracaal tromgeroffel in het holst van de nacht. Da's mij niet geheel onbekend. Noem me gerust een ervaringsdeskundig...

IN UITGESTELD RELAIS dan maar zoals dat vroeger werd gezegd bij de Vlaamse BRT. We hebben het een hele lange tijd met 'triestig' weer moeten doen, edoch er zou beterschap komen. De zomer kwam eraan en dat wilde ik dan ook vanop de eerste rij meemaken. Wilde niks missen van die  21ste juni 2024 en dus had ik de wekker op 06:00 gezet. Een voor mij absoluut onchristelijk uur. Geheel tegen mijn ondertussen in zeer regenachtige tijden opgebouwde gewoonte om niet vóór 9 uur uit bed te stappen was is die eerste zomerdag in alle vroegte paraat.  Maar zie wat ik voorgeschoteld kreeg in de eigen achtertuin. Grijs - grijzer - grijstst (!?). Ik was dan ook een dag te laat volgens de astronimische afspraken. Maar dan nog. Deze keer begon het normaal warmste seizoen van het jaar al de dag ervoor. Eigen schuld, dikke bult. Had ik maar beter moeten opletten. Het "goed begonnen, half gewonnen"-adagium mocht ik voor een tijdje opbergen, want met dit begin zou ik het niet ver schoppen....

EEN OVERDOSIS VOETBAL , naar mijn huidige normen dan, en daar tussendoor bij regelmaat een boek ter hand. Zo lukt het wel om een eerste week met oprecht zomerse allures door te komen. De weermaker heeft ons na het vele nat eerder dit voorjaar recent op flink wat zonneschijn getrakteerd. Heerlijke temperaturen, niet té maar aangenaam warm. Geen ambetante windvlagen. Geen neerslag, behalve hier en daar een verloren druppel. Buitenweer! En net dan laat ik me verleiden om er nog eens voor te gaan zitten. Het televisiescherm en de voetbalwedstrijden die in de aanbieding stonden. Veel vroeger, toen de dieren zich nog tot mij plachten te richten in mensentaal, miste ik geen Europese wedstrijd. Later werd het minder, zeg maar de matchen met rechtstreekse uitschakeling. Nu dus de halve finales. Daar valt (af en toe) nog wat te beleven. PSG dat tot 4 keer toe paal of lat raakt -wie verzint het?-  maar waar je nog steeds geen punten voor krijgt. Borussia Dortmund gaat door. De dag erna is er...

VORIGE WEEK NOG op de 'purperen' Kalmthoutse hei, vandaag bij de potplanten van ons eigenste terras. De nostalgische trip over de heide heeft blijkbaar mijn aandacht voor het allerminste doen herleven. Hoeveel minder kan het nog worden? Minimale foto's van de eigen terrasplanten. Waar ik dagelijks aan voorbij loop en wiens naam ik u schuldig moet blijven. Ware het niet dat La Pola een florale herkennings-app op haar iPhone geinstalleerd heeft en dat ik daar bij tussenpozen mijn mosterd kan  halen. Deze keer gaat het om de 'wisselbloem'. Ik zoek verder en lees dat deze ook 'bonjourtje' of 'verkleurbloem' wordt genoemd en voor de wetenschappelijk onderlegde lezers/-innen dat Linnaeus in zijn Species Plantarum voor deze plant in 1753 de naam Lantana Camara bedacht. Dat ik pas heel recent de verschillende vormen in de ontwikkelingsfasen van deze bloemen heb ontdekt. Had er voordien gewoon geen oog voor, maar nu... Prachtig toch hoe die 'fleurtjes...

"IK MOET JUST NIKS" zei Wout Van Aert, en er gebeurde veel maar er kwam voorlopig nog niks van. Dat had ie goed gezien en qua zelfverdediging kon het tellen. Voor alles een uitleg, al 9 van de 12 ritten op zijn lijf geschreven maar nog geen bloemen voor hem in deze Tour 2023. Laat ons daarvan niet wakker liggen, er was al heel wat te zien en te beleven. Naar goede gewoonte pik ik regelmatig een 'rechtstreekse' mee. De traditie wil ook dat die kijkbeurten naargelang de spanning van het aangebodene worden afgewisseld met al even rechtstreekse uitzendingen van het jaarlijks Wimbledon-gebeuren. Met dank aan BBC 1 & 2. Dat alles kan zomaar omdat er ook hier niks moet. Voilà: c'est simple comme bonjour! Om al die televisiebeelden haarscherp op mijn netvlies te krijgen heb ik me enige tijd geleden op doktersadvies toch maar een "kijkbril" aangeschaft. Geen zwaar kaliber, gewoon een eerste stap die me helpt de scores bij het tennis vlot te lezen en (soms) ze...

HET BLIJFT ZOMEREN hoewel dat seizoengewijs pas vanaf overmorgen zal zijn. Officieel op 21 juni. Maar qua temperaturen zitten we er al volop in. Da's niet ongewoon de laatste jaren. Het klimaat gaat z'n opgejuinde gangetje en de gevolgen worden steeds meer voel- ende ook voorspelbaar.  Geheel los daarvan is mijn dartele reisleidster eerder al met het idee gekomen om in onze rij natuurhuis-uitstappen eens voor een dubbel te gaan. Zelfs voor daarvan sprake was bij 'den Aantwaarp'. Of zou zij dan toch een loos gerucht uit de Bosuil-catacomben hebben opgevangen? Het feit is daar dat we vertrekken voor een kleine week Merksplas in de Antwerpse Kempen en ons daarna voor een ruim verlengd weekend verplaatsen naar het Brabantse Lage Mierde in Nederland. En dat alles dus onder hoogzomerse omstandigheden. De eerste stop is op vertrouwd terrein en bij bekend 'volk'. Kromven 3.0 is het ondertussen al geworden. En ja, hoe kan het ook anders dezer dagen: met een warme ont...

HET KAN VERKEREN zei Gerbrand Adriaensz Bredero  zo'n 400 jaar geleden al, en na hem nog vele anderen. Waar dat toen exact op sloeg kan ik mij niet direct voor de geest halen, wel dat wij zoiets  recentelijk op meerdere vlakken mochten ondervinden. Er stond weer een maandelijks weekje "weg" op het programma. Voor de tweede keer op rij de grens over en weer naar Nederland. Minder ver nu: Waspik in Noord-Brabant. Bij het horen van de plaatsnaam alleen al kreeg ik de kriebels. Gewoon zomaar. La Pola had deze keer een natuurhuisje uitgekozen op een 'bloemenboerderij' met pluktuin. Dat kan niet fout gaan denk je dan, moet rustig zijn. Niet dus, want 'boerderij' betekent hoe dan ook kippen en in dit geval nog een stel hanen die van de absolute vroegte houden. En die van de buren ook, vanaf half vijf een onwaarschijnlijk 'KuuKeLeKuu"-concert. Aansluitend een verrassing waar ik helemaal niet op had gerekend: op nauwelijks 100 meter afstand een groot hond...

KOM, KOMMER, KOMST. Om te beginnen een   e-mailfragment van een collega Collegiaan uit de jaren zestig. Ik leen de aanhef van zijn meest recente boodschap in onze vriendengroep van toen: "Heren,  aanhoudende hittegolven, klimaatperikelen, enorme bosbranden, de Zorg op z’n kop, stagflatie…. dat zijn maar enkele bekommernissen die vandaag de dag blijven loeren op ons welzijn.  Er zijn plezantere bezigheden, zoals……" (dixit Patrick Backx) En inderdaad, ik stel vast: e en warme zomer zonder reizen en dus veel tijd. Zoveel tijd dat naast lezen ook ruimte overblijft om van het sportaanbod op televisie gebruik te maken. Er valt heel wat te bekijken en dus dient er alsnog geselecteerd. In wat nu al een ver verleden lijkt zaten we tussentijds het slag-, mep- en kreunwerk te bewonderen van de tennisvirtuozen op Wimbledon . Voor mij niet teveel van dat, maar La Pola blijft fan. Vanaf 1 juli kwam daar dé koers bij: La Grande Boucle 2022, oftewel de Ronde van Frankrijk . Van bij de st...

HET IS GELUKT . Eindelijk! Katrien Verfaillie 'Live' in de Polder. In het kort wat eraan vooraf ging.  Half oktober 2019 (!!!) op Facebook: 'Pigeon on Piano' gaat de huis- en tuintoer op. 24 oktober: afspraak om op 21 maart 2020 de lente in te spelen ten huize Pola & Polo. Gastenlijst, planning plaats en organisatie. Dat wordt een gezellige avond. Niet dus: tante Corona arriveert in ons land en we gaan in lockdown. Annulatie concert. Eerste golf lijkt over tegen de zomer. Tweede poging: we mikken op 19 juli 2020. We rekenen op mooi weer en spreken af om het in de tuin te doen. Prima, en gezien de Covid-historie ook veel veiliger. Eind juni lijkt alles oké, daarna stijgen de 'cijfers' opnieuw en verstrengen de regels. Ook wij willen voorzichtig blijven. Dan maar uitstellen. Voorlopig geen tuinconcert. 'Voorlopig' duurt lang, erg lang: er gaan twee volle jaren overheen. Maar we geven niet op en geduld is een mooie deugd. Eind juni 2022 vertrekt een nie...

HOEWEL AL JARENLANG op rust gesteld voelen juli en augustus, de twee zomermaanden bij uitstek, nog altijd als de échte vakantie aan. Weet niet hoe het komt of waar het aan ligt maar deze periode blijft 'iets speciaals' hebben voor mij. Nóg minder moeten, en als het dan toch... mag het rustig aan. Ook het lezen, en da's dan weer anders dan vroeger. Toen las ik tijdens de zomervakantie snel-snel een rijtje boeken omdat er in de resterende 10 maanden te weinig tijd voor maar ook minder drang naar was. Dat is nu niet meer: een jaar lang kan en mag ik lezen à volonté. Altijd op het ritme van het boek: het ene kan al sneller dan het andere, het andere grijpt me meer aan dan het ene en zo is er voor elk boek meer of minder leestijd nodig. Enkele recente voorbeelden. Het begon ergens in juni met Elizabeth Finch van Julian Barns . Ooit las ik Hoogteverschillen van hem. Heel speciaal. Ook nu weer, maar het duurde wat langer voor ik het doorhad. Speciale en vaak schier filosofische ...

DE TIJD ONTBRAK om eerder iets van me te laten horen. 'Druk bezig' met genieten van mijn laatste week als 70-jarige. Daarna heb ik aansluitend, en met de nodige ondersteuning, de duizelingwekkende overstap naar "1+zeventig" gemaakt. Eerst terug naar die week voordien: het is hier corona-gewijs een goede gewoonte geworden om er maandelijks een periode op uit te trekken. Niet té ver weg meer, heerlijk dichtbij en iedere keer overtuigend genietbaar. La Pola blijft erin slagen om fijne plekken te boeken. Voor het eerst in 24 maanden gingen we 'vreemd' verblijven: noordwaarts, de Belgisch-Nederlandse grens over, richting Overijssel. Salland was ons getipt als mooi natuurgebied. Dan gaat mijn eega op zoek naar een 'perfecte' verblijfplaats: rust en stilte, en het mag wat comfortabel zijn ook. Haar keuze viel, geheel terecht trouwens, op Olst. Beter nog: in de buurt van het rustige polderdorp, midden de landerijen zou  Logeren bij de Droste   voor 7 dagen onz...

ONZE ZOMER START morgen, de astronomische wel te verstaan, om 11.14 am precies. Op de noordpool hebben ze dan de volle 24 voorbije uren in het zonlicht gebaad. Geen nacht daar, een hele dag 'dag'.  Direct daarna zet de verkorting zich in richting 21 december, zo gaat dat. Jaar na jaar na jaar, na... en het wordt zomer. Daar hebben we de voorbije dagen al een volwassen voorsmaakje van gekregen. Vlotjes de 30 graden Celsius gepasseerd, beetje zonnekloppen maar vooral beschaduwd schuilen tijdens de warmste uren van de dag. En wat er ons nog rest aan nacht gebruiken om zoveel mogelijk op natuurlijke wijze af te koelen. Dat is nog goed gelukt ook. Edoch, vanaf nu tot nader order is dit niet meer vandoen. Zondag kwamen de buien en doken de temperaturen downhill-matig op mountainbike'se wijze naar beneden. Maar terug naar woensdag: het kinderzwembad kwam buiten en was binnen de kortste keren op gebruikstemperatuur: zon zat!! Donderdag werd na een jarenlange 'winterslaap' ...