Marco Polo Strikes Back

HET KAN OOK simpelweg heel gewoon, zonder veel toeters en/of bellen. Als ik vorige week een beetje om me heen keek tijdens wandelen en korte fietsverplaatsingen dan was het vrij duidelijk dat ook in de kleine dingen de lente plots volop aanwezig is. Met veel plezier ga ik door de overjaarse knieën om een fris bloemeke op de sd-kaart of in de cloud op te slaan. Vast te leggen op de gevoelige plaat zoals we vroeger pleegden te zeggen. Gewoon goed kijken, en soms hoeft het zelfs niet eens zo goed. Op wandel in onze polder knallen de bloesems en andere fleurigheden om me heen dat het een lieve lust is. Variatie zat, schonigheid ligt voor het rapen, kleuren laten de natuur schitteren. We vinden het allemaal zo gewoon, maar mensen wat is het toch schoon. Dat de witte dovenetel een schoonheid is hoeft geen betoog.   De pluizig uitgebloeide paardebloem heeft haar eigen charme zoals ze daar klaarstaat om uit te waaieren. Ook boshyacinten hebben ondertussen hun plekje veroverd in het Hoboke...

KWESTIE VAN VOLHOUDEN en zeker niet opgeven, dat is de raad die ik mezelf blijf inpompen. Doen er zich misschien drama's voor op de gepensioneerde werkvloer? Neen. Wel behoorlijk wat aanpassingsproblemen bij de overschakeling naar een nieuw computermatig communicatie- en werktoestel. De 'ouwe' iMac was aan vervanging toe, en dat op zich is niet zo moeilijk dacht ik. Gewoon een 'nieuwe' kopen en we gaan verder. Om puur nostalgieke redenen en omdat mijn hoofd al zovele jaren ingesteld is op de kuren en de fratsen van 'den ouwe' bleef 'de nieuwe' na aankoop nog een hele poos in de verpakking en deed ik nog 'efkes' verder zoals ik dat gewoon was. Na een tijd, behoorlijk lang volgens mijn IT-coach/zoon Bram, mocht ie dan toch uit de doos. En naast 'den ouwe' op de bureautafel staan, dat werkt makkelijker. Maar als een mens ondertussen gaat beseffen dat er best wat opkuis en reorganisatie aan te pas mag komen, dan werd dat wél een probleem....

GEDAAN MET RUSTEN? Daar lijkt het wel op nu onze periode van Houtavense bezinning achter de rug is en ook de vroege intocht van de lente verteerd wordt. Eindelijk weer lekker weer! Nadat ik mij er de vorige keer met enkele zinnetjes van afmaakte als het om de White House-vaudeville van Trump & Co ging, smijt ik er nu toch maar die meer-dan-duizend-woorden-prent tegenaan. Een compilatie gebaseerd op beelden uit de integrale Youtube-versie van de Amerikaanse circusact van het jaar. Georchestreerde chaos ten top, met in elke foto jazeker... het zelfverklaard alwetend opgestoken Trump-vingertje. De situatie ziet er niet goed uit en ik kan alleen maar hopen dat verstandige mensen voldoende tegenwind zullen/kunnen geven. "We zien wel!" zeggen we dan en laten dat deel van de actualiteit toch maar even 'links' liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.  En die foto's hierboven dan? Een schijnbeweging om de privacy te beschermen van hen die verder in dit bericht de blogisti...

AANDACHT AANDACHT: LENTE. Van de ene dag op de andere overviel het me. Wandelen in de polder, en dan zie je het plots. De katjes van de wilg doen al even hard hun best als die van de hazelaar. Een mij totaal onbekende struiksoort toont heel enthousiast haar eerste groene blaadjes. Voorwaar primaverale tekenen. De verzopen laagtes en uit hun bedding gewassen beken lopen over van de nattigheid waarom de polders bekend staan. Er is blauwe lucht in overvloed. Dan denkt een mens toch aan een seizoen dat volgens de kalender pas over een week of drie van start zal gaan. Jazeker, maar niet zo volgens moeder natuur die al een hele tijd een eerder wisselvallig parcours rijdt. Wetenschappers die het kunnen 'weten' slaan al langer dan vandaag alarm. Urbain Servranckx, ik herhaal het hier nog maar eens, zong het ook al in 1974: "De wereld is om zeep"... We zongen mee en we lachten, en wisten toen bijlange na nog niet hoeveel gelijk Urbanus reeds had met zijn lied. Toch leef ik van...

LANGE PAUZE INGELAST. Gebeurt meer en meer de laatste tijd. Geen zorgen om maken, doe ik zelf ook niet. Geen druk, niks moet, en als het weer eens kan kom ik wel met een 'post'.  Heb de indruk dat ik dit soort inleiding hier wel eens eerder heb neergepend. We gaan gewoon verder. Met een klassieker: "Na regen komt, als je veel geduld hebt en heel lang wacht waarempel en bijna niet meer te geloven... zonneschijn!" Het is dan toch gebeurd: zon, geen tot weinig wind en een aangename temperatuur. Ook hier over onze Hobokense polder. En of dat iets doet met een mens? Wees daar maar zeker van: fietsen afgestoft en eindelijk nog eens een echt tochtje gemaakt waarbij ik m'n body-battery van puur enthousiasme zo goed als plat heb gereden. Het kind in mij was zo blij dat het er weer eens tegenaan mocht en kon gaan, en dat heeft dan zo zijn gevolgen. Zij waarmee ik al 50 jaar een duo vorm had er -electrisch ondersteund- minder last van. Slimme madam? Toch heeft ze mij niet o...

HEEL BIJZONDERE TIJDEN. Op het eerste zicht zou je dat niet zeggen want in het weer en de daar achterliggende klimatologische omstandigheden herken ik veel uit vervlogen decennia. En dus eigenlijk 'niks bijzonders'. Natte lentes, aprilse grillen die van geen ophouden weten, koude meimaanden, en een alsmaar hort- en stotende aanloop naar wat hopelijk toch nog enigszins op een zomer gaat lijken. Zo ging het ook meermaals in de jaren '70, '80 en '90 uit de vorige eeuw. Om maar iets te zeggen: ik herinner me een 'zeiknatte' junimaand waarin buiten sporten met de leerlingen nauwelijks mogelijk was. Kan er geen jaartal op plakken, maar het moet in de buurt van het meest kletsnatte basketbalkamp van Leuven geweest zijn. Steevast de eerste 7 dagen van juli en toen die keer door en door én door verregend. Gelukkig zijn al de basketbal aktiviteiten daar indoor, maar de verplaatsingen tussen slaapplaats, sporthal en Alma-restaurant... ho maar: ik zie de massa's na...

EEN GOEDE WEEK geleden overviel mij, zomaar uit het niets, een avondje Finkers: Herman Finkers . Ik ging op Youtube wat samenvattingen van March Madness-wedstrijden bekijken, de jaarlijkse eindfase en dus 'hoogmis' van de NCAA oftewel het Amerikaans College Basketball. Ooit, in ver vervlogen tijden, bestelden we de videocassettes van deze matchen. Die kwamen UPS-gewijs de grote plas over en dan betekende dat voor de liefhebbers smikkelen-en smullen. Kijken en herbekijken hoe daar een two guard-offense, een full court press, een triangle and two en zoveel andere 'systemen' gespeeld werden. Nu kan dat op de app van Youtube en kies je de gewenste wedstrijdsamenvattingen uit het aanbod. Zo lekker vers van de pers. Dus daar was ik mee bezig en begon de basketmicrobe toch weer wat te voelen. Het kriebelde. Na de derde 'extended highlights' was het genoeg, voor even toch... en zag ik daar gewoon in het volgende rijtje Herman Finkers staan. Nederlander, met een heerl...

ÉÉN - TWEE - DRIE...   omdat de cijfers van de hoofding iets meer uitleg verdienen. En omdat ik eraan houd om feiten en herinneringen op een rijtje te zetten. Ordnung muss sein, nicht?! 21 maart  begin van de lente (hoewel 20 de astrologisch correcte datum is) Maar dus naar aloude traditie en familiale gewoonte: 21 maart, begin van de lente, dag waarop de magnolia in onze achtertuin er nog quasi ongeschonden bijstond. En sinds enkele jaren geleden zowat elke dag van het jaar voor een speciaal aandachtspunt staat: ook World Downsyndrom Day . Om dat aan zoveel mogelijk mensen kenbaar te maken dragen we (minstens) op die dag twee verschillende sokken. Liefst sokken die goed in het oog springen. We noemen het ook "steunkousen". Yep, om hen die hiermee te maken hebben te ondersteunen.... 22 maart is dan weer al 15 jaar de dag dat onze gedachten heel speciaal gaan naar " de Witten Bompa ". De papa van La Pola die sinds die dag in 2008 niet meer onder ons vertoeft. Een bi...

HIER IS ZE. Lady Magnolia, ons bloemenkanon in de achtertuin. Nu de lente niet alleen naar chronologische maatstaven dichterbij komt maar ook de atmosferische en klimatologische omstandigheden zich niet langer aan de invloed van La Primavera weten te onttrekken lijkt de natuur dan toch nog eens op een conventioneel moment te ontbolsteren. Er is er hier een waarvan we die ontwikkeling heel duidelijk kunnen aflezen. Wat vijftien jaar geleden een klein maar sterk stekje in een cadeaupot was, van Bieke-Bram en Anke voor onze 35ste huwelijksverjaardag, is uitgegroeid tot een ferme magnoliaboom.  De weersomstandigheden spelen natuurlijk mee, maar blijkbaar kan deze wel tegen een stootje. Sommige jaren gaat het moeilijker, zijn de knoppen kleiner of zijn er minder. Met wat tegenslag en een plotse vriesnacht zijn ze ook zo weer vertrokken. Ligt de bodem 's morgens vol gesneuvelde bloembladeren. Maar nu, in het gezegende jaar 2023, lijkt er geen rem op te staan. In groten getale steken de ...

DAT STEL KOOLMEZEN , waarvan hier al eerder sprake, blijft ervoor gaan. Verzorgden zij hun eerste nest nog onder de bladloze plataantakken dan doen ze dat bij deze editie op dezelfde plek maar met welig tierend gebladerte alom. In dat uitbundig groen werd met veel enthousiasme aan een tweede uitgave gewerkt. 'Werd' schrijf ik want deze koolmezenparty vond alweer enkele weken geleden plaats. Toen nog volop lente. Het was, onder de mediterrane omstandigheden alhier, een schitterend spektakel. Af en aan zoals de vorige keer, maar nu nog beter zichtbaar in wat op een bijna huiselijke omgeving ging lijken. Groene rupsen, bruine rupsen tot en met een zwarte variant. Van een ruim aanbod gesproken zeg, gevarieerd en allicht nog gezond ook. Voor een klein bekje dat het echt nog nodig heeft, dat zich naar boven wurmt om aan eten te geraken. Af en toe lukt het, tenminste als die met zijn dikke gele borst die eerst uit het ei is gekomen de ingang niet verspert. Het moet me wat zijn daarbin...

ZE HEBBEN WEKENLANG mijn dagelijkse bezigheden mee bepaald, er een routineus gebeuren van gemaakt. Ik raakte voorwaar in de ban van de mees. Kijken, wachten, checken. Het verhaal is lang, dat bespaar ik jullie, maar de korte versie moet kunnen. Twee nieuwe mezenkasten in berkenstam kregen  afgelopen winter - of wat daarvoor moest doorgaan - een plaats in onze tuin. Iets te laat? Toch op tijd voor een schot in de roos. Zeker achteraan bij het terras waren er al snel bezoekers. Die bleven terugkomen, controleren, schuilen, tijdelijk onderdak zoeken. Wanneer ze er echt aan begonnen zijn kan ik niet juist zeggen, maar ze kwamen meer en meer in actie... eerst het nest zeker, en dan de eitjes en het broeden, het voeren met vette groene rupsen en ander lekkers. Het was een voortdurend af en aan waarover in de vorige bijdrage al wat te lezen viel. Ook dat ze mij stevig in hun greep hadden en het schouwspel mij zeer bekoorde. Geen maaltijd op het terras of vader en moeder koolmees hielden ...

DE WERELD DRAAIT door. Dat is nu eenmaal het lot van onze aardkloot: draaien en blijven draaien, altijd maar door en rond en rond. Maar wie kan daar in de gegeven omstandigheden nog vrolijk van worden? We zitten er met z'n allen op en moeten mee. Meedraaien, moeilijk om daarin tegendraads te doen of te zijn. Om ondertussen de boel toch wat leef- en/of genietbaar te houden heb ik m'n roze bril dan maar opgezet. De schoonheid van het alledaagse, thuis en in de dichte nabijheid ervan. Zelfs geen rit naar een of ander natuurhuisje komt eraan te pas deze keer. De enige op verplaatsing is KiKi die met mama beestjes ging bezoeken in Planckendael. Kijk door de tunnel, kijk het licht, kijk met verwonderde kinderogen. Dat heb ik dan ook gedaan: naar de lucht vanuit mijn eigen tuintje. Roos en ros, moet er nog Sahara-zand zijn? En de volgende ochtend, gordijn open en zie hoe kunstig de koude nacht voor aanwezigheid heeft getekend. De ene plank is de andere niet, en toch was het voor iede...

DE LENTE WIL eraan beginnen. Dat zie je aan de botten in de bomen en struiken die naar bloesems vervellen, dat hoor je aan de vogels die met veel overtuiging en heel oprecht aan het fluiten en kwierelieren gaan, dat voel je aan je eigen botten die zich onder de voorjaarszon en met een paar graden meer op de thermometer zoveel makkelijker in beweging laten zetten. Je merkt het aan alles, aan blauwe luchten en flirten met af en toe zelfs 20ºC tegen de houten tuinhuiswand, het doet ons en onze medemensen deugd. Twee jaar pandemie met iedereen z'n eigen waarheid -niet altijd even makkelijk om het bespreekbaar te houden- met ondertussen een gevaarlijke gek in Moskou die van geen ophouden weet en de wereld bedreigt -hoe ver gaan we het deze keer laten komen-  en toch wil ik niet aan doemdenken doen. Noem het een vlucht voorwaarts, maar de boeken brengen mij nog steeds vertroosting. Hoewel het de laatste tijd iets minder 'als vanzelf' gaat. Toch teveel beslommeringen en bekommerni...