Marco Polo Strikes Back

HET IS DRUK geweest tijdens de voorbije tiendaagse. Drukte op verschillende vlakken en zelf stomverbaasd dat het weeral zo lang geduurd heeft voor er hier nog eens 'iets' gepost werd. Om het mezelf makkelijker en voor u wat lichter te maken sla ik het medisch bulletin deze keer maar over. Het ondertussen gekende verhaal, met variaties al dan niet zonder thema. We gaan gewoon verder om vast te stellen dat moeder herfst er nu wel serieus werk van begint te maken. Nog niet overdreven, maar wel al... door de wind, door de regen, dwars door alles heen en bij tussenpozen   Gejaagd door de Wind . Totaal niks te maken met de film, maar het 'bekt' lekker. Dat zal me meteen wat regelmatiger ‘indoor’ zetten, waarvan ik gebruik ga maken om enige creatieve achterstand weg te werken. Prentjes en gedichtjes uit de mouw (trachten te) schudden om niet weer achterop te raken bij de aanmaak van wederom een 'jaarboek' voor kleine KiKi. Paar ideeën op een rijtje zetten voor aankome...

ÉÉN - TWEE - DRIE...   omdat de cijfers van de hoofding iets meer uitleg verdienen. En omdat ik eraan houd om feiten en herinneringen op een rijtje te zetten. Ordnung muss sein, nicht?! 21 maart  begin van de lente (hoewel 20 de astrologisch correcte datum is) Maar dus naar aloude traditie en familiale gewoonte: 21 maart, begin van de lente, dag waarop de magnolia in onze achtertuin er nog quasi ongeschonden bijstond. En sinds enkele jaren geleden zowat elke dag van het jaar voor een speciaal aandachtspunt staat: ook World Downsyndrom Day . Om dat aan zoveel mogelijk mensen kenbaar te maken dragen we (minstens) op die dag twee verschillende sokken. Liefst sokken die goed in het oog springen. We noemen het ook "steunkousen". Yep, om hen die hiermee te maken hebben te ondersteunen.... 22 maart is dan weer al 15 jaar de dag dat onze gedachten heel speciaal gaan naar " de Witten Bompa ". De papa van La Pola die sinds die dag in 2008 niet meer onder ons vertoeft. Een bi...

IN PLAATS VAN "Drijven" werd het zinken. Hoe groot de ogen waren waarmee naar deze boekpresentatie werd uitgekeken valt met geen woorden te beschrijven. Niet te doen, zoveel goesting. Mijn jonge helden. De gratis tickets waren geboekt en wij er helemaal klaar voor. Tot er zich enkele problemen voordeden en... we eraan waren voor de moeite. Geen Grof Geschud op donderdag. Vanalles geprobeerd maar de timing noch de weergoden bleken me gunstig gezind. Dan maar terug naar de wijsheden van mijn moeder: "Ge kunt niet alles hebben, jongen. En al zeker niet alles tegelijk!" Punt, gedaan. Niet klagen, aanvaarden. Het boek koop ik zeker en hun voorstelling "Broeden" ga ik ook nog een keer bekijken en beleven. En dan maar hopen dat die derde voorstelling er komt. En nog meer. Toch maar blijven drijven, Myrthe en Lander. Please! Met wat tuin-werken de zinnen verzet en de acceptatie aangepord. Dat lukte wonderwel en het feit dat er ons zaterdagavond ene "Herma...

VANDAAG KWAM FACEBOOK met een mooie op de proppen. Een mooie reeks: zeven fotoherinneringen op rij van exact 11 jaar geleden. Toen kwamen bovenstaande kanjers hun diploma ophalen in "ons instituut", zoals mijn vriend Ome Wies die instelling op meesterlijke wijze pleegt te omschrijven. Het was voor hen een geslaagd afronden van de secundaire cyclus en dus werden ze klas per klas in de bloemetjes gezet. Ook letterlijk, zoals het een van oorsprong land- en tuinbouwschool past. Die dames en heren hadden zich voor mij tijdens de lessen L.O. in de gekste bochten gewrongen, het al dan niet onderste uit hun kan gehaald, zich van hun beste of meest listige kant getoond, op enthousiaste of eerder terughoudende wijze meegewerkt aan mijn plannetjes om van het wekelijks geplande 2 uren-blok een sportieve bijeenkomst met 'net dat ietsje meer' te maken. Deze klassen zorgden ervoor dat ook mijn laatste actieve jaar als sportleraar op aangename wijze werd ingevuld. Zij sloten in 2011...

HET IS AFKICKEN geblazen. En echt serieus deze keer. Het eeuwig jongenshart , de bloemlezing uit de 67 zwart-rode dagboekschriftjes van Bram Vermeulen heeft hier een stempel gedrukt op de voorbije maand. Zoals ik eerder al schreef: het was bij momenten zwaar labeur, maar zeer de moeite waard. En sporen nagelaten. Losse fragmenten herlezen, gedichten, aankomende liederteksten, muziek tussendoor. Alles in het teken van, want ik wilde er echt wel helemaal doorheen. Dat het mij tijd gekost heeft en dus een en ander op de iets langere baan werd geschoven? So be it! Komt minstens 100 keer voor in dit boek. H oe dikwijls gebruikte Bram dit stopzinnetje dan wel in al zijn 67 dagboekdelen? Uit de teksten kies ik een paar fragmenten 'voor altijd' De slotregels uit  "voor eeuwig", zijn laatste 'liefdes'gedicht  in het op een na laatste fragment in zijn 67ste dagboek.  Het allerlaatste gaat over 'patience'...   vrijdag   3 september 2004, San Dalmazio - Toscane ...

VAN HET EEN komt menigmaal het ander. Wat dat dan ook wel mag zijn, voorbeelden ervan liggen voor het oprapen. Of wat gezegd als ik toevalligerwijs een aflevering van de Columbus zie: Lybaert meets de Leeuw.   Wim presenteert als de beste wanneer hij in z'n bus zit. En als de 'gast' wat meewil  zit er vaak een uurtje top-televisie aan te komen. Ik bleef hangen bij de aflevering met Rick 'droog koekje' de Leeuw . In een vorig leven zanger en frontman van Tröckener Kecks . Daarna vaste studiogast in De Laatste Show , waar hij zijn eigengereide poëzie aan de daartoe genoodzaakt zeer oplettende kijker mocht brengen. Ondertussen bij regelmaat op muzikaal poetische rondgang doorheen onze Lage Landen samen met ene Jan Hautekiet. De aflevering kon me wel bekoren, de tijd vloog voorbij. Bij de eindgeneriek gaat er onder mijn schedelpan een lichtje branden. Er moet van hem nog ergens een boek(je) in m'n kast staan of liggen. Kijken dus. Gevonden: De laatste held , zijn...

MIJN EERSTE PENSIOENDAG ... tien jaar geleden! De tijd vliegt. Zwaar onderschat en een duidelijk achterhaald statement. Correctie dus:  de tijd raast als een bolide naar de uitgang. Geen idee hoe ver die nog voor me uit ligt, maar dat het die richting uitgaat staat vast. Het zijn al tien bijzondere jaren geweest, met hoogte- en dieptepunten, met drukke en rustige periodes, met uit en thuis, met 'van nu en straks'. Tien jaar met weinig moeten en veel langer uitslapen, met gelukkig nog heel wat kunnen en stilaan 't een en 't ander loslaten. Een eerste decennium op non-actief, op rust gesteld, met pensioen. Veel tijd voor hobby's: lezen, fietsen, schilderen, wandelen, schrijven... tijd om dingen te (her-)ontdekken. Zoals het konijn van Ludwig Wittgenstein . Of was het toch een eend? Dat je op verschillende manieren naar de werkelijkheid kan kijken en dat zoiets je eigen interpretatie van leven en gebeurtenissen kleurt. Dat 'kleuren' heb ik er op eigen houtje aa...

MET DE LAATSTE sporen van herinnering aan een kantelpunt in mijn aardse bestaan, resten van de feestglitter op het bureaublad. Het was toen - weeral enkele weken geleden - geen 'aangenaam' fietsweer en dus nam ik m'n toevlucht tot de hometrainer. Tussen de Tour en de Vuelta, geen coureurs om al peddelend te volgen op het scherm. Dan zie ik daar op de boekenplank deze staan: DAG JAN I en II. Twee prachtige selecties uit het werk van taalvirtuoos, radiomonument én meer dan gedegen sportjournalist  Jan Wauters .   Gesproken en geschreven columns. Zijn unieke stem nog eens te horen doet me wat: veel wielercommentaar - al dan niet vanop de motor - maar ook de OS 1972 in  München en tussendoor een paar keer WK voetbal. Schitterend hoe hij de dingen benoemt en op onvergetelijke manier in mijn/ons geheugen heeft geprent. De CD laat de tijd op de home-pedalo voorbij vliegen. Er staat geen maat op. Na ruim een uur neem ik het boek erbij en blijf, iets rustiger nu, lezend op de fi...

RONDE VAN VLAANDEREN. Olivier Verhaeghe , ultra-loper met een missie: O-five, in de bres én op de barricaden voor jongeren. Hier gaat hij voor: de vijf Vlaamse provincies, in zeven dagen, zeven keer twee marathons per dag, alles samen 600 km. Oostende - Gent - Mechelen - Lommel - Leuven - Geraardsbergen - Kortrijk - Oostende. En ja, dat alles al lopend van stad naar stad, langs dorpen en gehuchten, vaak over het jaagpad naast de verbindende rivieren. De band die hij zelf ook wil aanhalen. Soms in ruim gezelschap, soms met enkele loopvrienden, maar nooit alleen: altijd minstens met z'n vaste begeleiders. Een week lang in hetzelfde schuitje. Vanwege  Tom kreeg ik ooit het boek van Olivier toegeschoven, neen: ik kreeg het cadeau!. "Het hoofd weegt zwaarder dan de benen" . Lees achter deze link wat ik er exact twee jaar geleden over te vertellen had. En toen kwam Olivier in volle corona-tijd en wegens gebrek aan organisaties waar hij zijn loop-ei kwijt kon met een waanzinn...

NA DE EERSTE prik verblijven we voor de derde keer bij Sophie en Frederic in Houtave. Nummer acht in de reeks maandelijkse korte 'uitvluchten' in eigen land. Dicht bij de zee: wind, zon, mist, ademloze stilte. Van alles wat en tot hiertoe geen regen. Hebben de fietsen bij en bollen 'puur natuur' onze beperkte kilometers. Rust en kalmte in de weilanden, polders en moeren. En toch heel wat te zien en te beleven. Ik geef een voorbeeld: dag 1, langs het kanaal Brugge-Oostende. Wat 'zien' ik? 4 stipjes aan de overkant, lopers, pittig tempo. Het zal toch Olivier niet zijn, een extra training in voorbereiding van zijn O-Five event begin augustus? De fietsbel, reactie, roepen, groeten, niet goed verstaan. Iets verder is er een brug, ik rijd door en steek over. Opwachten, foto's in het voorbijlopen, achterna en meerijden, een kort babbeltje. Britten, vertrokken in Amsterdam en willen in 10 dagen de 500 km naar Londen lopen. Voor het goede doel, en omdat een jongmen...