Marco Polo Strikes Back

MORGEN IS HET inderdaad weer zover. Tijd voor een FOTO TOP12.  Geen verrassing, het is inderdaad die van 2025 geworden. Was een rustig fotojaar en ik vind zelf dat het eraan te zien is. Misschien die fototoestellen toch maar eens een andere plek geven en niet zo diep opgeborgen in de kast laten liggen. Zelf had ik moeite met de keuzes en al helemaal met de definitieve selectie. Sinds 2007 sluit ik het kalenderjaar op deze blog af met zo'n TOP12 en voor het eerst ga ik me begeven aan excuses voor enkele foto's en momenten die het niet gehaald hebben. Zoals de allereenzaamste wandelaar op het strand van Ouddorp(Nl), het muurfragment met schietgat dat ik met de beste wil van de wereld nergens kan thuis brengen, de oude en bijna compleet vergane trots en schoonheid van wat voor mij ooit dé polderboom was, het verlaten zebrapad op de Koninklijke Baan in De Haan waar elk moment The Beatles kunnen oversteken. Deze vier (foto’s!!) hebben het, met pijn in het hart, niet gehaald. Benieu...

ALS ER ZOVEEL met en om me heen gebeurt is het moeilijk om een keuze te maken. Waarover zal het gaan in m'n volgende blogsel? De beslissing daarover wordt dan uitgesteld tot morgen. En morgen? Nog eens naar morgen, of overmorgen dan maar? Niet kunnen beslissen, keuzestress, excuses...                                                                                         Ga nu  alles even aan de kant zetten, dan moet het lukken want er is immers nieuws dat minstens de familiale voorpagina haalt en voor de vrienden en kennissen ook op pagina één komt te staan. In Amsterdam heeft kleinzoon  NUKA  zijn neus aan het venster van het wereldtoneel gestoken en zijn intrede gedaan in ons aller harten. Op 31 oktober, exact die ene dag tussen de verjaardagen van...

HET IS DRUK geweest tijdens de voorbije tiendaagse. Drukte op verschillende vlakken en zelf stomverbaasd dat het weeral zo lang geduurd heeft voor er hier nog eens 'iets' gepost werd. Om het mezelf makkelijker en voor u wat lichter te maken sla ik het medisch bulletin deze keer maar over. Het ondertussen gekende verhaal, met variaties al dan niet zonder thema. We gaan gewoon verder om vast te stellen dat moeder herfst er nu wel serieus werk van begint te maken. Nog niet overdreven, maar wel al... door de wind, door de regen, dwars door alles heen en bij tussenpozen   Gejaagd door de Wind . Totaal niks te maken met de film, maar het 'bekt' lekker. Dat zal me meteen wat regelmatiger ‘indoor’ zetten, waarvan ik gebruik ga maken om enige creatieve achterstand weg te werken. Prentjes en gedichtjes uit de mouw (trachten te) schudden om niet weer achterop te raken bij de aanmaak van wederom een 'jaarboek' voor kleine KiKi. Paar ideeën op een rijtje zetten voor aankome...

TOK TOK TIKKENEI...  bovenaan vier foto's op een rij. Om u in enkele didactisch verantwoorde stappen de ontwikkeling van een jonge Turkse tortel voor te schotelen. Aan de rand van ons terrasje staan twee parmantige dakplatanen waarin al meerdere jaren beurtelings en opeenvolgend door een of meerdere duiven een nest gebouwd wordt. U weet wel een duivennest: 17, en soms niet eens zoveel, weloverwogen en zorgvuldig uitgekozen takjes die kris-kras over en naast elkaar gegooid en geschoven worden om daarop hun ei(eren) te leggen. Soms één, maar meestal twee. Dat tweede was ook nu het geval, maar om één of andere reden zat er een week na de eerste foto slechts één jong in het nest. Maar wat voor een... ik vond het na exact 7 dagen tussen de twee foto's al een hele flinke jonge duif. Daarna was er toch enige twijfel of alles wel goed verliep, een ouder vloog wel regelmatig af en aan maar het jonge dier zat er bij enkele visuele controles zo doodstil bij dat ik wel moest gaan vrezen v...

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

KWESTIE VAN VOLHOUDEN en zeker niet opgeven, dat is de raad die ik mezelf blijf inpompen. Doen er zich misschien drama's voor op de gepensioneerde werkvloer? Neen. Wel behoorlijk wat aanpassingsproblemen bij de overschakeling naar een nieuw computermatig communicatie- en werktoestel. De 'ouwe' iMac was aan vervanging toe, en dat op zich is niet zo moeilijk dacht ik. Gewoon een 'nieuwe' kopen en we gaan verder. Om puur nostalgieke redenen en omdat mijn hoofd al zovele jaren ingesteld is op de kuren en de fratsen van 'den ouwe' bleef 'de nieuwe' na aankoop nog een hele poos in de verpakking en deed ik nog 'efkes' verder zoals ik dat gewoon was. Na een tijd, behoorlijk lang volgens mijn IT-coach/zoon Bram, mocht ie dan toch uit de doos. En naast 'den ouwe' op de bureautafel staan, dat werkt makkelijker. Maar als een mens ondertussen gaat beseffen dat er best wat opkuis en reorganisatie aan te pas mag komen, dan werd dat wél een probleem....

VANDAAG VALT HIER de eerste sneeuw. Blijkbaar was 'de kans op' aangekondigd door onze weervoorspellers, maar voor mij kwam het als een complete verrassing. Gewoon even kijken wat het wordt en dan kan ik daar later misschien wat meer blog-aandacht aan schenken. In mijn planning zat voor deze bijdrage een korte oplijsting van 'de laatste(n)' die zich de voorbije dagen aan mij presenteerden. Zouden het te laatste bladeren zijn die onze dakplatanen in de tuin droppen? Nog niet echt, maar wel dag na dag een containerke vol. En zo wacht ik op een goed moment om te snoeien en te hakselen. Ik houd u op de hoogte. Verder is er de vijfde ' Karels Crypto' waar ik alweer een heel eind in gevorderd ben en mij stilaan over de laatste puzzels ga buigen. Tot meerdere geestelijke voldoening en mentale zelfbevrediging als er weer eentje helemaal klaar is. Maar evenzo tot verstandelijke frustratie als de oplossing maar niet wil vallen. Nog even dus, maar geen nood: als Vereertbr...

KLEINE INSCHATTINGSFOUT DUS. Uit de 'kop' van de vorige bijdrage mag blijken dat aanvoelen en voorspellen van weersituaties niet aan mij besteed moeten worden. Hoe ver kon ik er in al mijn naïef optimisme weeral naast zitten? Na drie zomerse dagen is het blijkbaar meteen terug naar af. We gaan serieus wat geduld moeten oefenen vrees ik voor we opnieuw aan 'van die mooie dagen' zullen toe zijn. Gelukkig was er deze week Grof Geschud in 'het middagjournaal' van Nieuwe feiten op radio1. Vijf keer 3 minuten virtuoos taalgebruik om m'n week van kleur en opgewekt gevoel te voorzien. #1 12 punten  voor genocide, het songfestival moet stoppen  #2 De 'keutel' van Viknård de viking, te bewonderen in het Jorvik Viking Centre   #3 Stop met het vertellen van je dromen  #4 Een waanzinnig mooi stukje over co-ouderschap. Pietertje en Merel... #5 Het miertje en de granaatappelpit. Stuk voor stuk juweeltjes van al dan niet cynisch absurdisme vermengd met oprech...

IK VOEL HET, het komt stilaan terug. Maar nog niet helemaal. De drang om te bloggen is er nog niet echt, de goesting om wat in mekaar te flansen daarentegen... en dus ga ik op de ingeslagen inhaalstrook verder en probeer mijn belofte na te komen. Vandaag wil ik het ongerichte zoeken en proberen van de twee vorige dagen achter me laten, en ik denk... Ik denk dat ik een onderwerp heb dat deze aflevering op zijn eentje kan vullen. Een en ander komt toevallig samen, en dan van 't een én 't ander... en we zijn vertrokken. Ik had heimwee naar mijn uit de aandacht verdwenen fotografie-hobby, en nu er zich wat rustiger dagen aankondigden heb ik m'n Sony uit de kast gehaald. Nog net niet onder het stof, maar de laatste jaren toch veel te sporadisch ter hand genomen én gebruikt. Excuses zat, maar die zijn er "pour s'en servir".  Deze keer de gelegenheid te baat en de Sony bij de horens genomen. Gelegenheid? Voor de zoveelste keer deze winter had een of ander virus mij ...

  JA OF NEEN?  Schrijf ik er nog eentje of laat ik het zo voor dit kalenderjaar? Het wordt toch stilaan tijd om af te ronden denk ik nu bij m'n Essense 'eigen'.  Aan het huidige schrijf- en publicatietempo moet dit meer dan waarschijnlijk de laatste 'tekstuele' blog van dit kalenderjaar worden. Daar kan ik mij wel in vinden, ook al mag er recentelijk hier en daar enige twijfel over gerezen zijn. Dat tijd nemen om eens rustig onderuit te zakken voor het huiselijke haardvuur, met de voeten in een gloednieuw paar antieke 'bompa-sloefen' soms wonderen kan doen voor en met een mens geef ik hier mee uit eigen ervaring. Als rust de weg wijst naar berusting, zonder negatieve bijklank. Geen drukte om wat had kunnen zijn maar niet geweest is, aanvaarding van de zelfgekozen kalmte en de stille weg. Niet jachten en geen jagen, weinig moeten en meestal mogen. Na een half uurtje vielen mij de schellen van de ogen en zag den deze het weer helemaal zitten. 2023 mag dan al e...

EEN RUSTIGE PLEK, daar bij die molen. Zeg dat wel. En meteen ook een prachtige uitvalsbasis om de Westhoek te verkennen. A vélo, bien sûr!! Voor de eerste keer met la Pola op een geëlectrificeerde tweewieler. De gevolgen waren duidelijk voel- én meetbaar. Ze ging er meer dan mij lief was met een relatieve rotvaart vandoor. Zeker, ik moet rekening houden met m'n eigen verminderende mogelijkheden, noem het gerust 'aftakeling', maar tel daarbij de steeds iets straffere wind dan in het Antwerpse binnenland en het feit dat 'le plat pays' lang niet zo vlak is als Jacques Brel ons wilde laten geloven... da's een optelsom die er mag zijn. We hebben er samen naar onze normen een pittige fietsweek van gemaakt. Zij mét ik zonder verlengsnoer, maar allebei voor hetzelfde nobele doel: de streek  ontdekken en onze fysieke grenzen verleggen. Om een goeie basis te leggen het oude wapenschild van de gemeente zoals het nog te bewonderen is in de plaatselijke St Audomaruskerk. De...

ER IS HEEL wat te vertellen over ons zoveelste 'weekje-weg' op natuurhuisjes basis, maar laat me beginnen bij het begin. We blijven deze keer nog maar eens in eigen land, wat niet wil zeggen 'bij de deur'. In Beveren dus. Hoe 'niet bij de deur'? Da's hier over 't water toch? De Kennedytunnel door, krap de werf van de Oosterweelverbinding voorbij en dan de eerste afrit! Neen mannekes: Beveren-aan-de-IJzer. In de Westhoek, vlak bij 'de schreeve'. Grondgebied Alveringem, een fusiegemeente die om administratieve redenen een hele rits kleine dorpskernen omvat. Daar is dit Beveren er een van, en onze lokatie ligt dan nog een heel eind buiten het centrum. Zalig wijdse eenzaamheid, stilte, rust, en verder niets. Maar wel de molen, de Brouckmolen . We logeren op de site in het vakantiehuis van de eigenaars en hebben van de eerste tot de laatste minuut een prachtige kijk op deze kanjer. Ik ga het vandaag heel sober houden, niet alleen tekstueel maar ook ...

DE LODEN HITTE van de voorbije week heeft ook zwaar op mij gewogen. Gelukkig geen fysiek-medische complicaties en ook op fundamenteel mentaal vlak zijn er geen extra onvolkomenheden te melden. Dat zou er nog aan ontbreken: zij die mij reeds langer kennen weten wat een puinhoop het daar al is en veel erger moet dat echt niet worden. Waar slaat uw klaaglijke aanhef dan op, gij snoodaard? Ziet en hoort gij dan niet wat er elders op deze aardkloot aan noodweer en meteorologische mistoestanden te rapen valt? Dat de wereld partieel in brand staat en tegelijk op andere plekken overspoeld wordt door de hemelwateren terwijl met horten en zware stoten heelder landen door elkaar geschud worden? Dat de gezongen woorden van Urbain Joseph Servranckx, alias Urbanus , na 50 jaren nog steeds staan als een huis: "De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij..." en dat de noodkreet van Louis Neefs die nog langer klinkt: "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat o...

VORIGE WEEK NOG op de 'purperen' Kalmthoutse hei, vandaag bij de potplanten van ons eigenste terras. De nostalgische trip over de heide heeft blijkbaar mijn aandacht voor het allerminste doen herleven. Hoeveel minder kan het nog worden? Minimale foto's van de eigen terrasplanten. Waar ik dagelijks aan voorbij loop en wiens naam ik u schuldig moet blijven. Ware het niet dat La Pola een florale herkennings-app op haar iPhone geinstalleerd heeft en dat ik daar bij tussenpozen mijn mosterd kan  halen. Deze keer gaat het om de 'wisselbloem'. Ik zoek verder en lees dat deze ook 'bonjourtje' of 'verkleurbloem' wordt genoemd en voor de wetenschappelijk onderlegde lezers/-innen dat Linnaeus in zijn Species Plantarum voor deze plant in 1753 de naam Lantana Camara bedacht. Dat ik pas heel recent de verschillende vormen in de ontwikkelingsfasen van deze bloemen heb ontdekt. Had er voordien gewoon geen oog voor, maar nu... Prachtig toch hoe die 'fleurtjes...

OP DE VALREEP  nog snel even naar de Kalmthoutse heide . Een tussenstop op weg naar Essen waar m'n zus de zeventig kaarsjes mag uitblazen en wij haar gaan verrassen op de dag zelve. HBD Rita!!! De heide, het was lang geleden. Te lang vind ik nu zelf. Als tijdens mijn jeugdjaren dit prachtige natuurgebied zomaar binnen handbereik lag, het doel was van de eerste gezinsuitstapjes op de fiets met vader en moeder, om met de scouts een trektocht doorheen te maken of met de jeugdvrienden te gaan zwemmen in 't Muggepiske... Het was zo simpel a'maal . (deze link kan ik zeer warm aanbevelen!) Veel later de plaats om met Maurice voor onze eerste marathon te trainen en tijdens enkele 11 stedentocht-winters met collega Pjottr de schaatsen onder te binden om rondjes te rijden op de Putse Moer. Nostalgie alom! En dus doet het dubbel deugd als er nog eens doorheen die heidevlaktes wordt gewandeld. Dubbel, omdat het nog net op die 'purperen hei' is. Niet het hoogtepunt van de bloeip...

DEZE ZOMER BLIJFT aan de ribben plakken. Er was een hete aanloop, een kletsnat middenstuk en nu gaan we blijkbaar opnieuw een warme en droge periode tegemoet. Het is wat het is en we zullen het ermee moeten doen. En niet alleen met het weer. Er is momenteel nog veel meer wat mijn aandacht wekt en dagen vult. Bij Sporza hebben ze een aanbod bij mekaar gescharreld waar een enigszins sportief ingestelde kijker niet omheen kan. En waarvan heer Polo bij regelmaat een portie tot zich heeft genomen. De Ronde van Frankrijk bij de mannen én de vrouwen, de spannendste passages van de life uitzendingen. De magazines, de duiding en de achtergrond poespas eromheen laat ik dan weer voor wat ze zijn. Het EK basketbal met de Belgian Cats, het WK voetbal voor vrouwen, de WK's wielrennen en atletiek en de EK's hockey en volleybal. Ben vast hier en daar iets vergeten, oh ja... en de Vuelta en het WK gymnastiek zitten er ook nog aan te komen. Uit de vorige bijdrage hebt u allicht begrepen dat er...

NIET ALLEEN BINNEN, ook buiten valt er in en omheen De Droste A11 -tuin heel wat te beleven en vooral te bewonderen. Stuk voor stuk gewone dingen aldaar uit het leven gegrepen. Maar 'daar' begint het 'al': voor mij is 'aldaar' al niet zo gewoon meer. Het loont er absoluut de moeite om een fototoestel voortdurend binnen handbereik te hebben. Alles draaide daarbuiten deze keer om de koeien. Een kudde van ruim honderd dieren die elke dag twee keer heen en weer stappen van en naar het hun steeds wisselend toegewezen grasland en de stallingen. Het ene om heel enthousiast te begrazen (honderd graskauwende dames: een belevenis op zich om dat vanop zeer korte afstand mee te maken!) en het andere om zich te laten melken. Weet niet of dat echt twee keer per dag gebeurt. Moet ik een volgende keer eens vragen... als ik wat minder foto's maak heb ik meer tijd om te communiceren zeker? Vraag me af hoe ik dit in het pre-digitale tijdperk zou gedaan hebben. Nu 'schiet...

DE LAATSTE STATIES van de ligustersaga zijn achter de rug. Over de volle omtrek van mijn tuinperk staat alweer een kortgeschoren 'bladjeshaag' te pronken. Aangezien we hier exact 44 jaar wonen en het snoeiwerk twee keer per jaar aan bod komt, aangezien ik naar eigen weten die klus telkenmale zelf heb uitgevoerd, aangezien ik wegens nog niet volgroeid en tot volle wasdom gekomen de eerste 10 jaren hier niet mee wil tellen, aangezien er dan nog 34 jaren resten die elk voor twee snoeibeurten staan, aangezien de te scheren afstand aan binnen- en buitenzijde samen zo'n 120 meter betreft met een over de jaren heen gemiddelde hoogte van 2 meter, aangezien de bovenkant ook dusdanig is uitgegroeid dat daarvan zo'n 100 lopende halve-meters in rekening dienen gebracht, aangezien nu stilaan de clou van deze berekening in beeld komt en ik mijn rekenmachientje bij de hand heb... kom ik uit bij een totaal van negenduizend achthonderd zesenzeventig (9.876 !!!) vierkante meters liguste...

  DE ZONNIGE DAGEN hebben dan toch hun intrede gedaan. Nooit panikeren, niet klagen. Maar toch... ik begon bijna te twijfelen. Zeker als de aangeboden Facebook herinneringen mij herhaaldelijk met de neus op die meteorologisch hoogstaande Corona-tijden drukten. Hoe toen het blijkbaar immer mooie weer mij telkenmale naar buiten lokte. Vroege wandelingen in de Polder, fototoestel bij de hand. Lekker lang en onbezorgd mijn weg zoeken langs krimpende waterpartijen en doorheen de naar water hunkerende natuur struinen. Daarna thuis ontbijt op het terras en de opnames checken. Want verder niks te doen. Selecteren, bewerken waar wenselijk, bijknippen waar nodig en dan monteren in iMovie. Muziekje erbij en klaar was het zoveelste filmpje.  Om de bezoekers van m'n 'pagina' te verwennen met natuurimpressies van 'ons' polderlandschap en af en toe zijn bewoners. Dat waren nog eens tijden. Beperkingen alom, weinig contacten en zoeken naar veilige activiteiten. Maar rust en geen m...

HIER IS ZE. Lady Magnolia, ons bloemenkanon in de achtertuin. Nu de lente niet alleen naar chronologische maatstaven dichterbij komt maar ook de atmosferische en klimatologische omstandigheden zich niet langer aan de invloed van La Primavera weten te onttrekken lijkt de natuur dan toch nog eens op een conventioneel moment te ontbolsteren. Er is er hier een waarvan we die ontwikkeling heel duidelijk kunnen aflezen. Wat vijftien jaar geleden een klein maar sterk stekje in een cadeaupot was, van Bieke-Bram en Anke voor onze 35ste huwelijksverjaardag, is uitgegroeid tot een ferme magnoliaboom.  De weersomstandigheden spelen natuurlijk mee, maar blijkbaar kan deze wel tegen een stootje. Sommige jaren gaat het moeilijker, zijn de knoppen kleiner of zijn er minder. Met wat tegenslag en een plotse vriesnacht zijn ze ook zo weer vertrokken. Ligt de bodem 's morgens vol gesneuvelde bloembladeren. Maar nu, in het gezegende jaar 2023, lijkt er geen rem op te staan. In groten getale steken de ...