Marco Polo Strikes Back

EEN TWEEDE KEER met dezelfde bemanning naar dezelfde bestemming. We hadden er zes maanden geleden zo van genoten dat er gerust een vervolg mocht komen. Dat was dus vorige week. Rustig park, rustig huisje, rustige duinen, rustige zee. Wel met, op ruime afstand van de vakantiehuisjes, een mooi aanbod aan georganiseerde activiteiten, vooral voor de 'kleintjes'. In ons gezelschap zat zo'n enthousiaste youngster, bruisend van energie. Toch bleek de nabijheid van de zee en de bijhorende lucht een gunstige invloed te hebben op het slaappatroon van de jeugd. En... konden ook de oudjes van voldoende nachtrust genieten. Zelfs de volle maan in al haar glorie heeft onze slaap niet verstoord. De aparte locaties tussen met duingras begroeide zandruggen zorgen voor een bijzonder rustgevende sfeer, en ook dat is mooi meegenomen om van een korte vakantie een recuperatie-booster te maken. Er moet niks, er mag vanalles, en daar proberen we een goeie mix van te maken. Regelmatig naar het stra...

ONZE WEEK ZIT er weer helemaal op. Razend snel gaat het als de ervaringen mekaar vlug opvolgen. We vertrekken altijd met het plan dat we er onze tijd voor gaan nemen, ons niet (laten) opjagen, rustig aan doen. Maar wel profiteren van wat er op ons pad komt. We hebben geleerd dat ook de allergewoonste dingen de moeite waard zijn en dat is in Oostelbeers niet anders. Een paar beelden geselecteerd die geschoten zijn tijdens de dagelijkse wandel- en fietstochtjes. Na de waterfocus van dag één waren er al gauw nog andere (grote) kleinigheden te bewonderen. De luchten zijn ook nu meer dan één foto waard en de bloemen en planten die eronder staan stralen 'gewoon'weg. Tussendoor passeren we hier en daar nog een modderweg die meer op een artistiek momument begint de lijken. De natuur doet haar werk. Verder verdient de 'losse' Neogotische kerktoren van Oostel' natuurlijk ook een plek in de collage. Voor alle duidelijkheid: de rondjes rijd ik nog steeds  op m'n ouwe stad...

WAT EEN CADEAU.   Dat kreeg ik begin deze week zomaar gewoon helemaal voor niks. Alleen efkes naar boven kijken. Eindelijk nog eens van dat blauwste blauw zonder teveel wind én wolkenloos. Luchten zonder grenzen. Ruimte zo diep en zo ver dat je ogen het einde niet kunnen peilen. Man, man, man... een mens wordt er zowaar lyrisch van. En dat het prille groen er zo perfect bij past. 'Lievelingskleur' van den bompa, hé KiKi?! Dat aan het hele prentje 's avonds nog een super-cool slot werd gebreid mag ik u ook niet onthouden. Als de achtertuin daarenboven westelijk georiënteerd is, wie wil er dan om zo'n dag af te ronden niet thuis op het terras zitten? En kijk, de buren aan de voorkant reflecteren mee. Fantastisch toch! Overdag al het blauw van de hemel over ons, en daarna de meest feeërieke avondlucht die ik me kan voorstellen. Zomaar gratis voor niks. Blij dat ik gekeken heb... (Misschien kan dit 'cadeautje' helpen om vandaag de grijze nattigheid door te slikken)