Marco Polo Strikes Back

vandaag heeft Ekster heel speciaal voor kleine Nuka een kinder-ekster-pakje aan om te vertellen...                       over Niké, zijn grote zus                      die al acht jaar een plek heeft                      in ons hart en in ons leven                                                                     om te vertellen...                                                                  over ...

GELUKKIGE VERJAARDAG, MOEDER ! Vandaag word jij 100. Niet meer hier tussen ons, maar de datum klopt wel. Natuurlijk: iedere keer weer, zoveel jaren lang op tweede Kerstdag. De dag nadat we 'het kindje' in zijn kribbe hadden gelegd was het aan een van de liefste vrouwen van de hele wereld. Mijn moeder, ons "moeke". Dan feestten we voor en met jou en was er altijd 'frikadellenkoek met kriekskes'. In 't begin zelfs direct na de nachtmis. Dat moment werd slechts heel zelden overgeslagen. We kwamen van de andere kant van 't land, een dagske vroeger terug uit vakantie om jou een hele gelukkige verjaardag te wensen. Van harte, ook vandaag "moeke"! Ruim drie jaar geleden schreef ik hier ' Dag Vader ' voor zíj́n 100ste verjaardag. Een ode aan de man die hij voor ons geweest is. Veel te kort, daar had ik het toen al over en ook waarom ik dat vind. Jij vond dat trouwens ook, veel te vroeg om de man van je leven te laten gaan. Maar nu ga ik over...

vandaag wil Ekster  ons opnieuw vertellen over een klein sterrenkind ons sterrenkleinkind over kleine Niké Évora en over die ene veel te korte avond vertel Ekster, vertel om haar nooit te vergeten haar aan ons hart te drukken haar vast te houden voor altijd lieve Niké Évora je wordt zeven vandaag "kom hier, kom... dat ik u draag"   (KF) Niké Évora  De Mondt Peerdeman 19 mei 2018

1951   -   2023 PETER - PEET - PIETRO...   je   voornaam, je roepnaam, en ook af en toe in onze privé-communicatie: " Forza Pietro!!" Dat kunnen we allemaal wel eens gebruiken, maar voor jou gold dat de laatste jaren in het bijzonder. Je werd niet gespaard kerel, het vieze beestje wist je te vinden. De medische wetenschap dan maar, jij en Mieke hebben je gesmeten. Een zware ingreep, extra behandelingen, het hele coronagebeuren als surplus. Het ging goed komen. Geloof en geduld. Jullie gingen volhouden, ook toen de melding kwam dat de ellende nog niet voorbij was. Onderzoeken, testen en opname met het oog op een volgende stap in de therapie. Het komt goed, ze kunnen veel tegenwoordig. Nog een weekend hospitaal en daarna gingen 'ze' eraan beginnen. 'We' vonden ook een gaatje en ik kon op zondag nog even op bezoek. Met uiteraard tijd voor het medisch communiqué maar even zogoed voor het ophalen van herinneringen, heel ver terug in de collegetijd of meer recent o...

ÉÉN - TWEE - DRIE...   omdat de cijfers van de hoofding iets meer uitleg verdienen. En omdat ik eraan houd om feiten en herinneringen op een rijtje te zetten. Ordnung muss sein, nicht?! 21 maart  begin van de lente (hoewel 20 de astrologisch correcte datum is) Maar dus naar aloude traditie en familiale gewoonte: 21 maart, begin van de lente, dag waarop de magnolia in onze achtertuin er nog quasi ongeschonden bijstond. En sinds enkele jaren geleden zowat elke dag van het jaar voor een speciaal aandachtspunt staat: ook World Downsyndrom Day . Om dat aan zoveel mogelijk mensen kenbaar te maken dragen we (minstens) op die dag twee verschillende sokken. Liefst sokken die goed in het oog springen. We noemen het ook "steunkousen". Yep, om hen die hiermee te maken hebben te ondersteunen.... 22 maart is dan weer al 15 jaar de dag dat onze gedachten heel speciaal gaan naar " de Witten Bompa ". De papa van La Pola die sinds die dag in 2008 niet meer onder ons vertoeft. Een bi...

GELUKKIGE VERJAARDAG, VADER !  Vandaag word je 100. Niet meer hier tussen ons, maar de datum klopt wel. Dus in mijn gedachten, waar ik je steevast "vokke" blijf noemen. De vader uit m'n jongste jaren die keer op keer het onderste uit de kan moest halen. Ervoor zou zorgen dat zijn gezin niks tekort kwam. Je wilde er absoluut voor gaan, en je wist dat niks vanzelf zou komen. Je verloor als kleine jongen te snel je moeder, hebt dapper doorgezet tijdens je jeugd want in het nieuw samengestelde gezin moest je extra je mannetje staan. Geen cadeau's. Kwam dan de oorlog en je vlucht naar het zuiden om niet naar de Duitse werkkampen te moeten. Ziek terug, daarna genezen maar wel getekend voor het leven. Zeker in die tijd. Een nieuwe stap was het huwelijk met "ons moeke". Jullie emigratie naar het einde van de wereld: Essen werd het thuishonk. Fiere papa, dapper ondernemen, af en toe naar zee. Dat kon toen met onze Minerva. Maar tegenslag bleef je achtervolgen. Weg za...

     samen met ekster      achterom kijken      naar jou, Niké                                                    en  naar die avond                                                      dat je bij ons kwam                                                     maar  te snel weer ging                                                 ...

HIJ WERD 52 . 25 jaar geleden. En hij blijft sinds die verjaardag in 1996 voor altijd 52. Ook al zou hij nu 77 geworden zijn. Niet dus. Mijn grote voorbeeld, leraar, mentor, vriend, kameraad, broer... Herinneringen aan "dé" Jef blijven tussentijds de revue passeren. Daarbij spelen de regelmatige bijeenkomsten van de naar hem genaamde "Bende vàn..." een belangrijke rol. Corona strooit ook hier roet in het eten maar kan de eenheid niet breken. Hoe zou hij deze tijden trouwens beoordelen en doorleven? Internet heeft dan toch zijn goede kanten: we gedenken online. Het bindmiddel is "basketbal" en bij nader inzicht ligt een belangrijke basis voor ons netwerk in de Leuvense Basketkampen. Daarom als achtergrond een bescheiden selectie uit het fotobestand van toen. Hoe vriendschappen gekneed werden. Grappen en grollen, samen door een muur, voor elkaar door het vuur. En Jef met een mijmerende, to-the-point relativerend minzame blik... Dank voor "zijn" fot...

GEWOON ANDERS LEZEN  tussen de bedrijven door. De schilderbedrijven, bedrijvigheden, bezigheden, goedgevulde dagen. Een maand geleden las ik 'Een kleine verrassing' van Hendrik Groen . Nog zo'n cadeau voor m'n 70ste, van schoondochter Shanthi. Die begint mij steeds beter te kennen en weet zelfs wanneer ze me best welk boek kan aanbieden. Voor mij een eerste kennismaking met het werk van Groen: lichtvoetig, 'verrassend', vlot geschreven en meeslepend. Korte hoofdstukken, makkelijk verteerbaar. Na een rustige opwarming kwam ik in m'n ritme, werd ik meegezogen in het verhaal en wilde steeds meer en sneller maar zonder overhaasting naar de ontknoping. Relaxed lezen, hoe dan ook, een bizar verhaal dat dan weer wel op herkenbare wijze gebracht wordt. Benieuwd? Probeer het eens, het brengt ontspanning op een onverwachte... euhh: verrassende wijze. Recensies zijn niet altijd even lovend, maar als leeservaring op zich vond ik deze best te pruimen. Iets helemaal ande...

al drie jaar heb jij                                     een plaats in ons leven in de herinnering aan haar en die ene dag zoeken wij dat kleine meisje van toen terug om nu en morgen en daarna nooit meer alleen te zijn in het besef dat liefde groots is blijven we Niké koesteren                                                                                  Niké Évora De Mondt Peerdeman voor altijd                                                            ...

KLEUR MIJN LEVEN. Dat denk ik telkens bij het zien van een regenboog. Dat kleurengamma waarmee de eerste commerciële televisiezender in Vlaanderen zijn publiek aan zich wist te binden. En een leven dat ons 'mensen'  binnen het evolutiepakket van Darwin & Co naar altijd maar 'beter' moest leiden. Of lijden? De verhalen daaromtrent zijn echter zeer beladen en de ontwikkeling ervan zwaar geladen. Twee keer  Sapiens van Yuval Harari , in lees- en kijkvorm, heeft me veel inzicht bijgebracht. Niet zo'n fraaie verhalen over onze verre voorouders. De huidige evolutie bevestigt die kwalijke kanten van het 'sapiensachtige' in ons.  Heb dus altijd fout gezeten met mijn 'verstand'-idee als het om Homo Sapiens ging. Dat was alleszins een van de overpeinzingen die mij vorig weekend deed halt houden. Het is moeilijk om zinloos geweld te plaatsen. En dan al helemaal in deze context. Dus stond ik stil. Dat heeft dagen geduurd. Sprakeloos. Standpunten en overtuig...

NOOIT GEDACHT DAT het heengaan van deze man zoveel teweeg zou brengen bij mij en bij andere oud-leerlingen uit mijn college-jaren. De herinneringen werken op zich al zeer inspirerend en roepen de sfeer van vroeger probleemloos op. We zetten onze eerste stappen in het "Oud Grieks" onder zijn gestrenge leiding, kregen grote happen van de wereldgeschiedenis door hem voorgeschoteld en (als  het stilaan haperende en deels kaduuke geheugen mij niet al te erg in de steek laat!) hadden we hier en daar ook nog wat Latijn te verhapsnappen tijdens zijn lessen. Wat wel vaststaat, getuige daarvan de klasfoto's van "de vijfde" en "de derde" - schooljaren '64-'65 en '66-'67 - is dat hij twee keer onze klastitularis geweest is. En dat de sporen van Timmermans' "Pallieter" onuitwisbaar in onze prozaïsche memoires gegrift staan, net zoals zijn verhaal "en direct" over de zesdaagse oorlog tussen Israël en zijn Arabische buurlanden....

HET SEIZOEN '96-'97 .  Tyrone Travis, zo word je aangekondigd wanneer je arriveert bij basketbalclub Bell's Café Sint-Niklaas. Sterke speler, gouden ploegmaat, warm hart. Jij en Henk waren erbij toen tijdens een individuele training het bericht doorkwam dat mijn vriend en mentor Jef De Koster die nacht was verongelukt. Van toen af was er iets speciaals tussen ons. Voel het nog steeds als een eer dat ik jou en je ploegmaats heb mogen coachen. Een fidele bende. Maar de wetten en geplogenheden in de sport zorgen vaak voor snelle omwentelingen. De samenwerking hield niet zo heel lang stand en zowel coach als meerdere spelers werden aan de kant geschoven. Zo gaat dat nu eenmaal in het milieu van de 'team'-sporten. Over de jaren heen verlies je mekaar meestal uit het oog, zeker als je 'het wereldje' verlaat. Met ons verliep het anders. Want dit moet ik M. Zuckerberg wel meegeven: zijn vermaledijde FB zorgde ervoor dat we elkaar, ieder aan de andere kant van de oce...