Marco Polo Strikes Back

TOT DRIE KEER toe mag de titel van deze bijdrage aan het hoofd van een alinea staan. En drie keer zal het zijn.  'Eindelijk' is de stap naar het bloggen opnieuw gezet. Er was veel twijfel over wat en hoe, over waarom en wanneer, over misschien of gewoon helemaal niet (meer?). En kijk, hier is ie dan toch. Met een bang klein hartje begon ik aan de voorselectie. Er is momenteel zo weinig in het wereldnieuws waar ik me goed bij voel, laat staan dat ik erover zou schrijven. Het is niet meer zoals vroeger, ook niet bij mij. Toen vloog ik erin met veel kritische bedenkingen en nog meer harde standpunten. Die tijd lijkt voorbij. De oude krijger wil meer aandacht voor het gewone, het alledaagse en het menselijke in m'n eigen kleine leven... en als er zich dan een paar van die 'gewonigheden' aanbieden kan dat zomaar genoeg zijn om nog eens aan de slag te gaan.  'Eindelijk' is er na een korte hapering opnieuw de goesting om af en toe weer wat te schilderen, te teken...

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

DIT WORDT ZEKER niet van het beste wat hier ooit als blogsel via het klavier in de 'draftpage' gepompt is. Verre van zelfs, misschien zit ie wel helemaal aan de andere kant van het kwaliteitsspectrum. En toch begin ik eraan, we zien wel waar het bootje de klippen raakt. Als het al niet eerder in woelig vertelwater kapseist. Omdat ik de trappers even kwijt ben? Dat zit er dik in want er werd naar deze week met een (gezonde?) dosis spanning uitgekeken. Stond een redo-ablatie op het programma. Een oppoetsbeurt van wat er ooit eerder als hartritmestoornis-blokkage werd aangebracht met, naar ik begrijp, daar bovenop een serie extra littekengrenzen die het geheel vanaf nu en voor een bepaalde (?) tijd beter in de pas zullen laten lopen. Operatie op maandag 01 december: probleem, nu moet ik de start van de Adventskalender uitstellen. Zal enkele dagen later hier en daar een pralinneke aanbieden aan mijn huisgenoot zodat ook wat dat betreft de planning kan gerespecteerd worden. Merci J...

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

TEVEEL TE VERTELLEN?  Dan wordt het moeilijk kiezen, duurt het langer voor er knopen worden doorgehakt en blijft het wachten op een nieuw blog-epistel. Wilde ik even bevestigen dat de cardioversie nog steeds goed resultaat levert en de rikketik weer netjes in de maat klopt? Of dat de Kangoeroes de finales van de basketbal play-offs hebben gehaald? Maar dat ze er wel 5 wedstrijden voor nodig hadden? Dat ik me nu met de nodige voorzichtigheid en gedoseerde zin voor veiligheid opnieuw aan enig tuinwerk heb begeven? Dat er de laatste tijd weer prima Europees voetbal te bekijken was, maar dat de zogezegde 'hoogmis' gisteren tussen PSG en Inter Milaan een zware afgang werd voor deze laatste? Of dat we eerder aanwezig waren bij het eerste optreden van kleindochter KiKi in een heuse Flashback Dansshow? Dat we ondertussen ook al wisten dat die bewuste 'best-of-five' basketbal play-off finale zou gaan tussen Kangoeroes en Oostende? Dat 'Ons-Heer-Hemelvaart' weer voor het ...

DAT HET STILAAN tijd werd om nog eens iets van mij te laten horen. Dat anders des buitenwerelds ongerustheid omtrent mijn welbevinden zou toenemen. Dat het toch geen 'werk' is om de mensen zo op hun honger te laten zitten. Dat het bestaan van een blog de schrijver niet verplicht om vaak te publiceren, maar dat af en toe een teken van leven geven niks teveel gevraagd is. Deze en andere al dan niet in vraag gestelde opmerkingen krijg ik te horen en te lezen nu het weer even geleden is... geleden is dat er hier nog iets (van) nieuws te rapen viel. Zeer terechte commentaren op het feit dat de stilte reeds enige tijd lijkt ingetreden. Wees gerust: de uitingen van bekommernis zijn aangekomen en hebben hun doel niet gemist. Vooruit dus met de evenhoevig holhoornige melkproducent, aan de slag. 't Is ook niet zómaar een volgende post die uit het klavier dient getokkeld. Uitgerekend voor de driehonderdste keer wordt in de MPSB-variant van dit blogsel een bericht de virtuele wereld i...

VANDAAG VALT HIER de eerste sneeuw. Blijkbaar was 'de kans op' aangekondigd door onze weervoorspellers, maar voor mij kwam het als een complete verrassing. Gewoon even kijken wat het wordt en dan kan ik daar later misschien wat meer blog-aandacht aan schenken. In mijn planning zat voor deze bijdrage een korte oplijsting van 'de laatste(n)' die zich de voorbije dagen aan mij presenteerden. Zouden het te laatste bladeren zijn die onze dakplatanen in de tuin droppen? Nog niet echt, maar wel dag na dag een containerke vol. En zo wacht ik op een goed moment om te snoeien en te hakselen. Ik houd u op de hoogte. Verder is er de vijfde ' Karels Crypto' waar ik alweer een heel eind in gevorderd ben en mij stilaan over de laatste puzzels ga buigen. Tot meerdere geestelijke voldoening en mentale zelfbevrediging als er weer eentje helemaal klaar is. Maar evenzo tot verstandelijke frustratie als de oplossing maar niet wil vallen. Nog even dus, maar geen nood: als Vereertbr...

HET 'BLOGGEN' LOOPT  met horten en te weinig stoten. Niet zoals ik het graag zou hebben. Da's al meer gebeurd en dat gaat vast nog wel eens voorvallen. Geen paniek dus, maar een fijn gevoel is anders. Denk dat het ook te maken heeft met de onderwerpen die ik al dan niet de moeite van het vermelden waard vind. Nog meer met de aandacht en vooral de tijd die ik eraan wil besteden. Los van alle wereldbranden, conflicten, natuurfenomenen, verkiezingen, pogingen tot regeringsvorming en noem maar op... Geheel los daarvan en van nog veel meer, en hoewel ik er geen minuut van gezien of beleefd heb in de live-uitzendingen: deze foto. Een rugaanzicht van de nieuwe wereldkampioen wielrennen. Zo heeft de rest van het rennersveld hem een groot deel van de koers in beeld gekregen. Voor hen uitrijdend met de " 22-22 " op zijn rug. Dikke proficiat, mister Pogacar. Maar ook dit terzijde. De anekdote die eraan vasthangt en mij inspireerde om een nieuw fragment aan deze blogverzameli...

IN UITGESTELD RELAIS dan maar zoals dat vroeger werd gezegd bij de Vlaamse BRT. We hebben het een hele lange tijd met 'triestig' weer moeten doen, edoch er zou beterschap komen. De zomer kwam eraan en dat wilde ik dan ook vanop de eerste rij meemaken. Wilde niks missen van die  21ste juni 2024 en dus had ik de wekker op 06:00 gezet. Een voor mij absoluut onchristelijk uur. Geheel tegen mijn ondertussen in zeer regenachtige tijden opgebouwde gewoonte om niet vóór 9 uur uit bed te stappen was is die eerste zomerdag in alle vroegte paraat.  Maar zie wat ik voorgeschoteld kreeg in de eigen achtertuin. Grijs - grijzer - grijstst (!?). Ik was dan ook een dag te laat volgens de astronimische afspraken. Maar dan nog. Deze keer begon het normaal warmste seizoen van het jaar al de dag ervoor. Eigen schuld, dikke bult. Had ik maar beter moeten opletten. Het "goed begonnen, half gewonnen"-adagium mocht ik voor een tijdje opbergen, want met dit begin zou ik het niet ver schoppen....

KLEINE INSCHATTINGSFOUT DUS. Uit de 'kop' van de vorige bijdrage mag blijken dat aanvoelen en voorspellen van weersituaties niet aan mij besteed moeten worden. Hoe ver kon ik er in al mijn naïef optimisme weeral naast zitten? Na drie zomerse dagen is het blijkbaar meteen terug naar af. We gaan serieus wat geduld moeten oefenen vrees ik voor we opnieuw aan 'van die mooie dagen' zullen toe zijn. Gelukkig was er deze week Grof Geschud in 'het middagjournaal' van Nieuwe feiten op radio1. Vijf keer 3 minuten virtuoos taalgebruik om m'n week van kleur en opgewekt gevoel te voorzien. #1 12 punten  voor genocide, het songfestival moet stoppen  #2 De 'keutel' van Viknård de viking, te bewonderen in het Jorvik Viking Centre   #3 Stop met het vertellen van je dromen  #4 Een waanzinnig mooi stukje over co-ouderschap. Pietertje en Merel... #5 Het miertje en de granaatappelpit. Stuk voor stuk juweeltjes van al dan niet cynisch absurdisme vermengd met oprech...

EEN OVERDOSIS VOETBAL , naar mijn huidige normen dan, en daar tussendoor bij regelmaat een boek ter hand. Zo lukt het wel om een eerste week met oprecht zomerse allures door te komen. De weermaker heeft ons na het vele nat eerder dit voorjaar recent op flink wat zonneschijn getrakteerd. Heerlijke temperaturen, niet té maar aangenaam warm. Geen ambetante windvlagen. Geen neerslag, behalve hier en daar een verloren druppel. Buitenweer! En net dan laat ik me verleiden om er nog eens voor te gaan zitten. Het televisiescherm en de voetbalwedstrijden die in de aanbieding stonden. Veel vroeger, toen de dieren zich nog tot mij plachten te richten in mensentaal, miste ik geen Europese wedstrijd. Later werd het minder, zeg maar de matchen met rechtstreekse uitschakeling. Nu dus de halve finales. Daar valt (af en toe) nog wat te beleven. PSG dat tot 4 keer toe paal of lat raakt -wie verzint het?-  maar waar je nog steeds geen punten voor krijgt. Borussia Dortmund gaat door. De dag erna is er...

LAAT DE BOEL de voetbalboel. Alle dwazigheid geregistreerd, ongenoegen geventileerd, sportief onbegrip binnenstebuiten gekeerd. Maar nu terug naar wat m'n aandacht wél waard is, en dat zijn... boeken! Naar wat gelezen werd en naar wat er nieuw op de plank ligt. Laatst gelezen is VENTOU X van Bert Wagendorp . Niet zomaar, neen: grondig hérlezen. Na februari 2015 moet er nog wel ergens een tussenbeurt geweest zijn, of toch niet. Dan heeft dit werkstuk wel heel lang moeten wachten... maar nu dus opnieuw. Prachtig, aangrijpend. Moet mezelf na menig hoofdstuk(je) een moment van bezinning gunnen. Het vertelde nog eens de aandachtsrevue laten passeren, beseffen wat ik in de jacht van het verhaal misschien gemist had. Dat er zich doorlopend ontwikkelingen voordoen die compleet uit mijn geheugen waren gewist. Dat zeker naar het einde toe het mij een totaal nieuwe geschiedenis lijkt te worden. Ga bij de kladnotities voor dit stukje op zoek naar wat er hier of in een eerdere blogversie ooit a...

RUIM TWEE WEKEN is het weeral geleden dat hier nog iets te rapen viel. Slachtoffer van de omstandigheden? Alleszins de fut uit m'n lijf en ook geen zin om de triviale gebeurtenissen rondom mij van een blogistieke insteek te voorzien. 'Foert!' dacht ik dus, ik geef mezelf gewoon de tijd om wat te bekomen. Het gebeurt niet zo vaak dat ik tot zo'n 'witte vlag'-reactie moet overgaan. Nu dus wel, en het duurde begot (wéér) langer dan verwacht. Dan komt vandaag eindelijk, ook met enige toename van het fysieke welbevinden,  mijn aangeboren gevoel voor regelmaat terug boven drijven. En hop: hier gaan w e dan. Nog geen zin om meer details te geven,  laat dit enkel de aankondiging zijn. Het is de bedoeling om vanaf morgen(?) dag op dag(?!) een reeks inhaalblogs te posten over, als naar stilaan verworven gewoonte, compleet onbelangrijke items die de laatste tijd m'n dagen (en hoofd) vulden.  Zo'n zin met veel (('en én ))'en met daartussen de nodige ,,'...

  JA OF NEEN?  Schrijf ik er nog eentje of laat ik het zo voor dit kalenderjaar? Het wordt toch stilaan tijd om af te ronden denk ik nu bij m'n Essense 'eigen'.  Aan het huidige schrijf- en publicatietempo moet dit meer dan waarschijnlijk de laatste 'tekstuele' blog van dit kalenderjaar worden. Daar kan ik mij wel in vinden, ook al mag er recentelijk hier en daar enige twijfel over gerezen zijn. Dat tijd nemen om eens rustig onderuit te zakken voor het huiselijke haardvuur, met de voeten in een gloednieuw paar antieke 'bompa-sloefen' soms wonderen kan doen voor en met een mens geef ik hier mee uit eigen ervaring. Als rust de weg wijst naar berusting, zonder negatieve bijklank. Geen drukte om wat had kunnen zijn maar niet geweest is, aanvaarding van de zelfgekozen kalmte en de stille weg. Niet jachten en geen jagen, weinig moeten en meestal mogen. Na een half uurtje vielen mij de schellen van de ogen en zag den deze het weer helemaal zitten. 2023 mag dan al e...

HET MAG DUIDELIJK zijn: de blogsels kosten mij de laatste tijd meer moeite dan voorheen. Ik tikte bijna "dan ooit", maar dat zou de objectieve waarheid dan weer geweld aandoen. Toch kan ik er niet omheen dat het de laatste maanden maar een mager beestje is bij MPSB. Aan de meetbare drukte kan het niet liggen dacht ik. De kletsnatte weken, die bij ons dan nog meevielen in vergelijking met wat -ik zeg maar iets- de Westhoekers te verduren kregen, hebben er immers voor gezorgd dat de activiteitenkalender er maar dunnekes bijstond. Het waren stille tijden en als het niet echt moest, en wat moet er hier wél echt, dan kwamen we de deur niet uit. Af en toe iets droger, tussendoor een waterzonnetje... dat kon ons dan wel weer naar buiten lokken voor een wandeling in onze polder. Maar verder niX om over naar huis en ook niet in deze blog te schrijven. Of het moest zijn dat mijn medisch rapport deze leemte kan opvullen? Bij de half-jaarlijkse cardiocontrole/-test kreeg ik goede punten...

EEN WEEK OM op adem te komen, wie zou daar geen geld voor geven? En dat werd deze jongen de voorbije zeven dagen zomaar gratis én voor niks in de schoot geworpen. Of stel ik me maar wat voor, maak ik mezelf iets wijs? Het maakt eigenlijk weinig uit en al helemaal geen verschil: de tijd verloopt op redelijk ontspannen wijze. Er staan afspraken van praktische aard, maar die zijn behapbaar en wat daar op sociaal-familiaal-vriendschappelijk vlak aan samenkomsten en reünietjes tussendoor meandert geeft aan deze periode een niet te versmaden meerwaarde. Of hoe ik mezelf een zalig leven zit  toe te dichten en er voorwaar oprecht van geniet. Zonder stress. Hier en daar een virtuele tip van een goede vriend of vriendin om dag na dag het leven in de ogen te kijken en goed door te komen. Het helpt vooral om er aandacht aan te schenken en da's al veel, het halve werk zeg maar. Het fijnste werk dat ik me in deze voor mij gezegende tijd en omgeving kan voorstellen. Kijk wat er nog altijd woedt ...

HET WORDT DRINGEN in Marco Polo's blogcoulissen. Wie of wat gaat het vandaag halen? Dat de wereld op meerdere plaatsen in brand staat weten we ondertussen maar al te goed. De al-dan-niet-sociale-media (daar is ie weer...) staan er bol van, de klassieke nieuwsgaring komt om de haverklap met nieuwe schrijnende beelden en feiten. In tegenstelling tot vroeger jaren wordt hier niet meer op die socio-politiek kritische kar gesprongen. Ooit ging ik schrijvender wijs mee de wereld veranderen, mistoestanden aanklagen en al dan niet komische commentaren plegen. Dat vuur lijkt gedoofd, mijn leven wordt ondertussen anders ingekleurd. Soms geeft het de indruk dat ik alles zomaar laat passeren en misschien is dat ook wel zo. So be it. Dan voel ik me heel even schuldig aan een vorm van planetaire desinteresse, of toch bijna... want er zijn natuurlijk de anderen en die andere dingen om de dagen in te vullen. Tijd dus om over te schakelen naar wat hier ruim recentelijk meestal het onderwerp van ge...

EN TOEN HEB  ik me blogsgewijs nog maar eens vastgereden. Gewoonweg zomaar stilgevallen zonder echte reden...? Daar is op dit moment natuurlijk de tijd van pompoensoep maken. Ondertussen kan ik hieraan met veel plezier een volle 'werk'dag besteden. Als je dan nog wil fietsen of wandelen schiet er niet veel tijd meer over om nog iets op papier te zetten, laat staan op een blog te posten. En toch gebeurt dat nog in volle vaart, alleen dus niet op deze blog. Het jaarboek(je) voor de kleindochter krijgt stilaan vorm. Er dient getekend, geschilderd en geschreven. En als het even kan ook graag hier en daar iets in versvorm, al dan niet in  'karamel'formaat. Het is de tweede keer dat ik hiervoor ga. Vorig jaar werd het strakke plan redelijk goed uitgevoerd: elke week een berichtje en een bijhorend plaatje. Zo stonden er toen eind november netjes 47 bijdragen klaar, nog 5 te gaan om het jaar af te sluiten. Dat is in 2023 enigszins anders verlopen. Door 'omstandigheden'...

HEBBEN DE KLEURENCOLLAGE'S  mij de das om gedaan of was er meer aan de hand? Het kan toch niet dat het samenstellen van enkele fotografische compilaties mijn tijdsindeling en het daaraan gekoppelde schrijversprotocol dusdanig overhoop haalt. Niet alleen een gat van 8 dagen sinds de vorige bijdrage, maar een volle maand sinds er hier nog eens sprake was van een of ander boek. Geen tijd meer om te lezen? Of geen goesting? Van het een kwam wellicht het ander. 't Is 't een en 't ander!  De timing en het verloop van La Vuelta Ciclista a España 2023 slorpte bij aanvang heel wat tijd en aandacht en speelde dus vast en zeker een rol. De nieuwsgaring dienaangaande was ruim voorhande in onze nationale sportmedia, wat mij een hoop uitleg en argumentatie bespaart. Daaraan alleen kan het dus niet liggen. Er stond ook een Memorial Van Damme op het programma, maar blijkbaar deze keer geen top-editie. Wat dan weer wel mijn aandacht trok hierbij: Cynthia Bolingo (B)  wint de 400 me...

WE ZULLEN DOORGAAN , laat daar geen twijfel over bestaan. Het is niet omdat er weer een dikke week gepasseerd is dat er hier 'niet' meer geblogd zal worden. Na zijn laatste spoed-escapade in het UZA heeft den deze een korte pauze genomen. Gepland, vooraf geregeld maar met een toevallige nauwkeurigheid die aan het ongelofelijke grenst. Er paste net een weekend tussen de spoed-passage en het vertrek voor een zoveelste verblijf in een natuurhuisje. Dat kan alleen mijn eigenste Pola voor mekaar krijgen. Heer Polo met drie generaties vrouwelijk schoon op stap. Bestemming: Kromven in Merksplas. Ten vierde male, maar voor het eerst dus in ruimer gezelschap. Las ik toch net voor ons vertrek in 'Klokje van Thuys' een stukje van Mieke , die blogcollega wiens woordkunstenarij en filosofiteiten mij iedere keer opnieuw kunnen bekoren. Zalig om haar gedachtenkronkels te volgen waarmee zij de meest gewone dingen een bijzondere touch meegeeft. Zo ook nu weer, inderdaad eentje over het...