Marco Polo Strikes Back

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

ZO WAS HET hier vorige week. Heerlijk wit en daar konden wij als op rustgestelde(n) voluit van profiteren en genieten. Mag er niet aan denken hoe ik me daar in vroeger jaren met een strak tijdsschema in moest gooien. Nu is dat anders: er moet maar heel af en toe iets, en als dat dan niet kan is het ook maar zo. Wil me natuurlijk wel aan afspraken houden, maar die probeer ik dan weer op de meest haalbare manier te maken en in te plannen. Mijn eerste vorige week was een 'toevallige' met de weergoden. Dat noemt men dan geen afspraak meer veronderstel ik, eerder een coincidence, maar ik was wel op het appel. De eerste sneeuw en meteen een forse bui. Gluurde na een nachtelijk plasmoment door het raam en moest al meteen rap-rap een fotootje maken. Dan snel terug onder de wol want de volgende dag zou er, en dat wist ik voor de volle 100% zeker, doorheen onze polder gewandeld worden. We waren niet de eersten, bijlange na niet, maar wel vroeg genoeg om nog een foto te kunnen maken van ...

HIER GAAN WE... Hier gaan we 'dan', of 'hier gaan we het mee moeten doen'? Met moeten doen, mee met moeten doen...?? Het zogenaamde winteroffensief van enkele dagen geleden dat het 'putteke' van dit koude-seizoen op overtuigende wijze had moeten vullen: daar had ik het even over willen hebben. Even 'even' als die verloren sneeuwbui hier te lande heeft geduurd. Als een winter start op 21 december en drie maandan later eindigt op 20 maart, dan bevindt het zogenaamde 'putteke' zich in de tweede week van februari. De week die we nu bijna achter de rug hebben. Wat we van maandag op dinsdag over ons gekregen hebben is het dus geweest? Bijgevoegd een impressie uit eerste of tweede hand. Ingesneeuwde klokjes in Lier: sneeuwklokjes. Mooi Lut, bedankt. En dan verder met de wijzers van de klok: een tuin in Holsbeek met een zweem van wittigheid. Een poosje geleden was dat heel wat meer, maar 't kan niet altijd prijs zijn Bieke. Voorwaar een bijna echt w...

JANUARI IS VERGANGEN , uitgewaaid, verregend, hier en daar deels ondergelopen, kort samengevat: het is voorbij en 't heeft zijn sporen achtergelaten. In Amerika is koning Trump er nog eens aan begonnen: in mijn ogen is die te gek om los te lopen maar ook, en dat vind ik nog erger, een gevaarlijk heerschap dat zich omringd weet door geestesgenoten die het er vast niet beter op gaan maken. We zullen het wereldwijd ondervinden en ik kan alleen maar hopen dat er mensen zijn die daar een antwoord op hebben en de boel wat in toom kunnen/willen houden. Tegelijk kijk ik met grote ogen naar wat er zich al 7 maanden lang afspeelt in ons kleine Belgenland. Als je straks voor de 18de keer naar de koning mag om verslag uit te brengen over de regeringsonderhandelingen... Mag je hem dan bij de voornaam noemen, tutoyeren, uitnodigen voor een informele babbel in 't café op de hoek van de Wetstraat? Ben je dan vrienden geworden, misschien wel voor het leven? Of zal het dan gewoonweg genoeg gewee...

DE GEMEDIATISEERDE WINTERDIP. Zeg maar gerust in even hoge mate gecommercialiseerd, want daar draait het uiteindelijk om. Weer een reden om de mensen aan te zetten tot kopen van… vanalles en nog wat. Geen verwijt aan de mensen die kopen hoor, en maar een heel klein beetje aan zij die van 'het moment' gebruikmaken om hun verkoopcijfers wat op te krikken en bij te spijkeren. Maar de weg die we aan het bewandelen zijn om middels troost- en opportuniteitskopen onze tijdelijke gelukzaligheid in te palmen lijkt me niet de ideale. Enfin, 't is maar een gevoel hé. Een gevoel dat me een beetje kietelt wanneer het om massaal uitgelokt koopgedrag gaat. Soit, als mensen denken dat Blue Monday-shoppen hen van de al dan niet aangeprate winterdip kan verlossen dan moeten ze dat maar doen.  Of niet, of anders.. . Ook ik heb me laten gaan bij het aankopen van enkele late nieuwjaarscadeautjes. Eén en twee stonden op de lijst voor m'n petekinderen, maar dan was er nog eentje... kon het n...

"WIE HET KLEINE niet eert is het grote niet weerd." Daaraan zullen de sneeuwliefhebbers hier te lande zich voorlopig moeten optrekken. Moet al terugkijken naar vorige week: een beetje koude, een beetje sneeuw, en verder niks. Ja, het was ook glad en dus heel vervelend voor wie er des morgens te voet, op de fiets of hier en daar zelfs met de auto doorheen moest. Maar niet voor mij: op rust gestelde met ruim een decennium ervaring en gelukkig spreekwoordelijk volger van ene Wout Van Aert alsmede aanhanger van zijn vermaarde quote "Ik moet just niks" . Kon me de luxe veroorloven om achterovergeleund en vrij ontspannen van achter het raam de situatie te overschouwen en vast te stellen dat tegen de tijd dat er in deze een idee zou opborrelen om over te schrijven... er van sneeuw geen sprake meer was. Het is dus nog niet voor deze keer. Over wat dan wel? Dat 'de dames' er met z'n drieën op uit trokken om te genieten van een prachtige circusvoorstelling en dat...

VAN ALLES WAT , vlotjes maar zonder regelmaat en zomaar door mekaar aan 't lezen. Wat voor me ligt neem ik ter hand, lees een hoofdstuk of zelfs minder, pik een gedicht mee en begeef me weer aan het 'ijskijken'. Dat is het beeld wat onze Velux-ramen mij voorschotelen en wat ik dan telkenmale maar in winterdank aanvaard. Inderdaad, ik heb het over de boekenoogst onder winterse omstandigheden en de daaropvolgende verwerking daarvan. Het maakt allemaal deel uit van een behoorlijk warrige start van dit nieuwe schrikkeljaar. De voorbije week was koud en zonnig, en dat levert een fijne verzameling ijzige glasbeelden. Geschikt om een variabele achtergrond samen te stellen voor dat stapeltje boeken op een schapenvelleke. Vers gezocht van Stijn De Paepe . Mooie verzameling gelegenheidsverzen van de voormalige huisdichter van De Morgen en rederijker onder de Vlaamse dichtersschare. Ook hierin komt de zeggingskracht van de in 2022 overleden dichter aan bod: momenten om bij stil te st...

DIE EERSTE KLEINE ijstijd hebben we dus gehad. Goed verteerd: al beet de vriezeman dan wel af en toe in onze neus, het was niet genoeg om in paniek te raken. En we kregen er, als was het om ons gerust te stellen na al dat grijs en grauw, een paar keer zelfs mooie blauwe luchten bij. Niet overdreven, maar toch. Het was evenwel slechts een korte bevlieging. Niet genoeg (vind ik) om van een echte winter te spreken. We zien wel wat er komt, gene paniek.  Iets heel anders nu, maar al even vertrouwd als het tussentijds weerbericht alhier: mijn lees- en kijkervaringen die voor publicatie vatbaar zijn. Deze keer komen  De vrouwen van Troje   eerst aan bod. Een geschiedherschrijving door Pat Parker . Mij totaal onbekend, maar blijkbaar voelt 'la Parker' zich heel goed in dat presenteren van histories gezien door het oog van de vrouw. Mijn schoondochter was benieuwd naar wat ik ervan zou vinden. Moet toegeven, een speciaal boek. Dingen die we vroeger in onze collegejaren ook wel o...

ZONDER HET GOED te beseffen ligt de eerste week van dit nieuwe jaar weer achter me. Het overkomt me wel meer dat de tijd lijkt te vliegen maar deze keer is het echt in een razendsnelle 1-2-3 gegaan. Kan dat aan het vuurwerk liggen, waarmee het jaar in de gietende regen op gang geschoten werd? Weg eerste week die zo keurig begon met een 'eerste' op maandag: eerste van de week altijd, van de maand regelmatig en van het jaar soms. Dat hebben we dus nu gehad. Het jaar is proper begonnen en we krijgen er nog een extra 366ste dag gratis bij. 2024: schrikkeljaar, schrikkelijk jaar... Hopelijk wordt het ondanks de penibele vooruitzichten geen ver-schrikkelijk jaar. Tenzij het 'verschrikkelijk goed' wordt, daar zou ik me dan weer heel goed in kunnen vinden. Om te beginnen houd ik het bij tradities en gewoontes: na de nieuwjaarswensen die we al op enkele familiefeestjes hebben uitgewisseld komen hier in een tweede bijdrage na de jaarwende meestal de drie koningen aan bod. Et vo...

HET MAG DUIDELIJK zijn: de blogsels kosten mij de laatste tijd meer moeite dan voorheen. Ik tikte bijna "dan ooit", maar dat zou de objectieve waarheid dan weer geweld aandoen. Toch kan ik er niet omheen dat het de laatste maanden maar een mager beestje is bij MPSB. Aan de meetbare drukte kan het niet liggen dacht ik. De kletsnatte weken, die bij ons dan nog meevielen in vergelijking met wat -ik zeg maar iets- de Westhoekers te verduren kregen, hebben er immers voor gezorgd dat de activiteitenkalender er maar dunnekes bijstond. Het waren stille tijden en als het niet echt moest, en wat moet er hier wél echt, dan kwamen we de deur niet uit. Af en toe iets droger, tussendoor een waterzonnetje... dat kon ons dan wel weer naar buiten lokken voor een wandeling in onze polder. Maar verder niX om over naar huis en ook niet in deze blog te schrijven. Of het moest zijn dat mijn medisch rapport deze leemte kan opvullen? Bij de half-jaarlijkse cardiocontrole/-test kreeg ik goede punten...

ZE ZEGGEN DAT het niet meer is als vroeger. Dat de seizoenen er ook maar met hun klak naar gooien. Zelfs dat het vroeger beter was dan nu. Maar met die "nu" moeten we het vandaag wel doen hé. En dan telt elke dag. Zeker die ene van vorige week toen we met de lente in het vizier nog getrakteerd werden op een schoon sneeuwtapijt. Vroeger werd er dan wat gevloekt over de gladde wegen waar we over "moesten" naar de dagelijkse job. Wegens "niet meer moeten" heb ik daar tegenwoordig geen last meer van. Uitstel is ook in deze geen afstel, want naar de winkel kunnen we morgen ook nog. En lang heeft het niet geduurd. Al na enkele uren was het grootste deel van de witte laag verdwenen. De wandeling door de Polder met het oog op winterse beelden was ei zo na een maat voor niets. Hier en daar een randje wit, een in no-time uitgetreden wandelspoor waar we nog een maagdelijk wit winterbeeld verwachtten en een hardnekkig standhoudende ijsdrop tussen smeltende sneeuwreste...

DRIE WEKEN LATER... Nieuwjaar lijkt bijna vergeten, maar niets is minder waar. Daarvoor zorgen onze Chinese medemensen alover de hele wereld. Vuurwerk om de kwade geesten te verdrijven vind ik een goede reden om de boel nog eens op gang te trekken. Met het Chinese nieuwjaar stappen we ook het jaar van het Konijn in, meteen de gelegenheid om een wens van deze rederijker te delen. Al bijna een jaar is het geleden... RIP Stijn, en dank voor je treffende teksten en poëzie. Ze helpen me af en toe nog wel eens door wat gekke toestanden en hun gevolgen heen. Ook bij een vroege afspraak voor de technische autocontrole? Was wegens het nieuwe vehikel weeral 4 jaar geleden en dan zijn de automatismen een beetje zoek. Alles lijkt goed te verlopen tot ik net voor het buitenrijden te horen krijg dat de "middenpinker links" niet werkt. Geen idee, dat kleine lichtje was me nog nooit opgevallen. Maar goed, of net niet goed: de "rode kaart" is mijn deel. In het voorlopig enige mini-s...

DIT WORDT 'EM  dan, de laatste MPSB-blog van het jaar. Als alles verloopt volgens plan dan hebben jullie na deze en vanaf morgen alleen nog de dag-voor-dag " FOTO TOP12 2022 " tegoed en dat zal het dan geweest zijn. Om deze laatste aflevering in te vullen staan er een serie bijzondere items geprogrammeerd die voor mij van de voorbije week een van de fijnste van het jaar hebben gemaakt. De strijd tegen mijn prostaatkanker wordt onverminderd en gelukkig ook mét suXXes voortgezet. Zit sinds ruim een jaar aan de hormoontherapie, en die werkt momenteel perfect. Het was weer tijd voor de driemaandelijkse controle én het VIIIste Zoladex-shot. De resultaten zijn prima, dus da's goed nieuws. Oncoloog content en ikke natuurlijk ook. W e zullen doorgaan!  Tussen test en evaluatiegesprek reed ik naar Amsterdam , had daar met Bram een afspraak om te helpen klussen. Het bleek weer een van de meest gezellige en hartverwarmende bezigheden te zijn die een ouwe pa met z'n volwassen...

VOOR HET EERST dit najaar, het leek wel te mooi om waar te zijn. Geen zon, matige mist en genoeg vrieskou om buiten alle kleine dingen van een witte toets te voorzien. De moeite om de koude te trotseren en een rondje omheen de eigen woonst te lopen. Wandelen, slenteren, stappen en stilstaan om te fotograferen. IJskoude nattigheid op pixelmatige wijze vastleggen en een plaats geven in de herinnering. Een zalige bezigheid en eigenlijk feitelijk weeral veel te lang geleden. Zeker op deze manier: geen spektakel zoeken, gewone alledaagse dingen die zich op m'n eigen erf aan het cameraoog presenteren en daar dan zomaar gelukkig van worden... Van de laatste blaadjes aan de niet meer zo jonge maar desalniettemin kleine appelboompjes die het eigenlijk niet zo goed doen maar nu als laatste standhouden. Van een rommelige massa bladbruin op de taxusblokken aan het gangpad naar de voordeur. Van de kranige ligusterblaadjes, klein maar dapper, die ook in berijmde toestand hun beschuttingsrol voo...

DE GRIJSTE HEERST dezer dagen. Tussentijds en pas na hard aandringen komt de zon heel even piepen. Het dient gezegd: de moeite die zij zich getroost om ons dan te verwarmen en wat kleur te brengen in het dagelijks bestaan valt niet te onderschatten. Dat wordt alhier terdege geapprecieerd. Deze naar waarde-schatting houd ik echter ook aan als het om de 'minstens' 50 tinten grijs gaat waarmee we nu -putteke winter- worden ingepakt. Opstaan. Gordijn open: grijs, mist. Mistroostigheid in de straten. De uitlaatdampen van het steeds drukker wordend verkeer maken het geheel niet aantrekkelijker. Dat wordt het pas als ik in de late namiddag op stap ga. Nieuwe wandelschoenen zijn ondertussen ingelopen, zitten prima. Muts, sjaal, nostalgieke 'floeren veston' en snel een fototoestel om de schouder. Steek de straat maar over jongen en ga eens kijken hoe het nu in de polder zit. De mist verzwaart, gaat op in druppels, en ze vallen. Hier en daar een drop, maar de mist zelf blijft. S...

HET WILDE MAAR niet lukken. Schrijven, het kwam er niet meer van. Geen druk denk ik dan, niks moet. Maar het is wel mijn uitlaatklep, hé. En met de winter voor de deur steken kleine en andere kwaaltjes makkelijker de kop op. Het vallen van 't blad kwam dit jaar later dan gewoonlijk en dus hoopt alles zich een beetje op. Beetje vastzitten, niet aan het schrijven geraken en dan wenkt de klaagmuur. Tussentijdse zelftesten blijven (gelukkig!) negatief, als dat al een goed teken kan zijn of tot enige troost mag leiden. Wel zijn er wat verkoudheidsverschijnselen, is er een schouder die niet goed meewil, een hoge rug die vastzit en de lage rug die ik met de nodige omzichtigheid gebruik en/of belast. Met het toedienen van de  volgende testosteron-blokker in het verschiet, een bijhorende bloedprik voor PSA-controle, een serie kiné-behandelingen voor de opspelende schouder, het ondertussen toch wat voorzichtiger omgaan met en doseren van de krachtoefeningen die het ouwe lijf in shape moeten ...

LEVE DE VRIEZEMAN.  Hij houdt het deze keer al een kleine week vol. Wereldnieuws in Vlaanderen en omstreken, want alweer een hele tijd geleden. En toch, en toch...  Heel even een schamele + 0.2º Celsius in Ukkel was genoeg om de echte winterdroom aan diggelen te slaan. Er zijn zo van die regels waaraan volgens de weermannen moet voldaan worden om van een authentieke "koudegolf" te kunnen spreken. En dat wordt in de oplopende   klimatologische chaos behoorlijk krasselen tegenwoordig. Dan hoor ik veel liever de explicaties aan van ene Hugo Matthyssen . Dat in "onzen tijd" winter en koudegolf gewoon synoniem waren van elkaar. Dat wij ouderen eens moeten lachen met wat daar nu moet voor doorgaan, of bijna doorging. Wie opgroeide in de jaren '60 weet wat een koudegolf was. Winter '62-'63 was zo'n barre met een dito Elfstedentocht . Van de 10.000 vertrekkers haalde maar een goede 5% de eindmeet. Wist ik toen niet, heb dat ergens gelezen. Ik geniet van ee...