Marco Polo Strikes Back

DE VOORBIJE WEEK stond bol van de al dan niet belangrijke maar wel steeds opmerkelijke gebeurtenissen. De terugkeer van de Artemis II-maanmissie op aarde, de winst van 'Woutje' in Roubaix, het heengaan van Sonja Barend, Magyar wint en Orban verliest de verkiezingen in Hongarije,  en voor ieder die op welke manier dan ook nog ergens een link heeft met het Vlaamse schoolsysteem was het de tweede en dus laatste week van de paasvakantie. Het was nog eens tijd om met 'ons klein' en 'haar klein' op stap te gaan. Een verblijf bij 'Landal Strand Resort Ouddorp Duin' (Nl) was ons al twee keer goed bevallen, dus waarom niet? Bollo, knutselen, zwemmen in het binnenbad, steppen op de pump track én... het strand met de grote wijdse Noordzee. Op dat strand worden wederom burchten en kastelen gebouwd, net als de vorige keer. Maar nu zonder zeehond in de directe nabijheid. Dan maar met enkele Vlaamse kinderen die langs wandelen, één voor één terugkeren om te kijken, ...

VANDAAG BLIK IK   kort terug op wat ons vorige week heeft beziggehouden. Wat maakt dat een mens voor de achtste keer in vijf jaar naar eenzelfde vakantieplek trekt? Misschien wel omdat locatie, omgeving en mensen zo goed bij elkaar passen. Ruimte, tijd en rust. Sophie & Frederic, perfecte hosts.  De barrelsauna. Het  Patchworkatelier  in Houtave. Een vakantiehuis dat in onze persoonlijk top-drie staat. En in het lijstje van 'aantal passages' helemaal bovenaan. Telkens een week, dan gaan we een volgende keer de twee maanden rond maken. In die tijd hebben we veel van en in de (wijde) omgeving leren kennen en bezocht. Dus werd alles nu nog gewoner,  maar misschien hadden we wel meer tijd en aandacht voor het genieten samen. Dan maakt het ook niet zoveel uit welk weer het is. Deze keer kwam storm 'Benjamin' langs. Een wandelpauze inlassen op het juiste moment was genoeg om eraan te ontkomen. En dan opnieuw naar het strand... om de aangespoelde kwallen pixelmatig...

EEN TWEEDE KEER met dezelfde bemanning naar dezelfde bestemming. We hadden er zes maanden geleden zo van genoten dat er gerust een vervolg mocht komen. Dat was dus vorige week. Rustig park, rustig huisje, rustige duinen, rustige zee. Wel met, op ruime afstand van de vakantiehuisjes, een mooi aanbod aan georganiseerde activiteiten, vooral voor de 'kleintjes'. In ons gezelschap zat zo'n enthousiaste youngster, bruisend van energie. Toch bleek de nabijheid van de zee en de bijhorende lucht een gunstige invloed te hebben op het slaappatroon van de jeugd. En... konden ook de oudjes van voldoende nachtrust genieten. Zelfs de volle maan in al haar glorie heeft onze slaap niet verstoord. De aparte locaties tussen met duingras begroeide zandruggen zorgen voor een bijzonder rustgevende sfeer, en ook dat is mooi meegenomen om van een korte vakantie een recuperatie-booster te maken. Er moet niks, er mag vanalles, en daar proberen we een goeie mix van te maken. Regelmatig naar het stra...

EEN HEILIG GETAL, dat is het geworden   om ons zoveelste bezoek aan Houtave en het bijhorend verblijf in het Patchwork Atelier aan te geven. 'Zeven' is het deze keer. Weer geen seconde spijt van gehad. Het logement is ons bekend, zeg maar zeer vertrouwd ondertussen. Warme ontvangst door Frederic en Sophie. We kunnen zoals steeds voor alles (en nog wat) bij hen terecht. De barrel-sauna blijft de sauna en wij nog steeds fervente liefhebbers van dat zweetprotocol. Zalig om er dagelijks enkele uren aan te spenderen. De weergoden, met hoeveel ze ook mogen zijn, waren ons deze keer welgezind. Voor het merendeel zonnige dagen met een strak blauwe lucht. Wel fris maar prima wandelweer, en weet dat het op 't eind van de week 'iets' warmer werd. Maar eerst die frisblauwe momenten waarop we ons al wandelend bij regelmaat 'alleen op de wereld' voelden. Het is geweten dat onze kust er in het laagseizoen behoorlijk verlaten bijligt, maar dag na dag in volle eenzaamheid...

DAT KOMT ERVAN. Denken dat je al de tijd van de wereld hebt en daarnaar plannen maken. Om van alles en nog wat te doen terwijl je weet dat datzelfde 'alles' zal moeten wijken en je na een week mag vaststellen dat de beoogde verwezenlijkingen op de schop kunnen maar dat je ondertussen wel enorm hebt genoten van wat op je pad kwam. Dat de prioriteit van de week boven alles stond omdat er een verjaardag kon gevierd worden en dat dit op vraag van de jarige aan zee zou gebeuren. "Vorige keer was ik echt nog een baby en daar weet ik nu niet veel meer van, dus zouden we nog een keertje terug kunnen gaan? Please?!" En dan doen we dat, omdat het kan en omdat wijzelf dat ook nog wel eens willen. We trekken naar Ouddorp, op Goeree-Overflakkee (klinkt al exotisch, toch?) in Nederland.  Terwijl 'de dames' ons logement onder de organiserende handen nemen trekken bompa en kleindochter er een eerste keer op uit om 'de zee' te zien. Een zalig moment als ze van bovenop...

HET MAG DUIDELIJK zijn: de blogsels kosten mij de laatste tijd meer moeite dan voorheen. Ik tikte bijna "dan ooit", maar dat zou de objectieve waarheid dan weer geweld aandoen. Toch kan ik er niet omheen dat het de laatste maanden maar een mager beestje is bij MPSB. Aan de meetbare drukte kan het niet liggen dacht ik. De kletsnatte weken, die bij ons dan nog meevielen in vergelijking met wat -ik zeg maar iets- de Westhoekers te verduren kregen, hebben er immers voor gezorgd dat de activiteitenkalender er maar dunnekes bijstond. Het waren stille tijden en als het niet echt moest, en wat moet er hier wél echt, dan kwamen we de deur niet uit. Af en toe iets droger, tussendoor een waterzonnetje... dat kon ons dan wel weer naar buiten lokken voor een wandeling in onze polder. Maar verder niX om over naar huis en ook niet in deze blog te schrijven. Of het moest zijn dat mijn medisch rapport deze leemte kan opvullen? Bij de half-jaarlijkse cardiocontrole/-test kreeg ik goede punten...

DAG OP DAG een week geleden zag ik voor het eerst sinds lange tijd de zee. Het was er bijna weer niet van gekomen, ondanks een hele lange week Westhoek met wandelen en fietsen in alle richtingen. Maar uiteindelijk dan toch wel: tijdens de laatste fietstocht. We zouden in schoonheid eindigen en daar mocht voor 'den deze' nog een schepje bovenop. De geplande route over Veurne bood een mogelijkheid om door te steken naar De Panne. De matige zuid-oostenwind zorgde bij mij persoonlijk voor enige overmoed en dus gingen we bij knooppunt #84 linksaf naar #1 en verder rechtdoor naar de dijk, annex het strand... en de zee. Ooit leerde ik op jonge leeftijd dat de oude Grieken daarvoor een prachtig woord hadden bedacht. Volgens mij dan toch:  Θάλασσα . Jammer genoeg zonder uitroepteken, want dat kenden de Hellenen niet. Toch heb ik het 'in gedachte' uitgeschreeuwd toen we daar voor die licht kabbelende Noordzee stonden. Rug aan rug met Leopold I en de ogen gericht over het  water ...

WIE MEER WIL weten over onze vorige week aan zee moet ik teleurstellen. Aangezien het recht op privacy geldt voor jong en oud blijft er weinig te vertellen. Het was een fijne week met enigzins tegenvallend weer. We waren aan beter gewoon geraakt in maart, maar goed. Aprilse grillen aan de kust, het moet kunnen. Wind en regen, dalende temperaturen, maar toch af en toe de zon en rust. Genoeg om bij regelmaat de buitenlucht op te snuiven. Geen strak programma, wel rekening houden met... nogmaals het weer. Over het gezelschap dan? Dat was wederom prima, mijn madammen doen dat goed. Wat en hoe en wanneer? Daarop moet ik u het antwoord schuldig blijven. "What happened at The Rooster by the Sea,  stays at The Rooster by the Sea." Maar misschien kan ik de knuffelende koorknapen aan het woord laten? Mag ik u dan voorstellen? Van links naar rechts: meneer Aap , klein Aapje -hoewel die op deze foto groter lijkt- en Wolly. Naast de drie madammen deze keer mijn reisgezellen van dienst....

OP DRIE APRIL was het zover. Zij ziet voor het eerst de zee, de 'grote' zee. Door de ogen van een kind. Een klein kind. Een klein kleinkind, net twee jaar en vijf maanden. Het kijken heeft om pandemische redenen wat langer op zich laten wachten. Ze let die allereerste keer maar even op de grote waterplas en wil direct haar schepjes en 'ponderkes' om in het zand te spelen. Zoals thuis in de speeltuin. Iets later wordt ze toch nieuwsgierig en wil wél wat dichter naar de golfjes, tussen de strandplassen door. Feest met die laarsjes. Op weg naar de echte Noordzee al meteen haar volgende primeur: schelpjes rapen. Het klassieke verhaal van een peuter die voor het eerst naar zee komt. Volgende keer dan crêpepapieren bloemen?  Bompa heeft oog voor de rustige lege ruimte die zich op deze luie zondagochtend laat aanschouwen. Geen drukte, geen volk, alleen een stappend ruiterkwartet.  Straks pas de wandelaars, maar ook minder dan op andere dagen. Velen zitten op deze Vlaamse wiel...