Marco Polo Strikes Back

WANSMAAK, ONGELOOF, CORRUPTIE. Het zijn maar enkele van de vele omschrijvingen waarmee het WK voetbal 2026 in de boeken zal terecht komen. Ik heb het niet over het spelleke zelf, daarvoor ken ik er te weinig van. Dat laat ik over aan commentatoren en analisten. De eersten schakel ik tijdens de uitzendingen met plezier uit middels de mute-knop. De voor- en na-babbels van de ontleedkundigen halen bij mij zelfs het scherm niet. Zappen naar het tennis of de koers, of gewoon uitzetten. Voor alles is een simpele oplossing. Zo denkt ook 'den baas' van Amerika erover, dat wisten we al. En nu staat er volgens hem in zijn opgeblazen zelfbeeld ook nog eens dat hij 'de groten baas' van het voetbal is. Dat hij er geen fluit van afweet mag daarbij geen beletsel zijn. Zijn infantiele loopjongen danst maar al te graag naar Donalds pijpen, doet wat hij mafia-gewijs niet laten kan en zorgt er op die manier voor dat we allemaal bij regelmaat herinnerd worden aan hoe corrupt die grote voet...

MAAI MEI NIET - maand afsluiten. Iemand een voorstel? Laten we het aan La Pola vragen, die heeft vast een plan. En of ze een plan had: we trekken de taalgrens over, tot bijna aan de Franse grens. Diep in 'La Botte du Hainaut' ligt Froidchapelle. En nog verder, een heel eind van de dorpskern verwijderd, heeft mijn onvergelijkbare vakantiegids ons verblijf voor deze week gespot én gereserveerd. La Taille à Genettes . Niet ver van de 'Lacs de l'Eau d'Heure'.  Niet de andere kant van de wereld, maar wel een heel andere wereld. Met de plots opstuwende zomertemperaturen zorgt dat bovendien voor de nodige verwarr(m)ing: is het echt 'Froid'chapelle of toch eerder 'Chaud'fontaine? Maar geen nood, alles komt goed. Vriendelijke ontvangst door gastvrouw Nadine die ons direct op ons gemak stelt. Het installeren verloopt vlot, we bekomen van de verplaatsing en als de warmte wat begint af te nemen trekken we erop uit voor onze eerste avondwandeling. Dat wordt v...

LAAT ONS HET eerst hebben over de feitelijkheden van de dag, en pas daarna overstappen naar de inhoud van bovenstaande foto. Begin vorige week stond in het teken van de reiniging van het terras en bijhorend meubilair. 'Vlekkeloos' verlopen want 'onder hoge druk'... en da's een klusje wat ik nog steeds aankan. Het duurt wel iets langer dan in m'n topjaren maar dat kan ook liggen aan het feit dat er minstens één en misschien wel meerdere jaargangen gepasseerd zijn 'zonder'. Dan zijn de automatismen wat zoek geraakt en moet er wel eens meer dan één keer over dezelfde plank 'gegaan' worden. Maar goed, da's gebeurd. Misschien moesten we met z'n allen ook maar eens een poging ondernemen om het hele wereldgebeuren onder reinigende handen te nemen. Al dan niet met behulp van wat verhoogde waterdruk. Zou zomaar een signaal kunnen zijn, niet? Ik kan het hele Trumpiaanse gedoe echt niet meer volgen. Iemand die me kan en wil vooruithelpen met een zi...

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

TOT DRIE KEER toe mag de titel van deze bijdrage aan het hoofd van een alinea staan. En drie keer zal het zijn.  'Eindelijk' is de stap naar het bloggen opnieuw gezet. Er was veel twijfel over wat en hoe, over waarom en wanneer, over misschien of gewoon helemaal niet (meer?). En kijk, hier is ie dan toch. Met een bang klein hartje begon ik aan de voorselectie. Er is momenteel zo weinig in het wereldnieuws waar ik me goed bij voel, laat staan dat ik erover zou schrijven. Het is niet meer zoals vroeger, ook niet bij mij. Toen vloog ik erin met veel kritische bedenkingen en nog meer harde standpunten. Die tijd lijkt voorbij. De oude krijger wil meer aandacht voor het gewone, het alledaagse en het menselijke in m'n eigen kleine leven... en als er zich dan een paar van die 'gewonigheden' aanbieden kan dat zomaar genoeg zijn om nog eens aan de slag te gaan.  'Eindelijk' is er na een korte hapering opnieuw de goesting om af en toe weer wat te schilderen, te teken...

EN JA HOOR , ik kan iedereen aan de overkant geruststellen: het is 'bijna' opnieuw als vanouds... gefrutsel en geprutsel met foto's en tekstjes, losse aktiviteiten en bezigheden. Niks dat de hemel op z'n kop zet en al evenmin mijn dagelijkse beslommeringen overhoop gaat halen. Neen, neen: ik ben gewoon terug bezig. En dat voelt geweldig goed aan. Voeten terug op de pedalen, en genoeg dingen om een klapke over te doen. Zoals? Wel, een paar dagen na de operatie en eigenlijk nog in volle heropbouw stond er al een eerste afspraak gepland. Misschien wat te snel, maar ik wilde wel proberen. Niet met de fiets, ook niet met de elektrisch ondersteunde die overigens al maaaaanden ongebruikt in de garage staat te wachten op nog eens een uitstapje, zeker niet met de auto want probeer daar maar eens een parkeerplek te vinden, maar... met de trein. 'Ons' station bevindt zich op zeer wandelbare afstand van de thuisbasis, zelfs op momenten dat het niet van harTe gaat. Als aan h...

OUD EN NIEUW of tussenin, plaats voor van alles wat. Dat schilder dirrek zoals hijzelf schrijft 'leerde schilderen zoals hij ooit lezen had geleerd. En dat hij dan ook van vooraf aan begint. Vooral om het ons, zijn publiek, niet al te moeilijk te maken veronderstel ik. Mooie karakters dirrek , en ook 'noot' komt heel sterk uit de verf. Voor mij een aanleiding om nog eens terug te duiken in de tijd. Of dat ik deze plaatjes zelf ooit in de les heb leren herkennen, benoemen, beletteren en de naam tussen de lijntjes uit mijn scherpste pennetje kon  te voorschijn toveren... of dat allemaal ooit is gebeurd kan ik me niet herinneren. De prentjes zelf herken ik wel van later in een spellendoos en op een bewaarbus voor beschuiten. Vanaf nu gaan 'aap' 'noot' en 'mies', laat ons daar al mee beginnen, op een aangepaste wijze in het ouwemannengeheugen gestockeerd worden. Waarvoor dank heer dirrek ! En laat ons hopen dat de rest mag volgen.  Tot zover 'oud e...

OM TE BEGINNEN gaan we naar nummer 1 : nu ' de klein van ons klein' de overstap naar het 'eerste' leerjaar heeft gemaakt en haar 'eerste' week alweer achter de rug heeft is er even aandacht voor de 'eerste' letters en woordjes die volgens het leerplan 'klikklak'-gewijs aan de jonge breintjes mogen opgelepeld worden.  Waar is de tijd van ons jaren '50 aap-noot-mies leesplankje? Heb de indruk dat we toen met forse sprongen vooruit en hogerop moesten terwijl er nu meer stap(je)sgewijs gewerkt wordt. De lage lat? Zullen we even afwachten wat dat gaat geven? Blijft de interesse voor die aparte letters of is het een pak minder uitdagend en gaat de aandacht verloren? We gaan het zien, letters leren gebruiken om woordjes te vormen en een bloggende bompa die met  k - m - i en s alvast een heel zinnetje in elkaar weet te knutselen. ik mis kiki . Niet gewoon een zinnetje en bovendien: mag het toeval heten dat dit zomaar en ineens door mijn gedachte...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

TERWIJL IEDEREEN HET over de hittegolf, de Cats en Van Loo* heeft, of over andere wereldwijde problemen en conflicten die er écht toe doen... herlees ik (enkele van) mijn boeken. Zo gaat dat met een Polo die al wat jaren op de teller heeft. Ooit spraken we van 'derde leeftijd' maar ik vind niet dat dit de lading nog op correcte wijze dekt. Maak daar maar geen punt van, hoewel... de fietsen, ja zelfs die elektrische, de voorbije honds hete dagen op stal zijn gebleven. Na vier volle etmalen staat er exact 1,5 km op de teller van mijn 'Froggy'. Maar nu de temperaturen een duik nemen gaat dat veranderen. Zeker weten.  En dan nu de boeken. Met de bizarre acties en uitspraken van hij die men over de grote plas ondanks alles nog steeds president dient te noemen moest ik wel teruggrijpen naar Teveel en nooit genoeg . Een 'biografie' over D.J. Trump geschreven door zijn nicht Mary. Eigenlijk is het meer een afrekening met de familie Trump en hoe het daarbinnen zover is ...

DAT HET STILAAN tijd werd om nog eens iets van mij te laten horen. Dat anders des buitenwerelds ongerustheid omtrent mijn welbevinden zou toenemen. Dat het toch geen 'werk' is om de mensen zo op hun honger te laten zitten. Dat het bestaan van een blog de schrijver niet verplicht om vaak te publiceren, maar dat af en toe een teken van leven geven niks teveel gevraagd is. Deze en andere al dan niet in vraag gestelde opmerkingen krijg ik te horen en te lezen nu het weer even geleden is... geleden is dat er hier nog iets (van) nieuws te rapen viel. Zeer terechte commentaren op het feit dat de stilte reeds enige tijd lijkt ingetreden. Wees gerust: de uitingen van bekommernis zijn aangekomen en hebben hun doel niet gemist. Vooruit dus met de evenhoevig holhoornige melkproducent, aan de slag. 't Is ook niet zómaar een volgende post die uit het klavier dient getokkeld. Uitgerekend voor de driehonderdste keer wordt in de MPSB-variant van dit blogsel een bericht de virtuele wereld i...

HET HEEFT LANG geduurd maar eindelijk ben ik erdoor geraakt. WANNES -  Hier is hem terug .  Dree Peremans heeft zijn best gedaan om zo goed mogelijk leven en werk van de Antwerpse volkszanger Wannes Van de Velde te reconstrueren en het in 2016 in een fors boekwerk te pompen. Eentje dat door iedereen op een eigen manier kan gelezen en gesmaakt worden. Zelf heb ik vooral genoten van de hoofdstukken en passages waarin de jeugdjaren van kleine Wannes aan bod komen. Geboren in 1937 en dus nog bewust een stuk van WO II meegemaakt. Daar zit al direct een bijzonder moment aan verbonden. Ik lees iets over vader Steveniers die op de torenspits van de Antwerpse kathedraal klimt. Stuur een foto door en krijg prompt telefoon van Willy, ons aller basketkeizer. Fijne babbel, het boek komt tot leven. Iets later gaat het over de schooljaren na de oorlog en zijn tijd op de academie. In die periode passeert er een Peleman in het verhaal. Even m'n licht opsteken bij buurman Axl, maar neen dat ...

JANUARI IS VERGANGEN , uitgewaaid, verregend, hier en daar deels ondergelopen, kort samengevat: het is voorbij en 't heeft zijn sporen achtergelaten. In Amerika is koning Trump er nog eens aan begonnen: in mijn ogen is die te gek om los te lopen maar ook, en dat vind ik nog erger, een gevaarlijk heerschap dat zich omringd weet door geestesgenoten die het er vast niet beter op gaan maken. We zullen het wereldwijd ondervinden en ik kan alleen maar hopen dat er mensen zijn die daar een antwoord op hebben en de boel wat in toom kunnen/willen houden. Tegelijk kijk ik met grote ogen naar wat er zich al 7 maanden lang afspeelt in ons kleine Belgenland. Als je straks voor de 18de keer naar de koning mag om verslag uit te brengen over de regeringsonderhandelingen... Mag je hem dan bij de voornaam noemen, tutoyeren, uitnodigen voor een informele babbel in 't café op de hoek van de Wetstraat? Ben je dan vrienden geworden, misschien wel voor het leven? Of zal het dan gewoonweg genoeg gewee...

DE GEMEDIATISEERDE WINTERDIP. Zeg maar gerust in even hoge mate gecommercialiseerd, want daar draait het uiteindelijk om. Weer een reden om de mensen aan te zetten tot kopen van… vanalles en nog wat. Geen verwijt aan de mensen die kopen hoor, en maar een heel klein beetje aan zij die van 'het moment' gebruikmaken om hun verkoopcijfers wat op te krikken en bij te spijkeren. Maar de weg die we aan het bewandelen zijn om middels troost- en opportuniteitskopen onze tijdelijke gelukzaligheid in te palmen lijkt me niet de ideale. Enfin, 't is maar een gevoel hé. Een gevoel dat me een beetje kietelt wanneer het om massaal uitgelokt koopgedrag gaat. Soit, als mensen denken dat Blue Monday-shoppen hen van de al dan niet aangeprate winterdip kan verlossen dan moeten ze dat maar doen.  Of niet, of anders.. . Ook ik heb me laten gaan bij het aankopen van enkele late nieuwjaarscadeautjes. Eén en twee stonden op de lijst voor m'n petekinderen, maar dan was er nog eentje... kon het n...

Afgelopen periode zat vol afspraken, bezigheden en ontdekkingen. Van heel gewone dingen tot min of meer speciale. Dat denk ik tenminste. Probeer er daar enkele uit te plukken en te serveren bij aanvang van het nieuwe jaar. Bij feesten als deze komen wensen van alle kanten, waarvoor dank, maar sta er blijkbaar voor het eerst wat losser tegenover. Eerder kleine dingen trekken m'n aandacht, nog meer dan vroeger. Ook dat, denk ik nu, hoort wellicht bij het oud(er) worden. Klein, gewoon, nietig, alledaags. Fiets op oudejaarsochtend even langs de apotheek, want keelpijn en snot en wie weet wat nog. Paar huizen verder komt een moeder met kindjes uit de bakkerij, broodzak gaat open, eerste verse korstjes delen en knabbelen. Blije tevreden gezichtjes. Ga daar thuis ook werk van maken. Eerst siroop voor de keel, de rest zien we volgend jaar wel. Zie en voel dat ik toch ziek word. Breng deze keer op en rond de jaarwisseling veel tijd in bed door.  Veel meer dan verwacht maar het helpt, en sa...

HIER ISSEM DAN : mijn laatst uitgeschreven tekstuele prutserij van het lopende jaar. Snel nog, want de tijd dringt. Er komen nog wel twee volle weken aan, maar daarin zitten als naar gewoonte de twaalf foto's waarvan ik denk dat ze mijn jaar kleurden. Elke dag één en telkens een even losse als ultra-korte bedenking erbij. Verder niks. Da's dus nog twee keer slapen, maar vandaag is het tijd voor 'nu'. Afgelopen week werd na wijs beraad en ampel overleg alsnog een kerstboom(pje) binnengebracht. Snelle, vlotte én vriendelijke aan huis bestelling. Waarvoor dank aan de 'patron' van Primavera . Eerst het sparretje wat op adem laten komen en dan tijd om 'hem' te versieren. Da's werk voor La Pola, met liefde en toewijding. Aanschouw het resultaat hierboven: mooi toch! Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn meest recente leeservaringen of plannen daartoe tegen die feestelijke achtergrond te posteren. Er liggen de ' Klokjes' van Mieke Thuys, inspi...

VANDAAG VALT HIER de eerste sneeuw. Blijkbaar was 'de kans op' aangekondigd door onze weervoorspellers, maar voor mij kwam het als een complete verrassing. Gewoon even kijken wat het wordt en dan kan ik daar later misschien wat meer blog-aandacht aan schenken. In mijn planning zat voor deze bijdrage een korte oplijsting van 'de laatste(n)' die zich de voorbije dagen aan mij presenteerden. Zouden het te laatste bladeren zijn die onze dakplatanen in de tuin droppen? Nog niet echt, maar wel dag na dag een containerke vol. En zo wacht ik op een goed moment om te snoeien en te hakselen. Ik houd u op de hoogte. Verder is er de vijfde ' Karels Crypto' waar ik alweer een heel eind in gevorderd ben en mij stilaan over de laatste puzzels ga buigen. Tot meerdere geestelijke voldoening en mentale zelfbevrediging als er weer eentje helemaal klaar is. Maar evenzo tot verstandelijke frustratie als de oplossing maar niet wil vallen. Nog even dus, maar geen nood: als Vereertbr...

DE LOKALE VERKIEZINGEN zijn achter de rug. De teerlingen zijn andermaal geworpen en de toekomst gaat uitwijzen of we het deze keer wél bij het juiste eind hebben. Voor het eerst sinds héél lang was er geen opkomstplicht en dat leverde lager dan verwachte cijfers op. Een mooi excuus voor iedereen die op 'zwakke' resultaten uitkwam, hoewel... (bijna) alle partijen vanmorgen nog klonken als overwinnaars. Er is overal wel iets om tevreden over te zijn, bij de ene al meer dan bij de ander. Toch diende ik dit weekend niet alleen een politieke keuze te maken, er werd ook uitgekeken naar een beslissing betreffende de aanschaf van een nieuwe computer. Of dat er een andere werkvorm zou gehanteerd worden: iMac 'tout court' of een MacBook met of zonder extra monitor? Er blijken nogal wat opties mogelijk. Gelukkig kan ik voor ondersteuning daarbij beroep doen op de rustigheid zelve van zoon Bram. Als het over die dingen (en ook andere) gaat voel ik me goed wanneer hij mee een oogje...

DAN TOCH. EINDELIJK is het ervan gekomen. En hoe?! Toen ik jaren geleden De acht bergen  van Paolo Cognetti in handen kreeg is dat boek heel veel voor mij gaan betekenen. Het opende m'n ogen in donkere tijden en gaf me lucht om de ademloosheid te verdragen. Merci Bram, om mij die houvast toen toe te stoppen. Het werd de start voor een reeks leeservaringen in het werk van diezelfde Paolo die me telkens veel deugd hebben gedaan. Ademen en naar boven kijken. Het maakte mij weer een ander mens. En dan kwam de filmversie waarin  Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch het beste van zichzelf hebben gegeven. Prijzen en complimenten alom, maar bij mij overheerste de schrik. Zou het geworden zijn wat bij andere verfilmingen van topboeken wel eens het geval is: een afknapper, een tegenvaller die de chemistry van verhaal en sfeer tijdens het lezen niet kan evenaren? Ruim twee jaar geleden trok La Pola naar de cinema, in gezelschap van 'ons klein'. Moeder en dochter Anke bel...