Marco Polo Strikes Back

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

HET HAD MEER voeten in de doorregende aarde dan verwacht om deze 350ste door de MPSB-uitlaat te rammen. Om te beginnen dit: het gaat hier om een uitgeschreven variant van wat we bij tussentijdse vriendenbijeenkomsten 'het medisch kwartiertje' plegen te noemen. Over wie wat door de jaren heen is gaan 'mankeren'. Met die schamele 15 minuten komen we er de laatste jaren al lang niet meer. Want zelfs als we onze verhalen in de 'korte versie' brengen (knipoog naar La Pola!) loopt het gezondheidspraatje al snel uit. Misschien moet ik er maar mee beginnen, anders helpt die knipoog niet meer en mag ik #351 op mijn gladde buik schrijven.  M'n verhaal dan maar? Na de laatste bestralingsronde (#321 & #322) en de daaraan gekoppelde heropstart van de hormoontherapie, een combinatie om het postprostataire bestaan van uw schrijvende dienaar op de rails te houden, ben ik deze keer wel in een OBP - Oncologisch bewegingsprogramma - gestapt. Omdat hart en bloeddruk de la...

  OUT OF OUD? Het scheelt maar één letter, maar het maakt wel een wereld van verschil. Neem nu die Asics basketbalschoenen hierboven. Die kocht ik in 2010 met het tweejaarlijks kledingbudget voor de sportleraar bij het PITO, ons 'instituut'. Ik deed er mijn laatste schooljaar mee uit: niet om opnieuw te gaan 'ketsenballen', wel om mijn enkels meer steun te geven tijdens de indoor-sportlessen. Daarna heb ik ze in mijn vrije en andere tijd als 'op rust gestelde' nog vele keren gebruikt. Finaal halen ze de overstap naar 2026, niet meer in opperbeste staat maar ze halen het. Aan vervanging toe vind ikzelf en koop een ander stel sportschoenen die ook voor het lichte tuinwerk kunnen dienen. Maar dat kunnen deze oudjes eigenlijk ook nog: ga ik het over m'n hart krijgen om ze écht te dumpen? Gaat moeilijk worden. Waar ik dan wel heel kordaat heb doorgebeten is het opzeggen van 'ons' vaste lijn-telefoonnummer. Een '03' die exact 50 jaar heeft meegedra...

LAAT ME BEGINNEN  met een heuglijke vaststelling. Sinds de ontdekking dat in mijn leven als oprustgestelde eigenlijk weinig tot niks meer moet ben ik dat in de mate van het mogelijke ook gaan toepassen. Bewust en, dit vind ik wel het mooiste en meest onverwachte aan mezelf, soms totaal onbewust. Dan bieden zich momenten aan die anders, in een al te strak schema, geen schijn van kans zouden krijgen. Dan mag een vriend een voorstel doen waar je zelf nog niet aan gedacht had. Hij weet me te verrassen. Gaan we kijken, ik rijd, kom je ophalen en breng je weer thuis. Laat ons dat maar doen want dan tref ik nog een paar vrienden. Peter S. neemt me mee naar de allereerste 'open repetitie' van BABEL, wat de nieuwe voorstelling van Kommil Foo gaat worden. Inderdaad, nog twee vrienden: Raf en Mich. Plaats van gebeuren: het ARCA Theater in Gent. Kleine zaal met voor de gelegenheid, en daar blijkt bewust voor gekozen, een nog beperkter aantal toeschouwers. Communicatie met het publiek is b...

ZO WAS HET hier vorige week. Heerlijk wit en daar konden wij als op rustgestelde(n) voluit van profiteren en genieten. Mag er niet aan denken hoe ik me daar in vroeger jaren met een strak tijdsschema in moest gooien. Nu is dat anders: er moet maar heel af en toe iets, en als dat dan niet kan is het ook maar zo. Wil me natuurlijk wel aan afspraken houden, maar die probeer ik dan weer op de meest haalbare manier te maken en in te plannen. Mijn eerste vorige week was een 'toevallige' met de weergoden. Dat noemt men dan geen afspraak meer veronderstel ik, eerder een coincidence, maar ik was wel op het appel. De eerste sneeuw en meteen een forse bui. Gluurde na een nachtelijk plasmoment door het raam en moest al meteen rap-rap een fotootje maken. Dan snel terug onder de wol want de volgende dag zou er, en dat wist ik voor de volle 100% zeker, doorheen onze polder gewandeld worden. We waren niet de eersten, bijlange na niet, maar wel vroeg genoeg om nog een foto te kunnen maken van ...

LETTERS WORDEN WOORDEN. Zoiets ongeveer had ik jullie gewenst in de nieuwjaarsblog. Helemaal niet van mezelf, wel gepikt uit de Facebook-post van een goede vriendin. Merci J. Maar sta me toe in de laatste regel een kleine aanpassing voor te stellen. Zeker als ik voor en over mezelf schrijf of praat zou ik hier " niets te moeten doen " van willen maken. Een kleine nuance die een wereld van verschil kan maken. Als ik de laatste twee lijntjes mag wijzigen dan kan het "thuis te zijn en af en toe absoluut niets te moeten doen" worden. De rest mag (voorlopig) blijven zoals het er staat. Vind dat ik al genoeg gedaan heb. Dan wordt het...   Hoe ouder ik word, hoe meer ik het waardeer om thuis te zijn en af en toe absoluut niets te moeten doen Ondertussen vieren we vandaag Driekoningen, hoewel er van 'vieren' tegenwoordig niet veel meer in huis komt. De ouderen spreken er wel eens over maar meer dan wat nostalgische ontboezemingen roept dit de dag van vandaag ook bi...