Marco Polo Strikes Back

TWEE WEKEN WEERAL . Zolang is het geleden dat ik hier heel enthousiast zat af te tellen. Naar een nieuw schooljaar en in gedachte ook naar een volgende blogpost op die eerste schooldag. Als dat de bedoeling was dan mag ik mij schaamtevol in een hoekje verstoppen. Niks is er hier gepost, geen nieuwe bijdrage. Maar ja, als naar gewoonte kan ik putten uit een ruime voorraad excuses. Waarvoor mijn... 'excuses'.  Sorry, dat het zo lang geduurd heeft!  Intussen zijn er op wereldvlak nog zottere dingen aan het gebeuren dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Die 5000 US$ belofte van Trump... hoe moeten we dat noemen, waaronder kunnen we dat klasseren? Er zijn hopelijk wijze mensen die ons dat kunnen uitleggen. Ik begin er niet aan. Kan wel zeggen dat zijn manier van doen en politiek bedrijven me al heel lang de strot uitkomt. Basta! Snel naar mijn orde van de dag: wandelen... en nog wat meer.  Met de vogelcollage van vorige keer leek het of ik de smaak van het fotograferen terug t...

WE GAAN AFTELLEN . Nog vier keer slapen en dan beginnen ze er weer aan. Leerlingen en leerkrachten die een hele zomervakantie hebben zitten wachten op aanstaande dinsdag 1 september. De een al wat happiger dan de ander, maar uiteindelijk was dat mijn en nu hun lotsbestemming. Van mijn vierde tot en met mijn zestigste levensjaar is het niet anders geweest: op 1 juli begon de 'grote vakantie' en op 31 augustus was het nog één keer slapen om de volgende dag aan een nieuw schooljaar te beginnen.  Om de 'pinnekesjust' en de muggenzifters terwille en vóór te zijn geef ik nu ootmoedig toe dat daar tijdens mijn Leuvense studentenjaren wel wat rek op zat. Proclamaties vielen toen ergens begin juli en het nieuwe academiejaar startte pas op 1 oktober. En om helemaal correct te zijn: tussen het combi-jaar 4°Lic.L.O. & 1°Lic.Kiné en mijn laatste jaar Kiné zat helemaal niks. Ik begon mijn stage op 1 juli, en dus die éne keer géén zomerreces. Maar nu, en uit sympathie voor allen d...

NA DE VORIGE bijdrage leek het erop dat de blogboog weer op de juiste spanning zat en dat er opnieuw snel een volgend stukje zou komen. Maar niets bleek minder waar, dat hebt u de voorbije 10 dagen zelf kunnen vaststellen. Geen publicatie en hier aan de keukentafel zelfs geen poging tot. Had ook geen idee hoe het er ooit nog eens van zou komen. De zomerse warmte, de hitte, de droogte... ja, dat was het dus: de droogte tast niet alleen de natuur aan maar ook mijn schrijversdrive. Toch niet te snel panikeren, er kan meer geschreven worden dan enkel maar een blog. Zo ben ik terug aan de slag gegaan om voor kleindochter Joke een vierde deel aan een uitdagende poging tot autobiografie te breien. Voor mezelf betekent dat een heel andere aanpak en stijl. Of toch weer niet? Enfin, het heeft er wel voor gezorgd  dat ik na enkele dagen levensverhaal ook goesting kreeg om hier een volgend stapje te zetten.  Over 'een stapje zetten' gesproken: er is terug regelmaat in de ochtendwandeling...

DE DRAAD WEER oppikken, daar draait het nu om.  Dat zoiets ook nog moet gebeuren tijdens het zoveelste hittegolfje van dit jaar? Je hoort me niet klagen, maar ik ga wel voorzichtig zijn. Geen zotte dingen, genoeg drinken, regelmatig een frisse douche (in de tuin) en zien dat we paraat blijven en kunnen genieten van de goeie dingen in het leven. Zoals daar zijn... die heerlijke passages buitenshuis naar iedere keer opnieuw een meer dan tof natuurhuisje. We blijven trouw aan onze (sinds 2020!) nieuw aangeleerde gewoonte. Bij regelmaat voor een week de deur uit naar de natuur, de rust en de stilte. Deze keer, omdat het 'grote vakantie' is, waren het er twee op rij. Bij het slot van de vorige bijdrage beloofde ik "misschien meer de volgende keer..." Welaan dan! Begin ik met een vertrouwd adres en gaan we  "Logeren bij de Droste" . Voor de vierde keer al ondertussen: bij Wemmie, Martin en Lieke. Ik kan alleen maar herhalen en bevestigen wat ik eerder al eens s...

EXACT ÉÉN WEEK ben ik al aan de slag als 75-jarige. Niks bijzonders, ware het niet dat de heersende hittegolf van toen zich sindsdien enigszins gedeisd houdt. Het is me wel bekomen, laat het ons daar maar bij houden.  Ondertussen is 'eindelijk' ook dat vermaledijde WK voetbal afgelopen. Ultrakort samengevat: Spanje kampioen. Die hebben over de ganse campagne slechts één tegendoelpunt moeten slikken. In de wedstrijd tegen België dan nog wel. Inderdaad!! En geen domme/ongelukkige owngoal, neen: een echt tegendoelpunt. Ere wie ere toekomt en dus een vermelding waard in Polo's blog: de zo vaak verguisde Charles De Ketelaere  #17 (my lucky number!!) heeft 'em dat gelapt.   De andere sportieve pluim die hier dient uitgedeeld  is voor Rappe Remco: recentelijk zelfs twee keer aan het feest in de Tour. Eén na een dagje 'bergop' en één tegen de chrono. Ook hij mag hier dus op de foto.  Dan is daar nog die prent van een knalrode verpakking met daarin een heel bijzonder ca...

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...