Marco Polo Strikes Back

EXACT ÉÉN WEEK ben ik al aan de slag als 75-jarige. Niks bijzonders, ware het niet dat de heersende hittegolf van toen zich sindsdien enigszins gedeisd houdt. Het is me wel bekomen, laat het ons daar maar bij houden.  Ondertussen is 'eindelijk' ook dat vermaledijde WK voetbal afgelopen. Ultrakort samengevat: Spanje kampioen. Die hebben over de ganse campagne slechts één tegendoelpunt moeten slikken. In de wedstrijd tegen België dan nog wel. Inderdaad!! En geen domme/ongelukkige owngoal, neen: een echt tegendoelpunt. Ere wie ere toekomt en dus een vermelding waard in Polo's blog: de zo vaak verguisde Charles De Ketelaere  #17 (my lucky number!!) heeft 'em dat gelapt.   De andere sportieve pluim die hier dient uitgedeeld  is voor Rappe Remco: recentelijk zelfs twee keer aan het feest in de Tour. Eén na een dagje 'bergop' en één tegen de chrono. Ook hij mag hier dus op de foto.  Dan is daar nog die prent van een knalrode verpakking met daarin een heel bijzonder ca...

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

WANSMAAK, ONGELOOF, CORRUPTIE. Het zijn maar enkele van de vele omschrijvingen waarmee het WK voetbal 2026 in de boeken zal terecht komen. Ik heb het niet over het spelleke zelf, daarvoor ken ik er te weinig van. Dat laat ik over aan commentatoren en analisten. De eersten schakel ik tijdens de uitzendingen met plezier uit middels de mute-knop. De voor- en na-babbels van de ontleedkundigen halen bij mij zelfs het scherm niet. Zappen naar het tennis of de koers, of gewoon uitzetten. Voor alles is een simpele oplossing. Zo denkt ook 'den baas' van Amerika erover, dat wisten we al. En nu staat er volgens hem in zijn opgeblazen zelfbeeld ook nog eens dat hij 'de groten baas' van het voetbal is. Dat hij er geen fluit van afweet mag daarbij geen beletsel zijn. Zijn infantiele loopjongen danst maar al te graag naar Donalds pijpen, doet wat hij mafia-gewijs niet laten kan en zorgt er op die manier voor dat we allemaal bij regelmaat herinnerd worden aan hoe corrupt die grote voet...

ALS DRIEËNTWINTIG GRADEN aanvoelt als koud dan is er iets. Dan is er wat aan voorafgegaan. Dan hebben de thermometers voorheen hun resultaten weer eens in de hoogste regionen moeten gaan zoeken. Een meer dan warme periode is zopas ons deel geweest. Naar Belgische normen een heuse hittegolf. Voor de oudjes onder ons, waarbij ik natuurkijk ook mezelf reken, kwam de zomer van '76 weer helemaal terug in beeld. Toeval of niet, maar aan deze zinderende veertien... euh, correctie: vijftiendaagse kwam een einde zoals dat hier wel eens meer gebeurt . Bij het begin van de zomervakantie. Op 1 juli komt het kwik maar net boven de 20 graden uit en vorige nacht zag ik een magere 12 op de digitale meter. Daar gaat m'n warmte-excuus om het bloggen op een laag pitje te zetten. Het moet  opnieuw de goede richting uit, actie, regelmaat en  inspiratie dienen aangeboord.  Toch kan ik u geruststellen: heel lang gaat het nog niet worden. Over wat er te beleven was kan ik in alle rust vert...

TWINTIG JUNI HALFVIER.  Hét moment om alvorens aan deze blog te beginnen toch even stil te staan bij een topnummer van de heren Walschaerts: Atlantis van Kommil Foo . Prachtstuk, en weet dat er ieder jaar op deze dag aan herinnerd wordt. Dan post Raf tegen 15u30 deze drie woorden op z'n Facebookpagina. Enigszins aangepast, dat wel. Zo was het vandaag "20 juni half vier!" En dan nu naar vorig weekend. Niet omdat toen ergens het meest megalomane sportspektakel op deze steeds sneller verschrompelende planeet van start was gegaan, maar omdat wij in zeer goed gezelschap nog eens de rust mochten opzoeken. Naar het Noord-Brabantse Sint Michielsgestel. Een weekend met onze 'jongste'... kleinzoon... Nuka, en met z'n mama en papa. Veel tijd om te knuffelen en te spelen.  Me nog eens te wagen aan een papflesje geven en zelfs een fruitpap aan te reiken. Dat gaat goed, we genieten er allebei van. Veel tijd voor en met die kleine knaap en ja, we zijn ook een paar keer samen...

HET IS ZOVER. Als de klimatologische omstandigheden en de persoonlijke paraatheid het toelaten slaat heer Polo met veel goesting de hand aan de heggenschaar. Dan doet hij zijn uiterste best om rondom de eigen woonplek de aanwas van de 'bladjeshaag' onder controle en binnen de aanvaardbare perken te houden. En dat is nu niet anders. Moest hij de klus vorig jaar en voor het eerst uitbesteden aan schoonzoon Frank met dochter Bieke als assistente, dan ging hij er nu weer helemaal zelf voor. En dat al voor het 45ste(?) jaar. Door die jaren heen is er enige evolutie merkbaar in de aanpak en uitvoering van het hele gebeuren. Hij begon eraan als rijpe dertiger, en in die tijd was het werkje in no-time geklaard. Dat ging toen vele jaren zo zijn gang: de haag werd groter, net als de te leveren inspanningen, maar het werd beschouwd als een erezaak om al die lopende liguster-meters zo snel mogelijk te fatsoeneren. Dat dient naar tuinkundige gewoonte jaarlijks twee keer te gebeuren, en daa...