Marco Polo Strikes Back

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

HIER GAAN WE... Hier gaan we 'dan', of 'hier gaan we het mee moeten doen'? Met moeten doen, mee met moeten doen...?? Het zogenaamde winteroffensief van enkele dagen geleden dat het 'putteke' van dit koude-seizoen op overtuigende wijze had moeten vullen: daar had ik het even over willen hebben. Even 'even' als die verloren sneeuwbui hier te lande heeft geduurd. Als een winter start op 21 december en drie maandan later eindigt op 20 maart, dan bevindt het zogenaamde 'putteke' zich in de tweede week van februari. De week die we nu bijna achter de rug hebben. Wat we van maandag op dinsdag over ons gekregen hebben is het dus geweest? Bijgevoegd een impressie uit eerste of tweede hand. Ingesneeuwde klokjes in Lier: sneeuwklokjes. Mooi Lut, bedankt. En dan verder met de wijzers van de klok: een tuin in Holsbeek met een zweem van wittigheid. Een poosje geleden was dat heel wat meer, maar 't kan niet altijd prijs zijn Bieke. Voorwaar een bijna echt w...

ZE ZEGGEN DAT het niet meer is als vroeger. Dat de seizoenen er ook maar met hun klak naar gooien. Zelfs dat het vroeger beter was dan nu. Maar met die "nu" moeten we het vandaag wel doen hé. En dan telt elke dag. Zeker die ene van vorige week toen we met de lente in het vizier nog getrakteerd werden op een schoon sneeuwtapijt. Vroeger werd er dan wat gevloekt over de gladde wegen waar we over "moesten" naar de dagelijkse job. Wegens "niet meer moeten" heb ik daar tegenwoordig geen last meer van. Uitstel is ook in deze geen afstel, want naar de winkel kunnen we morgen ook nog. En lang heeft het niet geduurd. Al na enkele uren was het grootste deel van de witte laag verdwenen. De wandeling door de Polder met het oog op winterse beelden was ei zo na een maat voor niets. Hier en daar een randje wit, een in no-time uitgetreden wandelspoor waar we nog een maagdelijk wit winterbeeld verwachtten en een hardnekkig standhoudende ijsdrop tussen smeltende sneeuwreste...

HET WAS ME de zevendaagse wel deze keer. Sluimerde er al enige tijd een idee om wat veranderingen aan te brengen in het zitkamermeubilair dan knalde deze week de kogel met een rotvaart dwars doorheen de beslissingskerk. La Pola maakt al snel haar vierde online-voorontwerp op de website van I K E A . Om beter zicht te krijgen op de zaak gaan we de oude kast alvast afbreken. Zomaar. Dat blijkt ook nog te kunnen zonder brokken maken. Direct een afspraak vastgelegd met de Kringloopwinkel en de volgende ochtend wordt alles netjes opgehaald. Win-win... Kale muur, nieuwe ideeën. La Pola voert nog enkele wijzigingen uit in haar plannen: voorontwerp vijf komt dicht bij de definitieve versie. Wij op pad naar de Aartselaarse vestiging van die ene Zweedse meubelgigant. 'Onze' Jens ' is er niet, jammer. Maar bij de afdeling 'Opberg- & Wandmeubelen' staat de even vriendelijke als performante Glenn ons bij in de ultieme keuzes. Alles netjes opgelost: de onderdelen, de aanta...

VOOR HET EERST dit najaar, het leek wel te mooi om waar te zijn. Geen zon, matige mist en genoeg vrieskou om buiten alle kleine dingen van een witte toets te voorzien. De moeite om de koude te trotseren en een rondje omheen de eigen woonst te lopen. Wandelen, slenteren, stappen en stilstaan om te fotograferen. IJskoude nattigheid op pixelmatige wijze vastleggen en een plaats geven in de herinnering. Een zalige bezigheid en eigenlijk feitelijk weeral veel te lang geleden. Zeker op deze manier: geen spektakel zoeken, gewone alledaagse dingen die zich op m'n eigen erf aan het cameraoog presenteren en daar dan zomaar gelukkig van worden... Van de laatste blaadjes aan de niet meer zo jonge maar desalniettemin kleine appelboompjes die het eigenlijk niet zo goed doen maar nu als laatste standhouden. Van een rommelige massa bladbruin op de taxusblokken aan het gangpad naar de voordeur. Van de kranige ligusterblaadjes, klein maar dapper, die ook in berijmde toestand hun beschuttingsrol voo...