353. Eindelijk...

TOT DRIE KEER toe mag de titel van deze bijdrage aan het hoofd van een alinea staan. En drie keer zal het zijn. 

'Eindelijk' is de stap naar het bloggen opnieuw gezet. Er was veel twijfel over wat en hoe, over waarom en wanneer, over misschien of gewoon helemaal niet (meer?). En kijk, hier is ie dan toch. Met een bang klein hartje begon ik aan de voorselectie. Er is momenteel zo weinig in het wereldnieuws waar ik me goed bij voel, laat staan dat ik erover zou schrijven. Het is niet meer zoals vroeger, ook niet bij mij. Toen vloog ik erin met veel kritische bedenkingen en nog meer harde standpunten. Die tijd lijkt voorbij. De oude krijger wil meer aandacht voor het gewone, het alledaagse en het menselijke in m'n eigen kleine leven... en als er zich dan een paar van die 'gewonigheden' aanbieden kan dat zomaar genoeg zijn om nog eens aan de slag te gaan. 

'Eindelijk' is er na een korte hapering opnieuw de goesting om af en toe weer wat te schilderen, te tekenen, te smossen, noem het gerust 'kladderen'. Grote en kleine tubes acrylverf, borstels en penselen, mengborden, tot en met de oude verfvodden werden nog een keer bovengehaald. Meteen leek het hele huis vol te staan. Boven en beneden, van open en bloot tot min of meer verborgen zodat het hier en daar toch enigszins opgeruimd en netjes lijkt. Het wekelijkse tafereeltje voor het jaarboek van KiKi, maar ondertussen ook de interesse om af en toe een ouwe looptrofee wat in te kleuren en aan te passen. Die kan dan naar een nieuwe eigenaar. Als cadeautje, beloning, aansporing of ondersteuning. Tussendoor 'gewoon' iets uitproberen. Ik mag ervan genieten. En dan...

'Eindelijk' ook weer de weg naar m'n vertrouwde Standaard Boekhandel in Wilrijk teruggevonden. Vorig weekend las ik een recensie over De jongen, de mol, de vos en het paard. Charlie Mackesy schreef en tekende een moderne fabel voor jong en oud. Arthur Japin zorgde voor de vertaling. Het spreekt me aan, ga hem kopen. Wordt vast de moeite. En dan Hamnet, het verhaal over de zoon van William Shakespeare, hoorde erover bij de aankondiging van de film. Doe die er ook maar bij. Goed, ze liggen klaar. Een goed half uur later sta ik in de winkel. Op weg van de deur naar de balie zie ik de laatste van Julian Barnes liggen: Vertrek(punt). Misschien wordt het wel echt zijn laatste. Na wat ik eerder van hem las kan ik hier niet zomaar aan voorbij. Drie dus, en omdat het boekenweek is krijg ik er een Paggio bij, van Hendrik Groen. Dolgelukkig op de fiets naar huis, een home-made hot chocolat, en lezen... Zo ben ik weer waar ik wilde zijn en kan er hier binnenkort nog eens over een boek geschreven worden . Eindelijk...