359. Teveel van het goede?

LAAT ONS HET eerst hebben over de feitelijkheden van de dag, en pas daarna overstappen naar de inhoud van bovenstaande foto. Begin vorige week stond in het teken van de reiniging van het terras en bijhorend meubilair. 'Vlekkeloos' verlopen want 'onder hoge druk'... en da's een klusje wat ik nog steeds aankan. Het duurt wel iets langer dan in m'n topjaren maar dat kan ook liggen aan het feit dat er minstens één en misschien wel meerdere jaargangen gepasseerd zijn 'zonder'. Dan zijn de automatismen wat zoek geraakt en moet er wel eens meer dan één keer over dezelfde plank 'gegaan' worden. Maar goed, da's gebeurd. Misschien moesten we met z'n allen ook maar eens een poging ondernemen om het hele wereldgebeuren onder reinigende handen te nemen. Al dan niet met behulp van wat verhoogde waterdruk. Zou zomaar een signaal kunnen zijn, niet? Ik kan het hele Trumpiaanse gedoe echt niet meer volgen. Iemand die me kan en wil vooruithelpen met een zinnige uitleg voor al de zottigheden die we daaromheen te verwerken krijgen? Misschien toch Zijne Koninklijke Hoogheid Charles III van het Verenigd Koninkrijk...

Gelukkig zijn er uitwijkmogelijkheden, zoals... een cadeau-weekendje om met haar zus, broer en partners in stevig 'uitgesteld relais' alsnog de 75ste verjaardag van La Pola te vieren. In d'Ardennen: rustige plek, fijn hotelletje, stilte-wandelingetjes, heerlijk diner, lekker geslapen. Alles erop en eraan. En niet te vergeten: taxi-service heen & terug in eigen beheer, geen stress... du calme, Marco. Heen met tussenstop in hartje Namen en terug even de benen strekken en een hapje eten in Rochefort. Merci Mieke, Marc, Vera en Eddy voor het arrangement. 

Ondertussen zijn ze er ook weer aan begonnen in The Crucible, het WK Snooker in Sheffield. Volg dit evenement nog steeds met veel plezier en voldoening, maar wel minder gek en gepassioneerd dan hoe het ooit geweest is. Wie daarvan bewijs wil vinden kan hier en daar, ginder, verder en ook nog elders terecht... Even de links aanklikken en het herbeleven kan starten. Tegenwoordig wordt er stevig gedoseerd, hoewel een spannende match tussen twee toppers...

En dan de foto. Julian Barnes, die zag u hier in het nabije verleden ook al verschijnen. In de recente Standaard-aankoop zat zijn mogelijks laatste werk: Vertrek(punt), een roman met meerdere lagen en verhaalcompartimenten zoals we ondertussen van hem gewoon zijn.  Het vraagt aandacht, concentratie en bij momenten zelfs een inspanning om er helemaal doorheen te geraken. Sommige stukken zijn me té complex, en tegen mijn gewoonte in heb ik die nu toch maar overgeslagen. Tot, en zo zit die verduivelde Barnes in mekaar, hij me enkel pagina's verder middels een of andere filosofische benadering toch zo nieuwsgierig krijgt dat ik... juist: dat stukje toch maar ga lezen. Niet elke keer, maar wel af en toe. En zo lees ik hoe hij klaar is om afscheid te nemen. Van de wereld, van zijn schrijven, van het leven. Hoe hij aankijkt tegen 'het doven van het licht', zijn laatste lezers uitzwaait en stilletjes verdwijnt. Nu ik dit schrijf vind ik het een machtig mooi boek. Het herlezen waard, maar dan wel nadat die drie andere van hem ook nog eens uit m'n kast gekomen zijn. Voor mij begon het met Hoogteverschillen, uit 2013 en datzelfde jaar al gelezen op uitleenbasis. Een heel bijzondere koppeling van drie essays die een mens niet onberoerd kunnen laten. Meer weten? Klik de link en vooral... Merci Bea!  Daarna volgen Het enige verhaal en Elizabeth Finch. Twee romans, aan de moeilijke kant maar het (her)lezen zeker waard. En dat ga ik nu doen... diep ademhalen, en lezen als de tijd zich ertoe leent.