331. Gevonden...

EN JA HOOR, ik kan iedereen aan de overkant geruststellen: het is 'bijna' opnieuw als vanouds... gefrutsel en geprutsel met foto's en tekstjes, losse aktiviteiten en bezigheden. Niks dat de hemel op z'n kop zet en al evenmin mijn dagelijkse beslommeringen overhoop gaat halen. Neen, neen: ik ben gewoon terug bezig. En dat voelt geweldig goed aan. Voeten terug op de pedalen, en genoeg dingen om een klapke over te doen. Zoals? Wel, een paar dagen na de operatie en eigenlijk nog in volle heropbouw stond er al een eerste afspraak gepland. Misschien wat te snel, maar ik wilde wel proberen. Niet met de fiets, ook niet met de elektrisch ondersteunde die overigens al maaaaanden ongebruikt in de garage staat te wachten op nog eens een uitstapje, zeker niet met de auto want probeer daar maar eens een parkeerplek te vinden, maar... met de trein. 'Ons' station bevindt zich op zeer wandelbare afstand van de thuisbasis, zelfs op momenten dat het niet van harTe gaat. Als aan het ander eind van de treinrit het beoogde doel nóg dichterbij ligt dan moest het wel kunnen. Had een bestelling geplaatst bij Gerhilde, dochter van mijn maatje Aloysius Primus. Zij heeft zich ooit op het vervaardigen van geurkaarsen gegooid en... de rest is een fantastisch mooi en sterk verhaal geworden dat zich momenteel laat samenvatten in GLOEI. Een conceptstore die ze uit de grond stampte in de dichte nabijheid van Berchem-Station. Zij met haar kaarsen vond of werd gevonden door andere makers en maaksters om hun creaties in de etalage te plaatsen. Letterlijk en figuurlijk. De combinatie van veel originele, vooral cadeau-producten maakte dat ik er na een poosje toch de handrem moest optrekken. Maar er komt vast nog keer voor meer. Na een week was ik voldoende hersteld en op adem gekomen om ook een volgende afspraak aan te kunnen. Bezoek aan de garage: een voorbereidende auto-inspectie controle gekoppeld aan het jaarlijks onderhoud én de zomer-winter bandenwissel. In onzekerheid over mijn fysieke paraatheid was overeengekomen dat ik bij de eersten op de planning zou staan en ter plekke ging wachten op de afronding van de werkzaamheden. Dat kon even duren, maar geen nood: ik had mijn voorzorgen genomen. 'In Weerwil van de Woorden' zou mij probleemloos door de wachturen loodsen. Voor meer uitleg zie #41 en #170 in de leeslijst van deze blog, omdat het niet de eerste keer is dat ik dit intrigerende kleinood ter hand heb genomen. Als ik daarbij vertel dat Van Mossel over een koffieautomaat beschikt waarmee ook heerlijke warme chocomelk wordt gezet dan zou u, mij kennende, genoeg moeten weten. Om de uren nog wat te rekken liet ik meteen ook de remblokken vooraan vervangen. Zeker is zeker. Het duurde alles samen bijna een hele voormiddag maar de heer Dimitri Verhulst en een paar warme drankjes haalden mij er probleemloos doorheen. Nog een goed signaal van herstel denk ik dan maar.  Verder gaat bij tussenpozen mijn tijd en aandacht ook naar die poging om aan Joke het volgend deel van een stukje autobiografie voor te leggen. Enig opzoekwerk moet mij bij de les houden en ook enigszins bij de realiteit. Gelukkig heb ik hier en daar notities, foto's en meer waarop ik me kan verlaten om de waarheid niet al te veel geweld aan te doen. Twee daarvan heb ik met veel plezier opgeduikeld uit de verzameldoos Joggings & Marathons.  Daarin zit zowat het complete verhaal van mijn loopse-, euhhh... lopersjaren. Een fantastische voorraad aan wetenswaardigheden waarmee ik een heleboel feiten op de juiste manier in het verhaal zal kunnen plaatsen. Komt vast nog een keer ter sprake. En dan is er op het juiste moment nog een echte boost aan mijn cardiale revalidatie gegeven. Wat kon me meer plezieren en opwekken dan nog een keer Het Concert van KommilFoo te kunnen beleven? Vanavond was het zover: voor de 'tigste' keer in den Arenberg, twee goeie zitjes en een hemels optreden van m'n vrienden. Merci Raf en Mich. Op deze manier moest ik mijn pedallekes wel terugvinden...