348. Vriendelijke nieuwigheden

LAAT ME BEGINNEN met een heuglijke vaststelling. Sinds de ontdekking dat in mijn leven als oprustgestelde eigenlijk weinig tot niks meer moet ben ik dat in de mate van het mogelijke ook gaan toepassen. Bewust en, dit vind ik wel het mooiste en meest onverwachte aan mezelf, soms totaal onbewust. Dan bieden zich momenten aan die anders, in een al te strak schema, geen schijn van kans zouden krijgen. Dan mag een vriend een voorstel doen waar je zelf nog niet aan gedacht had. Hij weet me te verrassen. Gaan we kijken, ik rijd, kom je ophalen en breng je weer thuis. Laat ons dat maar doen want dan tref ik nog een paar vrienden. Peter S. neemt me mee naar de allereerste 'open repetitie' van BABEL, wat de nieuwe voorstelling van Kommil Foo gaat worden. Inderdaad, nog twee vrienden: Raf en Mich. Plaats van gebeuren: het ARCA Theater in Gent. Kleine zaal met voor de gelegenheid, en daar blijkt bewust voor gekozen, een nog beperkter aantal toeschouwers. Communicatie met het publiek is belangrijk, en dan zeker tijdens de eerste stappen die gezet worden van brainstormen, schrijven en liedjes 'uitvinden' naar 'op de planken'. Ze zijn er meesters in. Geweldig om mee te beleven hoe een stukje tekst middels afbreken en herhalen een heel klein beetje meer vorm krijgt. We doen het nog eens... Het idee is er al maar de inhoud, daar wordt nog dagelijks aan gewerkt. En zoals ik eerder tijdens try-outs voor SCHOFT meemaakte: niks garandeert dat bepaalde zelfs heel sterke fragmenten de eigenlijke voorstelling halen. Alles moet kloppen, het moet passen in het verhaal. Er is ook een meesterlijk lied op komst waar we een klein stukje van mochten horen. En dan gedaan, want tot hier zijn we nu... Hoop uit de grond van m'n weer op het passend ritme gebrachte hart dat dit lied het gaat halen. Tijdig afgeraakt en dat zij ons wat 'Ware Liefde' is zullen toezingen. Dan was het gedaan, gingen we nog iets drinken alvorens de terugrit aan te vatten en stak ik bij het buitengaan even m'n hand op naar Mich. Als groet.  Verbazing, niet gespeeld, hij had ons niet zien zitten. Raf ook niet. Was nochtans op het hoekje van de eerste rij. Had niks laten weten over onze komst. Blij moment. Ga dit niet snel vergeten...

En dan nog een vriend. Frank W. waarmee bij regelmaat wordt bijgebabbeld, al dan niet tijdens een wandeling. Zijn nieuwigheid betreft een kersvers schilderproject. Hij gaat zich er nog eens aanzetten. Zijn samen het gewenste materiaal gaan kopen, naar huis gereden waar hij niet meer te stoppen was. Van uitpakken, blanco ophangen tot en met de eerste achtergrondlaag. Het duurde geen tien minuten. En daarna weer praten, muziek luisteren, beetje filosoferen. Omdat niks echt moet...