367. Een afslankertje

ALS DRIEËNTWINTIG GRADEN aanvoelt als koud dan is er iets. Dan is er wat aan voorafgegaan. Dan hebben de thermometers voorheen hun resultaten weer eens in de hoogste regionen moeten gaan zoeken. Een meer dan warme periode is zopas ons deel geweest. Naar Belgische normen een heuse hittegolf. Voor de oudjes onder ons, waarbij ik natuurkijk ook mezelf reken, kwam de zomer van '76 weer helemaal terug in beeld. Toeval of niet, maar aan deze zinderende veertien... euh, correctie: vijftiendaagse kwam een einde zoals dat hier wel eens meer gebeurt. Bij het begin van de zomervakantie. Op 1 juli komt het kwik maar net boven de 20 graden uit en vorige nacht zag ik een magere 12 op de digitale meter. Daar gaat m'n warmte-excuus om het bloggen op een laag pitje te zetten. Het moet  opnieuw de goede richting uit, actie, regelmaat en inspiratie dienen aangeboord. 

Toch kan ik u geruststellen: heel lang gaat het nog niet worden. Over wat er te beleven was kan ik in alle rust vertellen zonder mezelf op stang te jagen. Centraal staat de overlevingsstrijd van onze blauwe regen. Dezer dagen een mager beestje met mini-bloempjes en verder enkel treurende scheutjes. De echte bloeiperiode is natuurlijk achter de rug, maar het ware mooi geweest met iets meer blauwe uitbundigheid. 

Die viel er wel te rapen tijdens een video-call met kleindochter KiKi die ons voorstelde aan haar nieuwe vriend Sokpop. Het resultaat van een knutselmoment samen met mama. Heeft wat van Kermit uit Sesamstraat, maar is geen kikker. Verder is het een heel aangenaam wezen waarmee het heerlijk babbelen is. Bij momenten hilarisch zelfs: I love it!!! Voorlopig veel meer dan van het WK voetbal op televisie. Al moet ik bekennen dat af en toe het beeldscherm mag oplichten en mij heel fragmentarisch informatie levert over wat er zich afspeelt ginder over de grote plas tijdens onze donkere uren. Wild word ik er niet van, bescherm mezelf met de mute-knop. Geen geluid, geen analyses, geen geleuter voor en na: alleen beeld, en dan nog mondTjesmaat. Voor Zuid-Afrika heb ik m'n Bafana-Bafana petje opgezet. Souvenir van een trip daarheen in 2010. Ik wilde wel eens zien hoe Hugo Broos zijn manschappen naar een volgende ronde ging loodsen. Niet dus, petje terug opgeborgen. Een detail dat mij trof in een andere wedstrijd: hoekschop, bal hoeft al lang niet meer helemaal in het kwartcirkeltje te liggen, als hij maar eventjes die gebogen lijn raakt is het genoeg... maar dit? En da's dan nog het minste zeker? Hoe fouten wel of niet worden gefloten, gele en rode kaarten met zeven maten en evenveel gewichten worden beoordeeld en al dan niet uitgedeeld, de buitenspelval op de meest waanzinnige manier wordt geïnterpreteerd om nog maar te zwijgen van de wedstrijdklok die er eigenlijk geen is en al helemaal niet meer met die publicitair gecommercialiseerde hydration-breaks. De FIFA-tologische zottigheid op de spits gedreven!!! En daarbij hoort ook deze, voor straks: ofwel hebben 'we' gewonnen, en als dat niet het geval is hebben 'ze' slecht gespeeld en ligt de oorzaak daarvan meer dan waarschijnlijk bij  de coach. Wens 'onze' jongens veel succes!

Afronden doe ik met een bijzonder gebeuren dat mij zeer aan het (voorlopig?) wederom in de pas lopende hart gaat: een bijeenkomst van de Oesjma-vrienden. De oorsprong van deze traditie en het begin van onze contacten stamt uit de tijd dat de dieren nog spraken. Of toch daar ergens in de buurt. Nu troffen wij elkaar na een zeer gedegen planning en afspraak in Gent. Sint-Baafs stond op het programma met wat dacht u: 'Het Lams Gods' van de gebroeders Van Eyck, van naaldje tot draadje met de hololens op het hoofd. Maar nog steeds zonder rechtvaardige rechters. Die heren zien het de dag van vandaag wellicht helemaal niet meer zitten om nog terug te keren en links onderaan in die 15d' eeuwse voorloper van de fotocollage hun opwachting te maken. We trokken daarna naar 't Vosken om de inwendige mens te versterken en wat bij te babbelen, en afronden deden we met een boottochtje op de Lieve en de Leie. Een fijne dag die ons eindelijk nog eens een groepsfoto 'au grand complet' opleverde en die de moeite van het vertonen waard is. De kenners onder u hebben het al gezien: het werd een afgeslankte versie die de Oesjma's van toen nog eens op hun meest flatterende 'beste' ten tonele voert. Het is mooi meegenomen...