369. Pfff...

TIJDENS HET VOORBIJE weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten. 

Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuke teksten en een gebundeld verrasingspakket: een nieuwe reiskoffer vol geschenken. Aangepaste 0.0-drankjes, een meer dan gepersonaliseerde badhanddoek, een ruim gamma aan sportieve kledij, een pakketje 'doe'-afspraken die op een nader te bepalen datum tijdens zijn 76ste tocht omheen de zon hun beslag zullen krijgen, een handgemaakte, vakkundig en met liefde gebonden jaar-reis-gids vol bijdragen van familie-co-writers: wensen, herinneringen, uitdagingen, puzzels, dagstarters, vraagjes voor even zoveel lees- en denkmomentjes. Eentje voor elke week. Dan gaat hij beroep moeten doen op zelfdiscipline en schijfremmen om niet over de lees-schreef te gaan. Enfin, het is  heel fijn om op zulk een manier je verjaardag tegemoet te gaan. En nog was het niet gedaan: er stond aansluitend een etentje op verplaatsing gepland. Een huiskamer-restaurantje in de buurt. Lekker gegeten, maar de heersende hittegolf drukte wel haar stempel op het gebeuren. Om de dag af te sluiten was er nog een WK voetbalmatch: België tegen ... euhh, tegen Spanje. Juist. Daar heeft hij maar enkele stukjes van gezien. Moe, wat uitblazen en... verdorie wat nu: toch niet die tikker zeker? Het hartritme is een paar keer de pedalen kwijt en de volgende halte wordt de spoedafdeling van AZ Diest. Na een tijdje toch spontaan herstel en hij mag beschikken. De spoedarts suggereert wel om zijn verblijf op de weekendlocatie met een dag ik te korten. Dat doen ze dan ook, maar niet voordat zijnen tikker nog eens uit en dan terug in de pas is gaan lopen.  Een extra pilleke helpt, en het mag. 

Nadat de wielertoeristen van dienst nog een rondje gedraaid hebben maken zij zich klaar, zwaaien de rest van de 'bende' uit en staan een goed uur later terug voor hun eigen optrekje nabij de polder. Als herinnering aan het hoe en waarom van dit weekend krijgt het  75-cadeau van KiKi een plekje goed in het zicht. In de buurt van dat vorige 70-cadeau met de tekst van z'n vrienden Raf en Mich. Het ziet er goed uit totdat... een nieuwe cardiale uitschuiver, en enkele uren later nog een hen op weg zetten naar de spoeddienst van UZA Edegem. Zelfde verhaal, maar deze keer geen spontaan herstel. Mag opnieuw beschikken, maar nu vooral met het oog op een zeer nabij geplande consultatie bij de cardioloog. Die stelt hem gerust, er wordt een evenwichtig en haalbaar plan opgesteld, de medicatie wordt aangepast en ondanks nog af en toe terugkerende mankementjes gaan we er weer het beste van maken. En ja, ondertussen is hij gisteren helemaal echt 75 geworden. Pffff... alle kaarsjes uit! 

PS: de Vedett 0.0 heeft eigenlijk niks te maken met dit verhaal, alleen vind ik de tekst op het etiket wel passend bij mezelf: “You'll still do stupid things.  You'll just remember them..."