350. GZA - UZA 1 - 1

HET HAD MEER voeten in de doorregende aarde dan verwacht om deze 350ste door de MPSB-uitlaat te rammen. Om te beginnen dit: het gaat hier om een uitgeschreven variant van wat we bij tussentijdse vriendenbijeenkomsten 'het medisch kwartiertje' plegen te noemen. Over wie wat door de jaren heen is gaan 'mankeren'. Met die schamele 15 minuten komen we er de laatste jaren al lang niet meer. Want zelfs als we onze verhalen in de 'korte versie' brengen (knipoog naar La Pola!) loopt het gezondheidspraatje al snel uit. Misschien moet ik er maar mee beginnen, anders helpt die knipoog niet meer en mag ik #351 op mijn gladde buik schrijven. 

M'n verhaal dan maar? Na de laatste bestralingsronde (#321 & #322) en de daaraan gekoppelde heropstart van de hormoontherapie, een combinatie om het postprostataire bestaan van uw schrijvende dienaar op de rails te houden, ben ik deze keer wel in een OBP - Oncologisch bewegingsprogramma - gestapt. Omdat hart en bloeddruk de laatste tijd, elk op hun eigen manier, wat gekke sprongen gingen maken leek het me geraadzaam om toch maar een gecontroleerd aansterkings- en oefenprogramma te volgen. En dus loop ik sinds enige tijd drie maal per week door de GZA-inkomhal om me naar een Kiné-zaal op de vierde verdieping te begeven. Eerste keer al direct prijs: loop Luc VR tegen het lijf. We hadden ergens ver weg in corona-tijden een eerste toevallige ontmoeting. Wandelend op de Scheldedijk zie ik een wildvreemde man op een bank zitten, zomaar zitten. We kijken elkaar aan, goeiedag! Neem plaats op de andere hoek van de bank, corona-afstand, en we beginnen een gesprek. Dat is blijven duren. Het babbelen nog eens bij een volgende wandelontmoeting, daarna via een Facebook-contact en blijkbaar zit hij ook tussen de regelmatige maar niet geregistreerde volgers van deze blog. We verstaan mekaar, én ik heb groot respect voor hem. Hij stapte uit 'de privé' en schoolde zich om naar 'zorgkundige'. Kom hem hier dus op zijn domein tegen. Blij weerzien, tof moment. Weer even tijd voor een babbeltje, en... dat gaan we zeker nog doen. En ja hoor, een week later tref ik hem in dezelfde gang waar hij weer een patiënt begeleidt. Nu gaan we er werk van maken. Afspreken, buiten de werk- en oefenuren, met veel tijd om... inderdaad eens goed bij te babbelen. Ik kijk er naar uit. De eerste keer neem ik de lift naar 'het vierde' maar daarna gaat het met de benenwagen de trap op. Een trap vol motiverende quotes over strakke billen, sterke kuiten en een goede gezondheid. Boven wacht me een warme ontvangst, word ik ingelicht over de werking en mag er dan aan beginnen. Oefenen, controle, oefenen, controle... Het gaat goed. De sfeer in de oefenzaal is ook prima. Ik leg nieuwe contacten waarin open gecommuniceerd kan worden over wat ons overkomt en welk parcours we volgen. Het is een verrijkende ervaring. Joyce en Jolien hebben de kiné-touwtjes in handen en doen dat op een empathisch gedreven en zeer correcte manier. Geen domme dingen doen, Marrek... controle! En da's maar goed ook. Al snel worden er namen op de 'contacten' gekleefd: Trui, Marc, Anouk, Thalia, Dirk, Inge, Sally, Lesly, Lissy, Lieve... De dames zijn in de meerderheid maar da's hoegenaamd geen probleem. De mannen voelen zich er goed en veilig opgevangen. Sterke mensen met een positieve ingesteldheid. Als zoiets met elkaar gedeeld wordt geraken we een heel eind vooruit. 

Dat was en is nog steeds '1'. Maar... enkele dagen na Lichtmis, de grote pannenkoekendag, hapert er iets in een ander medisch getormenteerd onderdeel van mijnen body. Den 'tikker' komt roet in het eten strooien. Onregelmatigheden, waardoor ik OBP #12 aan mij voorbij laat gaan. Ik pas op vrijdag en zal maandag de draad weer oppikken. Maar dat is zonder diezelfde 'tikker' gerekend. Opnieuw speelt hij op en nu ga ik me na overleg met de cardioloog en op zijn advies aanmelden op spoed. Voor het cardiale aspect ben ik diezelfde arts gevolgd naar UZA en het is dan ook daar dat ik aan de monitor lig, waar de bloedanalyse gebeurt en foto's van de longen worden genomen. Ben over de hele lijn in goede handen en na een aantal uren mag ik beschikken. Het blijkt niet dramatisch maar moet als naar gewoonte van dichtbij opgevolgd worden. Deze keer word ik ook nog eens ingepland voor een 24 uurs holter, en die resultaten gaan ons na uitlezing meer leren over de evolutie van die ritmestoornissen. Tot zover verhaal twee. Ik sluit nu af, maar niet zonder eerst nog de loftrompet te steken over spoedarts Andrea. Een kanjer die empathie koppelt aan vakbekwaamheid en die er daardoor voor gezorgd heeft dat ik mijn zelfvertrouwen heb teruggevonden.  Ben klaar om er verder aan te werken. Tot slot nog even die tussenstand: GZA - UZA    1 - 1 

Reacties

Populaire posts van deze blog

301. Meer voor altijd

304. 4 + 4 + 4

310. Een en ander op een rustige helling

314. Wat nu...?

285. Basketbal-passie

284. Tot de volgende

327. Heerlijk is dat...

321. Drie - twee - één ...

019. Lichtervelde

330. De trappers even kwijt