351. Sneeuw en zo

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102, #169, #179 , #250 en in een vorige variant onder #635. Maar nog nooit heb ik er tijdens één verblijf foto's van zo uiteenlopende aard kunnen maken als nu. We arriveren, kijken in de late namiddag uit over de tuin met zijn vijver en zien dat alles er weer goed bijligt. Nog tijd om een eerste wandeling te maken bij een stilaan ondergaande zon. De volgende dag krijgen we net als op de meeste plekken in Vlaanderen een stevige sneeuwbui over ons heen. Het duurt langer dan we hier de laatste tijd nog hebben meegemaakt en dat resulteert in een mooie sneeuwlaag. Moesten niet lang nadenken om de stapschoenen aan te trekken en ook wandelend te genieten van de winterse taferelen. Bij terugkeer uit het bos wacht ons een feeëriek spektakel. Op andere dagen is het 's avonds ook mooi met al die lichtjes, maar nu...!! De volgende ochtend is er alweer een pak sneeuw verdwenen, komen er opnieuw groene plekken het maagdelijke wit verstoren. Daar storen de Kempische hoenders zich niet aan, en onder leiding van meester Haan loopt zijn harem er nu ook letterlijk de kantjes vanaf. Zij weten blijkbaar ook dat deze wittigheid niet lang meer gaat duren en dus profiteren zij ervan om nog snel een winterwandeling te maken. Ondertussen genieten wij van ons krokusuitstapje: we wandelen bij lichte regen, onder een forse sneeuwbui, in een zalig zonnetje, bij lichte vorst. Het kan nu allemaal. We stoken het stoofje heet, we genieten voorzichtig van enkele saunabeurten, we trakteren onszelf op een etentje in Colonie 7 bij Bert Josten, we lezen af en toe een bladzijde en we puzzelen ons te pletter... en we komen er na vijf dagen uit met stevig opgeladen batterijen. Inpakken, inladen, vlotte autorit huiswaarts en... na een pizza gaat den deze zich aanmelden voor een test, een onderzoek en een evaluatiegesprek... jawel: bij UZA. De resultaten zijn bevredigend tot goed, zeker niet onrustwekkend, de fietsproef verloopt prima en volgende week voegen we daar nog een dagje 'holter' aan toe. Vol goede moed...