347. De waan van de dag


ZO WAS HET hier vorige week. Heerlijk wit en daar konden wij als op rustgestelde(n) voluit van profiteren en genieten. Mag er niet aan denken hoe ik me daar in vroeger jaren met een strak tijdsschema in moest gooien. Nu is dat anders: er moet maar heel af en toe iets, en als dat dan niet kan is het ook maar zo. Wil me natuurlijk wel aan afspraken houden, maar die probeer ik dan weer op de meest haalbare manier te maken en in te plannen. Mijn eerste vorige week was een 'toevallige' met de weergoden. Dat noemt men dan geen afspraak meer veronderstel ik, eerder een coincidence, maar ik was wel op het appel. De eerste sneeuw en meteen een forse bui. Gluurde na een nachtelijk plasmoment door het raam en moest al meteen rap-rap een fotootje maken. Dan snel terug onder de wol want de volgende dag zou er, en dat wist ik voor de volle 100% zeker, doorheen onze polder gewandeld worden. We waren niet de eersten, bijlange na niet, maar wel vroeg genoeg om nog een foto te kunnen maken van de sporen die 'overstekend wild' had achtergelaten op het wandelpad. Ook het ondergesneeuwde vlonderpad lag er op de terugweg nog foto-waardig bij, met een madame die dankzij haar wandeltempo nog mooi in beeld kwam ook. Eens thuis boden terras en tuin een vredig uitzicht en een goed 'in het nu'-gevoel. Veel meer is er over die paar momenten sneeuw niet te vertellen. Was het een mini-wintertje? Misschien is het wel alles wat we aan wittigheid gaan krijgen bij aanvang van dit nieuwe jaar. We zien wel...

Waar ik meer dan genoeg van heb en absoluut niet van kan genieten, op welke manier dan ook - zelfs niet in de meest sarcastische beschrijvingen, zijn de actuele strapatsen van wat zich de koning van de USA pleegt te noemen. Het wordt met de dag erger en beangstigender. Zijn er nog niet genoeg vergelijkingen gemaakt met wat er zo'n 100 jaar geleden in West-Europa broedde, rommelde en uitbarstte? En wij maar zwijgen? Misschien behoort dat ook bij de waan van de dag. Doe nu wel wat hier eerder beloofd werd...


Het grootste gevaar in de wereld heet niet Poetin of Trump, 
het grootste gevaar is de massa die zwijgt,
 die slikt, zich prikt, zich schikt en elkaar bekampt.
#totalitarisme

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

284. Tot de volgende

Afbeelding
HET IS GELUKT.   Een technieker bij de vliegende brigade 'Van den Borre' is ons zaterdagochtend komen depanneren. Voordeur van de vaatwasser opent en sluit weer zoals het hoort, zonder kuren of andere rariteiten. Op 't eerste zicht goed gedaan, of het blijvend gaat zijn moeten we afwachten. Alvast bedankt, Yorren. Heb de indruk dat jouw gelukte ingreep de voorbode was voor een geslaagd vervolg van de dag en een buitengewoon aangename afronding later op de avond.  Even de situatie schetsen? In een ver verleden is den deze een tijd 'actief' geweest als basketbal  trainer-coach, waarvan vijf bijzondere seizoenen in de staff van RBA, Racing Basket Antwerpen, het huidige Antwerp Giants. Naast het assisteren van de headcoach bij de eerste ploeg kon ik me ook uitleven in de opleiding van jonge talenten. Junioren, die al snel werden omgetoverd naar een beloftenteam dat in de reguliere seniorencompetitie mocht aantreden. 'Upgraden' noemen ze zoiets tegenwoordig. Het ...
Meer lezen

285. Basketbal-passie

Afbeelding
EERDER DAN GEDACHT , sneller dan verwacht... We knopen nog even aan bij het vorige verslag. Bij de meer dan gezellige nabespreking van de match en de deugddoende herinneringen aan toen we samen in de RBA2-boot zaten. RBA head-coach Tony VdB uit die 'tijd van toen' staat nu aan het sportieve roer bij de Kangoeroes. Tof om hem nog eens te treffen, zeker met al die toenmalige youngsters van 'den Two'. Nog altijd zoals we hem hebben gekend: recht voor de raap, met veel schwung en spetterende humor vol dubbele lagen. Als de twee oudjes even apart staan komt hij nog met een specialleke: "Weet ge wat ik vanmorgen gedaan heb? Ben training gaan geven bij de G-basketters in Geel." Die ken ik ook, want dik twee jaar geleden zijn we met ' De Bende van Jef ' op uitnodiging een keer met hen aan de slag gegaan. "Wat een belevenis, geweldig met wat een inzet die gasten ervoor gaan." Zijn ogen blinken. Dat doen die wel eens meer van deugnieterij, maar nu om ...
Meer lezen

301. Meer voor altijd

Afbeelding
vandaag wil Ekster  ons opnieuw vertellen over een klein sterrenkind ons sterrenkleinkind over kleine Niké Évora en over die ene veel te korte avond vertel Ekster, vertel om haar nooit te vergeten haar aan ons hart te drukken haar vast te houden voor altijd lieve Niké Évora je wordt zeven vandaag "kom hier, kom... dat ik u draag"   (KF) Niké Évora  De Mondt Peerdeman 19 mei 2018
Meer lezen

304. 4 + 4 + 4

Afbeelding
EEN APARTE BREAK , zo kan ik deze periode van niet-bloggen wel noemen. Het begon met een midweek Gierle. Patricia en Herman, de mensen waarbij we al jaren in Merksplas op regelmatige basis een weekje vertoeven in hun Kromven-natuurhuis, hebben ondertussen meerdere locaties waar men voor korte of langere tijd afstand kan gaan nemen van de drukte en het gedoe in onze hedendaagse wereld/maatschappij. Wij dus deze keer op ontdekking naar... The Black-Box . Ons doel ligt in een weekendzone, in de Vonderbeemd om precies te zijn. Stilte, bos alom, hier en daar nog een huis(je) en dat is het. De Box is compact maar ruim, aan de buitenkant zo zwart als de naam laat vermoeden maar binnen is het licht en luchtig, modern en strak. We hebben er een zeer aangenaam en uiteraard rustgevend verblijf van gemaakt. Dat was zo eens iets anders, maar buiten hebben we veelal hetzelfde gedaan van wat we ook op andere plekken in een 'natuurhuisje' doen: wandelen en fietsen. Voilà, dat is het zowat. Nee...
Meer lezen

310. Een en ander op een rustige helling

Afbeelding
EN DAN DIT . Trouwe lezers en bezoekers van dit forum weten dat mijn gezondheidsverhaal er ondertussen één is geworden van vele keren een beetje vallen, maar tot hiertoe gelukkig iedere keer weer opstaan. Helemaal rechtop is telkens de bedoeling, de realiteit is al een hele tijd een ietsiepietsie anders. Zowel op cardiaal als oncologisch vlak staan mij in de min of meer nabije toekomst al dan niet ingrijpende aanpassingen te wachten. Vertrouwen op en geloven in, da's de boodschap en ook het motto waarmee ik deze periode ga doorkomen. Teneinde de batterijen op te laden had La Pola een hele tijd geleden al het idee opgevat en de plannen gesmeed om weer eens een natuurhuisje te boeken. Nu dus... Naar Bakkefean in het hoge noorden van Nederland, oftewel Bakkeveen in Friesland. Zowat halfweg tussen Leeuwarden ( Ljouwert ) en Assen en niet ver van het drie provinciënpunt waar Friesland, Groningen en Drenthe mekaar raken. Enfin, een heel eind rijden vanuit Antwerpen. Te beginnen met de ...
Meer lezen

314. Wat nu...?

Afbeelding
ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...
Meer lezen

327. Heerlijk is dat...

Afbeelding
ALS ER ZOVEEL met en om me heen gebeurt is het moeilijk om een keuze te maken. Waarover zal het gaan in m'n volgende blogsel? De beslissing daarover wordt dan uitgesteld tot morgen. En morgen? Nog eens naar morgen, of overmorgen dan maar? Niet kunnen beslissen, keuzestress, excuses...                                                                                         Ga nu  alles even aan de kant zetten, dan moet het lukken want er is immers nieuws dat minstens de familiale voorpagina haalt en voor de vrienden en kennissen ook op pagina één komt te staan. In Amsterdam heeft kleinzoon  NUKA  zijn neus aan het venster van het wereldtoneel gestoken en zijn intrede gedaan in ons aller harten. Op 31 oktober, exact die ene dag tussen de verjaardagen van...
Meer lezen

019. Lichtervelde

Afbeelding
EXACT EEN MAAND geleden ging het hier over Lanaken en onze belevenissen aldaar. De 'maandelijkse' uitstapjes zijn ondertussen klassiekers geworden. La Pola blijft zich uitleven in het organiseren van mini-kortbij-vakanties. Voor ons dus een positieve kant aan Corona. Bij Natuurhuisje.be heeft ze een schier onuitputtelijke bron van inspiratie gevonden. "Go West" klonk het nu. Variatie en afwisseling is belangrijk.  En dus togen wij deze keer richting West-Vlaanderen. Hartje Houtland. Naar Lichtervelde , een rustig landelijke gemeente. Veel plaats, en als ze daar over een natuurhuisje spreken... ruimte, rust, fluitend en fladderend gevogelte, vergezichten over wijdse akkers en weilanden. Da's nu genoeg voor ons. 't Ligt Ter Velde . Mijn reisleidster weet er de plekken wel uit te kiezen: een nieuwbouw energievriendelijk huis op de verste hoek achteraan in de tuin van gastvrouw en -heer, Vera en Filip. Twee kanten tuin, achteraan is het uitkijken over grasland. O...
Meer lezen

321. Drie - twee - één ...

Afbeelding
  ALS DEZE HOOFDING  ooit op het juiste moment gebruikt mocht worden in mijn verhaal dan is het wel nu. Ik tel 3-2-1 af naar 1-2-3 bezoeken aan Mercurius. Waarvan ik een prachtig beeld driewerf in bovenstaande prent heb geplaatst teneinde het verhaal iets visueler te brengen. Beeld dat ik vond op Visvliet.com waar nog veel meer te rapen valt. H ahaa, opnieuw enkele lange afstandsvluchten in gedachte? Is je internationaal paspoort wel in orde, jongen? Neen, dat is het helemaal niet. Heb ook geen ambitie om in het succesnummer van mijn KF-vrienden Raf en Mich op te treden. Dan zou ik mij eerder laten dragen...  Wie me volgt weet ondertussen dat wij onze buitenhuiselijke uitstappen al jarenlang beperken tot natuurhuisjes in de min of meer nabije omgeving van ons eigen stekje bij de Hobokense Polder. Daar heeft 'corona' voor gezorgd, en ik moet toegeven: we zijn er niet rouwig om. Maar genoeg rond de pot gedraaid, even ernstig nu. Sinds enige tijd zijn de prostataire bloedwa...
Meer lezen

330. De trappers even kwijt

Afbeelding
DIT WORDT ZEKER niet van het beste wat hier ooit als blogsel via het klavier in de 'draftpage' gepompt is. Verre van zelfs, misschien zit ie wel helemaal aan de andere kant van het kwaliteitsspectrum. En toch begin ik eraan, we zien wel waar het bootje de klippen raakt. Als het al niet eerder in woelig vertelwater kapseist. Omdat ik de trappers even kwijt ben? Dat zit er dik in want er werd naar deze week met een (gezonde?) dosis spanning uitgekeken. Stond een redo-ablatie op het programma. Een oppoetsbeurt van wat er ooit eerder als hartritmestoornis-blokkage werd aangebracht met, naar ik begrijp, daar bovenop een serie extra littekengrenzen die het geheel vanaf nu en voor een bepaalde (?) tijd beter in de pas zullen laten lopen. Operatie op maandag 01 december: probleem, nu moet ik de start van de Adventskalender uitstellen. Zal enkele dagen later hier en daar een pralinneke aanbieden aan mijn huisgenoot zodat ook wat dat betreft de planning kan gerespecteerd worden. Merci J...
Meer lezen