Marco Polo Strikes Back

MET DE REGELMAAT is het deze laatste maanden qua blogbijdragen een mager beestje. Al de rest er omheen maakt het dagelijkse leven van deze op rustgestelde drukker dan gewenst. Het komt van alle kanten: leuke en minder plezante, maar één ding hebben ze gemeen... ze vullen de dagen tot in de toppekes van mijn tijdsbeleving. Om maar iets te noemen: verjaardagen. Drie dagen op rij was er één van de kleinkinderen jarig. Drie keer een ander, inderdaad. Van spreiding is enkel sprake in de leeftijd van de 'feestvarkentjes'. Van één over zeven naar vijfentwintig... én: het was een fantastische belevenis. De kleinste komt net piepen met dat éné kaarsje op zijn stukje taart, maar hij is behoorlijk aanwezig. Met zeven word je al een flinke meid en dus kan je zo'n familiefeestje al goed verdragen, vooral als je daarbij nog voor je kleine neefje mag zorgen. En dan is er die derde, eigenlijk de eerste in de rij, die haar vijfentwintigste viert op het zuidelijk halfrond aan de overzijde v...

OP HOOP VAN... heb ik deze foto dan maar gebruikt om een en ander te illustreren. En het in herhaling vallen te camoufleren: het is weer een hele tijd geleden, er zijn excuses en die liggen voor een groot deel te rapen in hetzelfde bedje. Tussen de geplande activiteiten lijkt het erop dat het 'seizoen' van de hartritmestoornissen wederom is aangebroken. Dan mag ik er al op een 'andere manier' naar kijken en mee omgaan, het blijven ambetante momenten. Als er bijna wekelijks zo'n storing optreedt dan gaat een mens uiteindelijk toch weer op pad naar het ondertussen vertrouwde spoed-adres. En de 'stoornissen' spelen mee: als het hén uitkomt stappen ze, met of zonder gebruik van een extra pilleke, terug over naar sinusaal en blijf ik een beetje moe en gefrustreerd achter. Enfin, mijn dossier wordt opnieuw onder de loupe genomen en eerlang verwacht ik mij aan een aangepaste begeleiding of bijsturing. Time will tell...  Oh ja: binnenkort staan er ook nog enkele kle...

LIG TE ONTWAKEN ... een gekke manier van uitdrukken? Misschien wel, maar zo gaat dat tegenwoordig met mij. Iets in m'n hoofd, een idee, en hoe ga ik dat verwoorden? Wakker worden dus. Maar niet zoals vroeger: wakker... actie!!! Dat werd later: wakker... opstaan... actie!! En ondertussen, jullie kennen m'n verhaal, gaat het ontwaken meestal heel rustig aan en neem ik er m'n tijd voor(!). Tijdens dit ontwaken passeren de voorbije dagen de revue. Valt er iets te melden? Heb even geduld moeten hebben, en toen werd het méér dan iets. Er is vooreerst de herfst die er nu 'eindelijk' serieus werk van lijkt te maken. Regen en wind en een duik in de temperaturen. Geen ramp, juist maar een aanpassing. Ga om te beginnen in de kleerkast m'n zomerkledij uitsorteren, decimeren en vervangen door de warmere varianten. Misschien moest ik ook maar eens aan een iets grondiger opruim beginnen en plaats maken voor wat nieuwe aankopen.. Daarop volgt de kunst van het beleven.  Guy Loub...

  24-02-1976        30-09-2026

DACHT EN SCHREEF ik hier vorige keer nog dat ik 'vijf boeken tegelijk' aan het lezen was, dan moet ik amper drie etmalen later al melden dat ik me danig mispakt heb. Eén van de vijf steekt zodanig ver boven de anderen uit dat ik niet anders kon dan met de volle 100% voor NEGENTIEN NEGENTIEN gaan. De debuutroman voor volwassenen van Aline Sax . Een verhaal dat mij helemaal in beslag nam, overweldigde en geen ruimte meer liet voor de andere boeken waarin ik dacht tussendoor en ter afwisseling nog iets mee te pikken.  Die liggen voorlopig te wachten op een plankje. Om dit werk te plaatsen maak ik gebruik van de slotalinea op de achterflap: "Negentien Negentien is een psychologische roman die begint waar de meeste oorlogsverhalen eindigen: op het moment dat soldaten geen soldaten meer zijn en ze geconfronteerd worden met de vraag hoe het nu verder moet. " Om te zeggen hoe sterk en meeslepend ik dit boek vind maak ik gebruik van een link die u wel weet te vinden hierbov...

ER LIGT HIER heel wat 'old school' op-papier-gekribbel naast de laptop. Ditjes en datjes die mogelijks een aanzet kunnen geven voor een vers blogsel. De boekenmix waarin ik nu aan 't lezen ben: vijf stuks. Dan een hoofdstuk hier, een uurtje daar, een paar bladzijden voor het slapengaan... Denk niet dat ik het eerder al eens gedaan heb op deze manier. Dacht dat ik eerder een plichtsbewust uitlezer was om pas daarna aan een volgend leesavontuur te beginnen. Daar lijkt nu verandering in te komen, of is het puur toeval? Zie ook een paar nota's bij de laatste Pito+ wandeling. Gelegenheid om nog een keer bij te kletsen met lotgenoten in het oprustgestelden-compartiment. We stappen een rondje Zandvliet en aangelanden. Tussenstop in Café Noordland. Misschien beter dat ik hierover later eens een bijdrage lanceer 'en petit comité'. Inschrijven kan vanaf nu... Laat het me dan nog maar eens hebben over de combi 'wandelen & fotografie'. M'n (bijna) dagelijks...

TWEE WEKEN WEERAL . Zolang is het geleden dat ik hier heel enthousiast zat af te tellen. Naar een nieuw schooljaar en in gedachte ook naar een volgende blogpost op die eerste schooldag. Als dat de bedoeling was dan mag ik mij schaamtevol in een hoekje verstoppen. Niks is er hier gepost, geen nieuwe bijdrage. Maar ja, als naar gewoonte kan ik putten uit een ruime voorraad excuses. Waarvoor mijn... 'excuses'.  Sorry, dat het zo lang geduurd heeft!  Intussen zijn er op wereldvlak nog zottere dingen aan het gebeuren dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Die 5000 US$ belofte van Trump... hoe moeten we dat noemen, waaronder kunnen we dat klasseren? Er zijn hopelijk wijze mensen die ons dat kunnen uitleggen. Ik begin er niet aan. Kan wel zeggen dat zijn manier van doen en politiek bedrijven me al heel lang de strot uitkomt. Basta! Snel naar mijn orde van de dag: wandelen... en nog wat meer.  Met de vogelcollage van vorige keer leek het of ik de smaak van het fotograferen terug t...

WE GAAN AFTELLEN . Nog vier keer slapen en dan beginnen ze er weer aan. Leerlingen en leerkrachten die een hele zomervakantie hebben zitten wachten op aanstaande dinsdag 1 september. De een al wat happiger dan de ander, maar uiteindelijk was dat mijn en nu hun lotsbestemming. Van mijn vierde tot en met mijn zestigste levensjaar is het niet anders geweest: op 1 juli begon de 'grote vakantie' en op 31 augustus was het nog één keer slapen om de volgende dag aan een nieuw schooljaar te beginnen.  Om de 'pinnekesjust' en de muggenzifters terwille en vóór te zijn geef ik nu ootmoedig toe dat daar tijdens mijn Leuvense studentenjaren wel wat rek op zat. Proclamaties vielen toen ergens begin juli en het nieuwe academiejaar startte pas op 1 oktober. En om helemaal correct te zijn: tussen het combi-jaar 4°Lic.L.O. & 1°Lic.Kiné en mijn laatste jaar Kiné zat helemaal niks. Ik begon mijn stage op 1 juli, en dus die éne keer géén zomerreces. Maar nu, en uit sympathie voor allen d...

NA DE VORIGE bijdrage leek het erop dat de blogboog weer op de juiste spanning zat en dat er opnieuw snel een volgend stukje zou komen. Maar niets bleek minder waar, dat hebt u de voorbije 10 dagen zelf kunnen vaststellen. Geen publicatie en hier aan de keukentafel zelfs geen poging tot. Had ook geen idee hoe het er ooit nog eens van zou komen. De zomerse warmte, de hitte, de droogte... ja, dat was het dus: de droogte tast niet alleen de natuur aan maar ook mijn schrijversdrive. Toch niet te snel panikeren, er kan meer geschreven worden dan enkel maar een blog. Zo ben ik terug aan de slag gegaan om voor kleindochter Joke een vierde deel aan een uitdagende poging tot autobiografie te breien. Voor mezelf betekent dat een heel andere aanpak en stijl. Of toch weer niet? Enfin, het heeft er wel voor gezorgd  dat ik na enkele dagen levensverhaal ook goesting kreeg om hier een volgend stapje te zetten.  Over 'een stapje zetten' gesproken: er is terug regelmaat in de ochtendwandeling...

DE DRAAD WEER oppikken, daar draait het nu om.  Dat zoiets ook nog moet gebeuren tijdens het zoveelste hittegolfje van dit jaar? Je hoort me niet klagen, maar ik ga wel voorzichtig zijn. Geen zotte dingen, genoeg drinken, regelmatig een frisse douche (in de tuin) en zien dat we paraat blijven en kunnen genieten van de goeie dingen in het leven. Zoals daar zijn... die heerlijke passages buitenshuis naar iedere keer opnieuw een meer dan tof natuurhuisje. We blijven trouw aan onze (sinds 2020!) nieuw aangeleerde gewoonte. Bij regelmaat voor een week de deur uit naar de natuur, de rust en de stilte. Deze keer, omdat het 'grote vakantie' is, waren het er twee op rij. Bij het slot van de vorige bijdrage beloofde ik "misschien meer de volgende keer..." Welaan dan! Begin ik met een vertrouwd adres en gaan we  "Logeren bij de Droste" . Voor de vierde keer al ondertussen: bij Wemmie, Martin en Lieke. Ik kan alleen maar herhalen en bevestigen wat ik eerder al eens s...

EXACT ÉÉN WEEK ben ik al aan de slag als 75-jarige. Niks bijzonders, ware het niet dat de heersende hittegolf van toen zich sindsdien enigszins gedeisd houdt. Het is me wel bekomen, laat het ons daar maar bij houden.  Ondertussen is 'eindelijk' ook dat vermaledijde WK voetbal afgelopen. Ultrakort samengevat: Spanje kampioen. Die hebben over de ganse campagne slechts één tegendoelpunt moeten slikken. In de wedstrijd tegen België dan nog wel. Inderdaad!! En geen domme/ongelukkige owngoal, neen: een echt tegendoelpunt. Ere wie ere toekomt en dus een vermelding waard in Polo's blog: de zo vaak verguisde Charles De Ketelaere  #17 (my lucky number!!) heeft 'em dat gelapt.   De andere sportieve pluim die hier dient uitgedeeld  is voor Rappe Remco: recentelijk zelfs twee keer aan het feest in de Tour. Eén na een dagje 'bergop' en één tegen de chrono. Ook hij mag hier dus op de foto.  Dan is daar nog die prent van een knalrode verpakking met daarin een heel bijzonder ca...

TIJDENS HET VOORBIJE  weekend blies de Marco-clan verzamelen in Kortenaken. Omdat iedereen er dan bij kon zijn werd de viering van 'den ouwe' zijne 75ste verjaardag enkele dagen vervroegd. Tof plan, strakke organisatie. Het feestvarken zelf heeft er echter voor gezorgd dat een en ander af en toe in andere plooien diende gelegd. Zo begon hij bij aanvang met een terugrit naar de thuisbasis. Daags nadien was er het afscheid van Henri 'Rik' Ansoms, zijn directeur bij Pito Stabroek. 'Ons instituut' zoals 'de Wies' zaliger placht te zeggen. Polo heeft er zijn tijd voor genomen en na de dienst nog eens goed bijgebabbeld met aanwezige collega's. Hij mocht ook aanschuiven aan de koffietafel waar nog meer herinneringen werden opgehaald. Wees gerust Maria, we gaan 'onzen directeur' niet snel vergeten.  Dan de auto in, en op naar Kortenaken. La Pola en nakomelingen zaten te popelen om hem in de bloemen en de cadeautjes te zetten. Het werd me wat met leuk...

WANSMAAK, ONGELOOF, CORRUPTIE. Het zijn maar enkele van de vele omschrijvingen waarmee het WK voetbal 2026 in de boeken zal terecht komen. Ik heb het niet over het spelleke zelf, daarvoor ken ik er te weinig van. Dat laat ik over aan commentatoren en analisten. De eersten schakel ik tijdens de uitzendingen met plezier uit middels de mute-knop. De voor- en na-babbels van de ontleedkundigen halen bij mij zelfs het scherm niet. Zappen naar het tennis of de koers, of gewoon uitzetten. Voor alles is een simpele oplossing. Zo denkt ook 'den baas' van Amerika erover, dat wisten we al. En nu staat er volgens hem in zijn opgeblazen zelfbeeld ook nog eens dat hij 'de groten baas' van het voetbal is. Dat hij er geen fluit van afweet mag daarbij geen beletsel zijn. Zijn infantiele loopjongen danst maar al te graag naar Donalds pijpen, doet wat hij mafia-gewijs niet laten kan en zorgt er op die manier voor dat we allemaal bij regelmaat herinnerd worden aan hoe corrupt die grote voet...

ALS DRIEËNTWINTIG GRADEN aanvoelt als koud dan is er iets. Dan is er wat aan voorafgegaan. Dan hebben de thermometers voorheen hun resultaten weer eens in de hoogste regionen moeten gaan zoeken. Een meer dan warme periode is zopas ons deel geweest. Naar Belgische normen een heuse hittegolf. Voor de oudjes onder ons, waarbij ik natuurkijk ook mezelf reken, kwam de zomer van '76 weer helemaal terug in beeld. Toeval of niet, maar aan deze zinderende veertien... euh, correctie: vijftiendaagse kwam een einde zoals dat hier wel eens meer gebeurt . Bij het begin van de zomervakantie. Op 1 juli komt het kwik maar net boven de 20 graden uit en vorige nacht zag ik een magere 12 op de digitale meter. Daar gaat m'n warmte-excuus om het bloggen op een laag pitje te zetten. Het moet  opnieuw de goede richting uit, actie, regelmaat en  inspiratie dienen aangeboord.  Toch kan ik u geruststellen: heel lang gaat het nog niet worden. Over wat er te beleven was kan ik in alle rust vert...

TWINTIG JUNI HALFVIER.  Hét moment om alvorens aan deze blog te beginnen toch even stil te staan bij een topnummer van de heren Walschaerts: Atlantis van Kommil Foo . Prachtstuk, en weet dat er ieder jaar op deze dag aan herinnerd wordt. Dan post Raf tegen 15u30 deze drie woorden op z'n Facebookpagina. Enigszins aangepast, dat wel. Zo was het vandaag "20 juni half vier!" En dan nu naar vorig weekend. Niet omdat toen ergens het meest megalomane sportspektakel op deze steeds sneller verschrompelende planeet van start was gegaan, maar omdat wij in zeer goed gezelschap nog eens de rust mochten opzoeken. Naar het Noord-Brabantse Sint Michielsgestel. Een weekend met onze 'jongste'... kleinzoon... Nuka, en met z'n mama en papa. Veel tijd om te knuffelen en te spelen.  Me nog eens te wagen aan een papflesje geven en zelfs een fruitpap aan te reiken. Dat gaat goed, we genieten er allebei van. Veel tijd voor en met die kleine knaap en ja, we zijn ook een paar keer samen...

HET IS ZOVER. Als de klimatologische omstandigheden en de persoonlijke paraatheid het toelaten slaat heer Polo met veel goesting de hand aan de heggenschaar. Dan doet hij zijn uiterste best om rondom de eigen woonplek de aanwas van de 'bladjeshaag' onder controle en binnen de aanvaardbare perken te houden. En dat is nu niet anders. Moest hij de klus vorig jaar en voor het eerst uitbesteden aan schoonzoon Frank met dochter Bieke als assistente, dan ging hij er nu weer helemaal zelf voor. En dat al voor het 45ste(?) jaar. Door die jaren heen is er enige evolutie merkbaar in de aanpak en uitvoering van het hele gebeuren. Hij begon eraan als rijpe dertiger, en in die tijd was het werkje in no-time geklaard. Dat ging toen vele jaren zo zijn gang: de haag werd groter, net als de te leveren inspanningen, maar het werd beschouwd als een erezaak om al die lopende liguster-meters zo snel mogelijk te fatsoeneren. Dat dient naar tuinkundige gewoonte jaarlijks twee keer te gebeuren, en daa...

MAAI MEI NIET - maand afsluiten. Iemand een voorstel? Laten we het aan La Pola vragen, die heeft vast een plan. En of ze een plan had: we trekken de taalgrens over, tot bijna aan de Franse grens. Diep in 'La Botte du Hainaut' ligt Froidchapelle. En nog verder, een heel eind van de dorpskern verwijderd, heeft mijn onvergelijkbare vakantiegids ons verblijf voor deze week gespot én gereserveerd. La Taille à Genettes . Niet ver van de 'Lacs de l'Eau d'Heure'.  Niet de andere kant van de wereld, maar wel een heel andere wereld. Met de plots opstuwende zomertemperaturen zorgt dat bovendien voor de nodige verwarr(m)ing: is het echt 'Froid'chapelle of toch eerder 'Chaud'fontaine? Maar geen nood, alles komt goed. Vriendelijke ontvangst door gastvrouw Nadine die ons direct op ons gemak stelt. Het installeren verloopt vlot, we bekomen van de verplaatsing en als de warmte wat begint af te nemen trekken we erop uit voor onze eerste avondwandeling. Dat wordt v...

EEN BIJZONDER VERHAAL ,  een verrassende gebeurtenis, een hartverwarmende ontmoeting. Zo goed als uit het niets, dat valt niet uit te leggen. Of toch wel? Er waren onlangs enkele sporadische contacten geweest. Berichtjes, appjes en als ik me goed herinner zelfs een kort telefoongesprek. Hij in het 'verre' Italia, ik aan den oever van onze Poldervijver. Voor wie nog niet mee is: 'híj' is een ex-collega waarmee ik ruim dertig jaren het lerarenschap deelde op 'dé PITO' in Stabroek maar die ik sinds mijn op ruststelling niet meer in levende lijve heb ontmoet. Hoe het ermee gaat? Dat het zo lang geleden is. Dat zij nu toch de plek van hun dromen hebben gevonden en definitief zullen verhuizen. En dat het heel binnenkort gaat gebeuren. Dat zij dan voor een week de Belgische weersomstandigheden komen trotseren en... dat we dan eventueel uiteindelijk en indien mogelijk misschien toch eens een moment zouden trachten te vinden om elkaar nog een keer in de armen te sluiten....

vandaag heeft Ekster heel speciaal voor kleine Nuka een kinder-ekster-pakje aan om te vertellen...                       over Niké, zijn grote zus                      die al acht jaar een plek heeft                      in ons hart en in ons leven                                                                     om te vertellen...                                                                  over ...

HIER ZIJN ZE ... de vier die ervan beticht worden nog laat in de lente voor koude nachten, vorst aan de grond en soms daarboven, bergen sneeuw en ijs en bibberkoele dagen te zorgen. Hoewel deze dagheiligen zelf niets met kou te maken hebben werden hun namen in een ver christelijk verleden toch maar gekoppeld aan deze periode, die in meteorologische middens bekend staat om haar late temperatuurdalingen die schadelijk kunnen zijn voor jonge planten en scheuten.  De vier die ik, en dan nog wel in de juiste volgorde, zo goed uit het hoofd kan opnoemen omdat er een hoogst persoonlijk 'ezelsbruggetje' aan verbonden is. M-P-S-B... Marco Polo Strikes Back... Mamertus - Pancratius - Servatius en Bonifatius !! Als ik het dàn nog niet zou kunnen onthouden... Wie meer wil weten over de achtergronden van deze sacrale personages kan als naar gewoonte de kleurige namen hierboven aanklikken om middels de achterliggende links op Wikipediale wijze zijn of haar honger naar meer 'meteopisco...