373. Blijven wandelen

WE GAAN AFTELLEN. Nog vier keer slapen en dan beginnen ze er weer aan. Leerlingen en leerkrachten die een hele zomervakantie hebben zitten wachten op aanstaande dinsdag 1 september. De een al wat happiger dan de ander, maar uiteindelijk was dat mijn en nu hun lotsbestemming. Van mijn vierde tot en met mijn zestigste levensjaar is het niet anders geweest: op 1 juli begon de 'grote vakantie' en op 31 augustus was het nog één keer slapen om de volgende dag aan een nieuw schooljaar te beginnen.  Om de 'pinnekesjust' en de muggenzifters terwille en vóór te zijn geef ik nu ootmoedig toe dat daar tijdens mijn Leuvense studentenjaren wel wat rek op zat. Proclamaties vielen toen ergens begin juli en het nieuwe academiejaar startte pas op 1 oktober. En om helemaal correct te zijn: tussen het combi-jaar 4°Lic.L.O. & 1°Lic.Kiné en mijn laatste jaar Kiné zat helemaal niks. Ik begon mijn stage op 1 juli, en dus die éne keer géén zomerreces. Maar nu, en uit sympathie voor allen die er binnenkort opnieuw tegenaan zullen gaan: aftellen...!!

Ook aan aftellen toe zijn de lepelaars in onze Hobokense Polder. Slechts een tiental die zich aan het klaarmaken zijn om aan te sluiten bij een of andere grote groep op een verzamelplek in de 'buurt'. Maar wel de moeite om bij regelmaat te passeren langs 'De Roerdomp'. Nu ik er wat beter op let en bij de ochtendwandeling met mijn kompanen een fototoestel meeneem liggen de plaatjes voor het oprapen. Ga mezelf geen kenner of specialist noemen, maar zelfs mijn amateuristische pogingen kunnen een simpele jongen als mij voldoening schenken. De blauwe reiger, de eenden (met jongen), de grote en of kleine zilverreiger, mijnheer en mevrouw zwaan zorgen er mee voor dat die lepelaars zich niet eenzaam hoeven te voelen tijdens hun tussenstop alhier. En wij, wij mogen er bij een halte aan de kijkwand gratis van genieten. We moeten alleen maar blijven wandelen...

Dat er momenteel veel meer gaande is in de wereld weet u natuurlijk wel. Ook dat het doorgaans niet zorgt voor blije mededelingen noch leidt tot positieve berichtgeving. Vroeger kwamen zulke dingen hier meer aan bod en kon ik er een serieuze zaag over spannen. Nu wil ik de klassieke en andere sociale media niet teveel hooi van de vork halen, laat zij hun rug maar forceren. Ik blijf wel wandelen...