LIG TE ONTWAKEN... een gekke manier van uitdrukken? Misschien wel, maar zo gaat dat tegenwoordig met mij. Iets in m'n hoofd, een idee, en hoe ga ik dat verwoorden? Wakker worden dus. Maar niet zoals vroeger: wakker... actie!!! Dat werd later: wakker... opstaan... actie!! En ondertussen, jullie kennen m'n verhaal, gaat het ontwaken meestal heel rustig aan en neem ik er m'n tijd voor(!). Tijdens dit ontwaken passeren de voorbije dagen de revue. Valt er iets te melden? Heb even geduld moeten hebben, en toen werd het méér dan iets. Er is vooreerst de herfst die er nu 'eindelijk' serieus werk van lijkt te maken. Regen en wind en een duik in de temperaturen. Geen ramp, juist maar een aanpassing. Ga om te beginnen in de kleerkast m'n zomerkledij uitsorteren, decimeren en vervangen door de warmere varianten. Misschien moest ik ook maar eens aan een iets grondiger opruim beginnen en plaats maken voor wat nieuwe aankopen..
Daarop volgt de kunst van het beleven. Guy Loubry, basketvriend van jaren terug en vader van Domien, stelt zijn recent schilderwerk tentoon en nodigt uit voor de vernissage. Hoog tijd om hem nog eens in levende lijve te ontmoeten en zijn werk te gaan bewonderen. Het is een warm weerzien geworden. Voor het artistieke begeef ik me nog maar eens op het "één beeld zegt meer dan duizend woorden"-pad. Mooi!
Een dag later 'beleef' ik verder:
Kommil Foo. Het is van januari geleden dat Peter S. me meenam naar het ARCA-theater in Gent om hun
eerste 'open repetitie' van
Babel mee te maken. Klik
rood hiervoor en zit opnieuw op het puntje van mijn stoel op de eerste rij links... Twee maanden later reed ik, op uitnodiging van M&R, naar een heuse try-out in Temse. Daar zou voor en door mij een volgende stap in de 'verwarrende' Babel-story gezet worden. De confusie begon al iets vroeger: omleidingen 1 & 2, vastgereden in de binnenstad, te voet naar wat later bleek een verkeerd adres, te laat... terug de auto opgezocht en naar huis. Een oprecht excuus voor de afwezigheid en een bittere pil voor mij. Gisteren kwam het er dan toch van: Babel in CC De Kern - Wilrijk, rij R - stoelen 5 & 6. Een sterke prestatie die ik zeker nog een keer wil beleven. Want het gaat snel en vraagt veel aandacht, en natuurlijk is het de bedoeling van 'Babel' dat ik op enthousiaste wijze m'n trappers ga verliezen... Zal een volgende keer beter opletten en luisteren en uitzoeken of ik nog stukken herken uit de allereerste in januari. Nog iemand?
En vandaag dan het grote weerzien met Simon & Marianne, vrienden uit een vorig leven. Zo lang al? Ja, zó lang al. Ik verklaar me nader middels een passage uit een 'poging tot biografie' die ik voor m'n kleindochter schreef...
"Kamperen is een sociaal gebeuren en als je ervoor openstaat zijn contacten snel gelegd. Met de jongste op de arm over het terrein flanerend de bospaadjes afdoen en blijven wandelen tot ze na haar flesje inslaapt. Soms dezelfde tenten passeren, ook met kleine kinderen. Goeienavond… Hallo, nog op wandel? Later staat hij naast dezelfde man in de afwaszone van het ‘bloc sanitaire’. Ze raken aan de klap: kinderen van dezelfde leeftijd dat schept steeds een band. Maar ook allebei in sport geïnteresseerd, én sportleraar. Dat de ander Nederlander is en hijzelf Vlaming is geen probleem, integendeel. Na de afwas ieder naar z’n tent, en tot morgen. De ene atleet en afstandloper en hijzelf toch weer in voorbereiding op een volgend basketbalseizoen. Hij gaat een eerste reeks trainingen missen wegens (te lang) op vakantie. Er is afgesproken dat er aan de conditie zal gewerkt worden zodat hij probleemloos kan aansluiten bij de groep. Volgende dag aan zee: hij zet weer een geïmproviseerd schaduwtentje op voor de kids. Strandjutterachtig hout verzamelen voor de constructie om daar een oud deken over te spreiden. “Hé pap, die meneer heb m’n plank meegenomen” En we raken aan de babbel, en het is m’n afwaskompaan, en… Lang verhaal kort: Simon, want zo heet de man, zal hem meenemen op zijn dagelijkse looprondjes bos en strand. Hij belooft dat hij z’n tempo wat zal drukken zodat de basketter de atleet kan volgen. En er volgt meer: ze trekken er bij regelmaat samen op uit, wandelen in de prachtige naaldbossen van Les Landes. En een nog veel langer verhaal in steno: sinds 1980 zijn ze vrienden gebleven, zien elkaar nog steeds en blijven in contact."
Die Simon dus, met zijn Marianne!! Dat was nu wel een tijdje geleden, maar het werd wederom een dag om te koesteren. We kijken al uit naar de volgende...
Reacties
Een reactie posten