352. Comme il faut?

LIVETIME ACHIEVEMENT AWARD. Drie woorden die absoluut recht hebben op de 'hoofdletters'* van MPSB's blogaanhef. 't Is een gewoonte geworden, en nu ook zeker en vast verdiend. Afgelopen week won Kommil Foo het 'Gouden Jefke' oftewel de 'Oscar van de Vlaamse Comedy' voor hun gehele carrière en/of oeuvre tot nu toe. Raf en Mich hebben daar zonder enige twijfel recht op. Mich en Raf ook. En eigenlijk nog veel meer, want wat zij brengen is niet alleen comedy. Maar daarover ga ik het misschien bij een andere gelegenheid wel eens hebben. Het gaat dus nu over hun carrière, loopbaan, oeuvre, jarenlange bezigheid op de scène die zij geen werken noemen maar 'mogen spelen'. Dat er veel zoeken en proberen alsmede flink boterhammen eten voorafgaat aan de première van een nieuwe voorstelling nemen ze er graag bij. Dat moet wel, anders kan je dit niet zo lang en zo succesvol blijven doen. Als we er hun eerste 'plank-act' op het podium van Jeugdhuis De Zolder in Nieuwmoer bijtellen staan 'ons jongens' binnen afzienbare tijd... 40 jaren op de planken. Da's niet niks, en ik denk dat alleen twee broers die mekaar goed verstaan het zover kunnen schoppen. Over het prille begin weet ik niet veel, maar later werd ik een hele trouwe bezoeker van hun voorstellingen. Een die hard-fan mag ik wel zeggen. Eén keer een voorstelling zien was nooit genoeg. Het werd een gewoonte om een try-out mee te pikken, een voorstelling in de buurt van de première en later in het seizoen minstens nog een keer om te gaan checken hoe de 'show' zich verder ontspon en evolueerde. Er was er eentje, het moet Schoft geweest zijn, waarvoor ik 7 keer in de al dan niet pluchen zetels van een of ander theater of schouwburg zat. Dat was niet in het minst om 'Kom hier dat ik u draag' te horen en te zien. Dat nummer werd mijn grote favoriet, heeft er voor mij jarenlang ver bovenuit gestoken. En omdat het ook in Oogst zat, het overzichtsprogramma van 30 jaar Kommil Foo was ik ook daar meerdere keren om te luisteren, te beleven en te genieten. Het is een lied waarvoor ik ooit de auto langs de kant van de weg parkeerde om dan mijn tranen de vrije loop kon laten. Klik maar eens op de blauwige link hierboven...

En er is zoveel meer, zoveel nummers, zoveel teksten, zoveel scènes. Er was Plank, Breken, Wolf. Er was Wolfijzers en Schietgeweren, Lof der Waanzin, Kommil Foo 'de luxe', Spaak, Schoft, Oogst, Kommil Foo in concert en binnenkort Babel. 'Ons jongens' gaan me zeker laten weten wat ik hierbij nog allemaal vergeten ben. Doe maar mannen... Gelukkig voor mij is er de 'meer-dan-duizend-woorden' foto-truck én kan ik wat uit de voeten met Pixlr Editor om een collageke te maken. 

En bij allerhoogste uitzondering 'een collageke of twee' want met één kom ik er voor deze kerels niet. Wie van puzzelen houdt kan op zoek gaan naar welke prent bij welke voorstelling hoort. Googelen, Wikipedia en AI zijn toegelaten. Veel plezier met de zoektocht. Nu maar hopen dat ze nog een hele tijd actief blijven, dat ik om te beginnen na de open repetitie ook nog een (of enkele) try-out(s) van Babel mag beleven en dat er nog een lange speellijst volgt. Met hier en daar de kans op een zitje in al die 'uitverkochte' zalen. Doe maar verder 'jongens', doe maar voort, doe maar 'comme il faut'...

* Ergens in 2019 las ik '1793', de debuutroman van Niklas Natt Och Dag. Bij een vermelding in mijn toenmalige MMMP had ik het over een 'allesomvattend, spannend, rauw, meelevend, beschrijvend en beklijvend werk'. Wat me ook is bijgebleven en vanaf de daaropvolgende zomerzonnewende in de blogpraktijk werd toegepast zijn de 'eerste drie woorden van elk hoofdstuk in hoofdletters'. Dat heb ik dus 'gepikt'. Het 'in vetjes' en 'groot lettertype' heb ik er zelf aan toegevoegd. Eerlijk is eerlijk...