Marco Polo Strikes Back

LAAT ONS HET eerst hebben over de feitelijkheden van de dag, en pas daarna overstappen naar de inhoud van bovenstaande foto. Begin vorige week stond in het teken van de reiniging van het terras en bijhorend meubilair. 'Vlekkeloos' verlopen want 'onder hoge druk'... en da's een klusje wat ik nog steeds aankan. Het duurt wel iets langer dan in m'n topjaren maar dat kan ook liggen aan het feit dat er minstens één en misschien wel meerdere jaargangen gepasseerd zijn 'zonder'. Dan zijn de automatismen wat zoek geraakt en moet er wel eens meer dan één keer over dezelfde plank 'gegaan' worden. Maar goed, da's gebeurd. Misschien moesten we met z'n allen ook maar eens een poging ondernemen om het hele wereldgebeuren onder reinigende handen te nemen. Al dan niet met behulp van wat verhoogde waterdruk. Zou zomaar een signaal kunnen zijn, niet? Ik kan het hele Trumpiaanse gedoe echt niet meer volgen. Iemand die me kan en wil vooruithelpen met een zi...

DE VOORBIJE WEEK stond bol van de al dan niet belangrijke maar wel steeds opmerkelijke gebeurtenissen. De terugkeer van de Artemis II-maanmissie op aarde, de winst van 'Woutje' in Roubaix, het heengaan van Sonja Barend, Magyar wint en Orban verliest de verkiezingen in Hongarije,  en voor ieder die op welke manier dan ook nog ergens een link heeft met het Vlaamse schoolsysteem was het de tweede en dus laatste week van de paasvakantie. Het was nog eens tijd om met 'ons klein' en 'haar klein' op stap te gaan. Een verblijf bij 'Landal Strand Resort Ouddorp Duin' (Nl) was ons al twee keer goed bevallen, dus waarom niet? Bollo, knutselen, zwemmen in het binnenbad, steppen op de pump track én... het strand met de grote wijdse Noordzee. Op dat strand worden wederom burchten en kastelen gebouwd, net als de vorige keer. Maar nu zonder zeehond in de directe nabijheid. Dan maar met enkele Vlaamse kinderen die langs wandelen, één voor één terugkeren om te kijken, ...

EIEREN NA PASEN.   Neen neen, geen vijgen. Eieren, chocolade-eieren, paaseieren... 'Kinderen' rapen paaseieren in de tuin (bij slecht weer binnen!). Niks speciaal, een gewoonte die al eeuwenlang in onze contreien het einde van de 'goede' paasweek markeert. Volgens de enen zijn het 'de klokken van Rome' die voor de bedeling zorgen, volgens anderen de paashaas. Wie slim is past zich aan en smult van beide walletjes. Als er maar te rapen valt. Joke, Wout en Witse komen als kleinkinderen in aanmerking om ook bij 'bomma en bompa' de traditie voort te zetten. Zij hadden er al enkele edities opzitten toen in 2013 het einde van zoeken, rapen en verdelen op deze manier in beeld werd gebracht. Beter ware 'het begin van proeven en de start van het genieten'... Soit, het is een foto die tot de verbeelding ging spreken. Het belletje ging opnieuw rinkelen in 2017 toen er tijdens een familieweekend in Leende, Nederland ook op verplaatsing eieren te rapen vielen...

ER VALT OPNIEUW heel wat te vertellen over dingen en mensen die vroeger en nu mijn levensdagen vullen. Zo is daar BROER , de nieuwe theatervoorstelling van Grof Geschud. In een verse samenstelling op de planken: Lander brengt broer Adriaan mee. De 'Severins Brothers' hebben na een jarenlange scheiding de familiale vriendschapsdraad weer opgepikt én hebben heel wat te vertellen. Willen dat ook vertellen, aan ons, aan telkens zo goed als en meestal totaal uitverkochte zalen. Een succes, wat zeker verdiend is. We zaten op de eerste rij in 'de gezelligste zaal' van Antwerpen, CC Gravenhof in Hoboken. Als de commentaren spreken van een persoonlijke tragikomische show over de band tussen een grote en een kleine broer, over verlies, trauma en herstel... het geheel omschrijven als een combinatie van cabaret, humor en diepe ontroering, als hun voorstelling ook nog als 'pijnlijk mooi' wordt benoemd dan hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Of toch? Mocht u nog hier ...

ALS DE LENTE komt in 't land zoals ze dat vorig weekend deed, dan mogen wij ons aan mooie dingen verwachten. Zo werd ons eertijds toch voorgehouden en dus namen we dat maar al te graag voor waar aan. Als dan net op dat moment het omgekeerde zich voordoet, als tijdens het eerste lenteweekend een bericht je bereikt dat een meer dan goede vriend, een warm mens, een soulmate "ging slapen en de volgende ochtend niet meer wakker werd"... dan staat de wereld stil.  In die beweegloosheid zoek ik al dagenlang naar woorden om hier te delen, woorden die enigszins kunnen weergeven wat hij voor mij betekent. Betekent ja, niet 'betekend heeft' of betekende. Wat 'Wies Van Oers' voor mij betekent... Want over jou gaat het hier, goede vriend. Je bent nauwelijks 2 jaar ouder dan mezelf, en dus was het toevalligerwijs mogelijk dat we samen in eenzelfde school in éénzelfde 'graad' konden 'zitten'. In ons geval was dat 't College van de Redemptoristen in ...

LENTE ENZOVOORTS ENZOVERDER... want dit jaar klopt de timing helemaal. Of we de traditioneel en vanouds vertrouwde 21ste als startdag voor 'la Primavera' nemen, of we volgen de wetenschappelijke trend om alles tot op het uur nauwkeurig te laten fluctueren van 20 tot en met 23 maart: het maakt niet uit, het was en is en blijft nog even heel mooi lenteweer. Perfect om er vol goeie moed in te vliegen. Zweefvliegen in mijn geval. Geen heftige buitenactiviteiten, hou het met enkele meer dan geslaagde boekaankopen tot mijn grote tevredenheid in hoofdzaak bij lezen. En dan nog in de schaduw ook, want een van mijn 'nieuwe pillekes' is niet gemaakt om er lang en onbeschermd mee in volle zon te toeven. Smeren helpt, maar 'zonnen' zoals vroeger kan en hoeft niet meer. Gelukkig is er nu die jongen met zijn vrienden. Met de mol, de vos en het paard. Wat een zalig boek is dat! 'Lief en troostend' vindt vertaler Arthur Japin. Ik kan niet anders dan hem gelijk geven. E...

TOT DRIE KEER toe mag de titel van deze bijdrage aan het hoofd van een alinea staan. En drie keer zal het zijn.  'Eindelijk' is de stap naar het bloggen opnieuw gezet. Er was veel twijfel over wat en hoe, over waarom en wanneer, over misschien of gewoon helemaal niet (meer?). En kijk, hier is ie dan toch. Met een bang klein hartje begon ik aan de voorselectie. Er is momenteel zo weinig in het wereldnieuws waar ik me goed bij voel, laat staan dat ik erover zou schrijven. Het is niet meer zoals vroeger, ook niet bij mij. Toen vloog ik erin met veel kritische bedenkingen en nog meer harde standpunten. Die tijd lijkt voorbij. De oude krijger wil meer aandacht voor het gewone, het alledaagse en het menselijke in m'n eigen kleine leven... en als er zich dan een paar van die 'gewonigheden' aanbieden kan dat zomaar genoeg zijn om nog eens aan de slag te gaan.  'Eindelijk' is er na een korte hapering opnieuw de goesting om af en toe weer wat te schilderen, te teken...