Marco Polo Strikes Back

SNELLER DAN GEDACHT ben ik hier terug. Het onderwerp 'Trager dan verwacht', het hindernissenparcours waarmee de modale Hobokenaar in steeds toenemende mate te maken heeft. Ben er zeker van dat het niet alleen hier zo is, maar voor beeldvorming als bewijslast heb ik me beperkt tot mijn nabije omgeving. Meer nog, deze beelden zijn gisteren geschoten tijdens één enkel fietstochtje.  Had eerst op een onvergelijkbare manier met m'n voeten laten spelen, pedicure op haar best. Het maakt van mij telkens weer een nieuw mens die dan als het ware over wolkjes loopt. Niet zo'n goed gekozen uitdrukking misschien als ik erbij vertel dat deze verplaatsingen meestal op de oude stadsfiets worden afgehaspeld. Als ik buitenkom moet ik eraan denken hoe de terugweg alweer gaat verlopen. Ik zag tijdens de heenrit nogal wat hindernissen en moet nu even plannen wat de beste route huiswaarts kan worden. Tegelijk neem ik me voor om tijdens die terugrit wat foto's te maken. Prentjes geschote...

ZOU HET KUNNEN dat een wekelijkse publicatie van dit bloggewrocht de gewoonte gaat worden? Zelf wil ik het tempo wel opnieuw een beetje opschroeven, maar de tijd en de andere bezigheden... daar bestaat een mooie Franse uitdrukking voor: 'Les excuses sont faites pour s'en servir.' Edoch, daarachter wens ik me niet te verschuilen en al evenmin wil ik er enig misbruik van maken. Dus zoals hier al eerder als goed voornemen en intentie werd aangedragen: vooruit met dat klein gehoornde zoogdier. De geit... inderdaad. Let's go for it! Om te beginnen deze: de wasknijpers waarmee 'ons Bie' op meerdere kampen is vertrokken. Moet ergens in de late jaren '80 zijn, met de 17 van Hoboken.    Meisjesgidsen die hun mannetje konden staan. Heb heel de tijd wel geweten dat er onder in het mandje voor de wasspelden ook nog ongebruikte houten exemplaren lagen. Voor in noodgevallen? Die waren goed bezig de tijd van plastiek te overleven. Maar nu, om een of andere reden kwamen ze...

HIER IS DAN eindelijk een vervolg. Eindelijk voor mij want er groeide inderdaad weer enige onzekerheid over het feit of er nog een blogsel uit mijn mouw via het klavier op dit forum zou geraken. Was er weer zoveel dat mij om het hoofd speelde of was het mijn hoofd zelf dat mij voor de gek wilde houden? Laten we het maar op een mix van de twee houden. Het had ook wel wat te maken met de hoogzomerse temperaturen dewelke ons belaagden. Tegen de bijhorende zonneschijn moet ik sinds enige tijd en wegens aangepaste medicatie mezelf en m'n ouwe lijf extra beschermen. Gelukkig ligt hier een kleine verzameling 'strooien' hoeden die stuk voor stuk zijn meegekomen na vroegere vakanties in toen nog zonniger oorden. De verzamelaar in mij heeft er nooit afstand van willen/kunnen doen, en zie: nu komen ze goed van pas. Wandelend doorheen onze polder, tijdens een klusje in de tuin of met een boek op het terras wordt  bij zonneschijn steeds aan de schaduwkant gedacht en voor de nodige besch...

ZOU DIT LUKKEN? De  blogstilte heeft lang genoeg geduurd. Nog maar eens. Vanalles en nog wat heeft me de afgelopen tijd beziggehouden maar bleek niet meteen blogwaardig. Proberen, even dubben, toch nog een beetje wachten en opnieuw wat bedenktijd ingelast. En dan nu...?  Om te beginnen lijkt het 'uitvullen' van de tekst in de blogger-draft  niet meer te lukken. Proberen, zoeken, nog een poging. Te lang geleden? Er zal wel ergens een verborgen foutje zitten in mijn ondertussen haperende werkwijze zeker? Wil me er niet drukker in maken dan tot nu al gebeurt. Rustig aan, jongen.  Gaan we dan met het verhaal voor vandaag. Misschien wordt het wel morgen voor er iets deftig uit het klavier komt. Geen paniek echter, als dit niet goed komt is het nog maar zo. Er zijn erger dingen om je druk over te maken. Tot morgen... Vandaag is 'morgen'... en dus smijt ik me nog een keer. Wat bij welke foto past mag u zelf uitzoeken. Het zou zomaar eens tot spitse combinaties kunnen leide...

Nu ik toch aan het delen ben: misschien ook even stilstaan bij deze van Fien Leysen . Over Gent? En Gaza? En zoniet alles dan toch veel daar tussenin en omheen... Het brandde even in het land van morgen. Alle buren zagen de rookwolken, ze hoestten en schuilden in hun huizen achter gesloten deuren en ramen, om zodra het veilig was, weer naar buiten te komen, en te helpen de brokstukken op te rapen. Ze spraken in microfoons en voor cameralenzen en zeiden dat ze het met hun eigen ogen zagen. Hoe het plots, uit het niks, niemand weet hoe, dat wordt onderzocht, maar het liep uit de hand, werd oncontroleerbaar, gevaarlijk, dan blijf je beter binnen, er was vast wel ergens iemand bezig met blussen. Het is moeilijk om er geen metafoor in te vinden. Wij wenden de blik af van de dakloze man op de hoek die om kleingeld vraagt, wij draaien onze hoofden de andere kant op, kijken strak voor ons uit in de verte, staren naar de grond terwijl we verder lopen. Zo hebben we het niet zien aankomen, zegt d...

Hiermee wilde ik me zelf toch een keer wakker schudden.  Misschien wilt u het bericht van Erika Vlieghe ook wel eens lezen... "Ik heb geaarzeld om me publiek uit te spreken over wat zich afspeelt in Gaza. Ik ben immers arts, en geen historicus, noch expert in Midden-Oosten politiek. Wat is de waarde van mijn persoonlijke mening? Ik lees de krant, kijk naar het nieuws, en denk er het mijne van, zoals de meesten onder ons. Maar waar wij als artsen maar al te goed wél de details van kennen, dat zijn de medische gevolgen van schotwonden en bombardementen, van bedolven geraken onder het puin, van extreme ondervoeding, van acute uitdroging door diarree, van kinderen proberen te baren en in leven houden zonder goede medische hulp, van amputaties en stinkende wonden. Van ondraaglijke pijn, fysiek, en nog veel meer mentaal. Nu, en nog jaren na deze feiten. Verschillende moedige collega’s bieden in de puinhopen van het gezondheidssysteem van Gaza mee hulp – voor zover ze ter plaatse gerak...

  GEWOON HET VERVOLG van de zomerse feiten. Vergat ik vorige keer te vertellen dat niet één maar twee huisjes geboekt werden door de 'enige echte' Pola? Geen twee op één en dezelfde plek. Neen, twee opeenvolgende boekingen van telkens een week. Op telkens een bijzonder fijne lokatie. In telkens een bijzonder mooie streek. Na Friesland volgt de Gelderlandse Veluwe. Na Bakkeveen doen we Emst aan, vlakbij Epe. Zegt je hoogstwaarschijnlijk niets. Ons ook niet voor we er waren. Maar dan begon het met wandelen door en omheen het  Wisselse Veen . Tijdens de aanloop naar het 'veen' in kwestie komen we zomaar terecht in de Eper Paarden 4 daagse . Zoiets als de vierdaagse van Nijmegen. Die is voor wandelaars, hier gaat het om ruiters en menners. De hele uitleg vind je achter voorgaande hyperlink. Kan je wel vertellen dat het zeer de moeite waard is. Al was het maar om de hemelse achteraanblik die voorbij hollende paarden kunnen bieden. De dag daarna gaan we fietsen doorheen Kro...