Marco Polo Strikes Back

EEN WEEK OM op adem te komen, wie zou daar geen geld voor geven? En dat werd deze jongen de voorbije zeven dagen zomaar gratis én voor niks in de schoot geworpen. Of stel ik me maar wat voor, maak ik mezelf iets wijs? Het maakt eigenlijk weinig uit en al helemaal geen verschil: de tijd verloopt op redelijk ontspannen wijze. Er staan afspraken van praktische aard, maar die zijn behapbaar en wat daar op sociaal-familiaal-vriendschappelijk vlak aan samenkomsten en reünietjes tussendoor meandert geeft aan deze periode een niet te versmaden meerwaarde. Of hoe ik mezelf een zalig leven zit  toe te dichten en er voorwaar oprecht van geniet. Zonder stress. Hier en daar een virtuele tip van een goede vriend of vriendin om dag na dag het leven in de ogen te kijken en goed door te komen. Het helpt vooral om er aandacht aan te schenken en da's al veel, het halve werk zeg maar. Het fijnste werk dat ik me in deze voor mij gezegende tijd en omgeving kan voorstellen. Kijk wat er nog altijd woedt ...

WAT 'BOER WORTEL' (Felix Timmermans) of eerder nog 'Pallieter' (van dezelfde Fee) en 'De Witte van Zichem' (Stijn Streuvels) voor de Vlaamse streekliteratuur betekenen is onder andere  'Bartje & Bartje zoekt het geluk' van Anne de Vries voor het Nederlands equivalent daarvan. Dit gezegd zijnde geef ik vrij wat mij de laatste weken op leesgebied is overkomen en aansluitend heeft beziggehouden. Bartje dus! Om te beginnen even terug naar de Westhoek, Bachten de Kupe. De kuip die bij de huidige pluviale overdaad tot over de rand gevuld is en waar Stavele het erg te verduren heeft. Het dorp naast Beveren-aan-de-IJzer, waar begin oktober ons natuurhuisje stond, en allebei deelgemeenten van Alveringem. Alles, of toch bijna, staat er nu blank. Sterkte daar, we duimen. Maar dus naar Stavele, in het Dorpspunt en de namiddag dat ik daar stapels tweedehandse boeken achter het raam zag liggen. Mijn oog valt op een vintage kaft met een klein manneke op de voor...

HET WORDT DRINGEN in Marco Polo's blogcoulissen. Wie of wat gaat het vandaag halen? Dat de wereld op meerdere plaatsen in brand staat weten we ondertussen maar al te goed. De al-dan-niet-sociale-media (daar is ie weer...) staan er bol van, de klassieke nieuwsgaring komt om de haverklap met nieuwe schrijnende beelden en feiten. In tegenstelling tot vroeger jaren wordt hier niet meer op die socio-politiek kritische kar gesprongen. Ooit ging ik schrijvender wijs mee de wereld veranderen, mistoestanden aanklagen en al dan niet komische commentaren plegen. Dat vuur lijkt gedoofd, mijn leven wordt ondertussen anders ingekleurd. Soms geeft het de indruk dat ik alles zomaar laat passeren en misschien is dat ook wel zo. So be it. Dan voel ik me heel even schuldig aan een vorm van planetaire desinteresse, of toch bijna... want er zijn natuurlijk de anderen en die andere dingen om de dagen in te vullen. Tijd dus om over te schakelen naar wat hier ruim recentelijk meestal het onderwerp van ge...

NA DE TEKENINGEN tijd voor een paar foto's. Zo gaat dat hier op de blogsite als ik terug thuis ben. Deze keer zijn we de Veluwe ingetrokken, naar Hulshorst om precies te zijn. En ja, 'natuurhuisje' blijft scoren. Droomvakantie Veluwe zegt genoeg neem ik aan. Het is een aangename midweek geworden. Fijn gezelschap, Shanthi en Bram. Prima lokatie en omgeving. Dat we die leerden kennen én appreciëren hebben we dan weer te danken aan gastvrouw Mariette. In haar vrije tijd een zeer onderlegde en gedreven natuurgids die ons meenam op een boswandeling bij valavond. Het werd een snelcursus in 'natuur lezen'. Boeiend, leerrijk, inspirerend. "Het bos en een wandeling er doorheen zullen vanaf nu nooit meer hetzelfde zijn." En of ze gelijk heeft (gekregen): de dagen erna gingen we op ons gemak wandelend lopen kijken naar veel meer dingen dan voorheen. Betoverend licht, wildsporen waar ik anders zo aan voorbij liep, nog meer oog voor de paddestoelen die nu zo ruim vo...

EN TOEN HEB  ik me blogsgewijs nog maar eens vastgereden. Gewoonweg zomaar stilgevallen zonder echte reden...? Daar is op dit moment natuurlijk de tijd van pompoensoep maken. Ondertussen kan ik hieraan met veel plezier een volle 'werk'dag besteden. Als je dan nog wil fietsen of wandelen schiet er niet veel tijd meer over om nog iets op papier te zetten, laat staan op een blog te posten. En toch gebeurt dat nog in volle vaart, alleen dus niet op deze blog. Het jaarboek(je) voor de kleindochter krijgt stilaan vorm. Er dient getekend, geschilderd en geschreven. En als het even kan ook graag hier en daar iets in versvorm, al dan niet in  'karamel'formaat. Het is de tweede keer dat ik hiervoor ga. Vorig jaar werd het strakke plan redelijk goed uitgevoerd: elke week een berichtje en een bijhorend plaatje. Zo stonden er toen eind november netjes 47 bijdragen klaar, nog 5 te gaan om het jaar af te sluiten. Dat is in 2023 enigszins anders verlopen. Door 'omstandigheden'...

DAT KOMT ERVAN. De molen, de Westhoek en de zee achter me gelaten en terug het tuintje in de Hobokense polder opgezocht. Uitpakken, spullen oprommelen, blogske(s) schrijven en terug de huiselijke draad oppikken. Er blijken nog enkele "to do's" op m'n lijstje te staan. Om te beginnen het bladjes-haag-ritueel dat zich twee keer per jaar aanmeldt. Er was al een stukje klaar, maar nu stap voor stap de rest. Tot de drie 'groene' bakken vol zijn, en volgende week na de ophaling verder... Dan blijkt er een gaatje te vallen in de programmering en met dit mooie weer kan een mens toch niet zomaar binnen zitten. Het tuinhuis kan weer een nieuwe laag gebruiken. 'Wé' gaan dat tussendoor wel even fixen. Maar 'zé' heeft aan een kleine misstap tijdens wat opruimwerk genoeg om een vervelende blessure op te lopen en 'wé' wordt dan toch weer die bescheiden eerste persoon enkelvoud. Geen probleem, hij gaat dat nog wel kunnen: fris en monter als een zevene...

DAG OP DAG een week geleden zag ik voor het eerst sinds lange tijd de zee. Het was er bijna weer niet van gekomen, ondanks een hele lange week Westhoek met wandelen en fietsen in alle richtingen. Maar uiteindelijk dan toch wel: tijdens de laatste fietstocht. We zouden in schoonheid eindigen en daar mocht voor 'den deze' nog een schepje bovenop. De geplande route over Veurne bood een mogelijkheid om door te steken naar De Panne. De matige zuid-oostenwind zorgde bij mij persoonlijk voor enige overmoed en dus gingen we bij knooppunt #84 linksaf naar #1 en verder rechtdoor naar de dijk, annex het strand... en de zee. Ooit leerde ik op jonge leeftijd dat de oude Grieken daarvoor een prachtig woord hadden bedacht. Volgens mij dan toch:  Θάλασσα . Jammer genoeg zonder uitroepteken, want dat kenden de Hellenen niet. Toch heb ik het 'in gedachte' uitgeschreeuwd toen we daar voor die licht kabbelende Noordzee stonden. Rug aan rug met Leopold I en de ogen gericht over het  water ...