Marco Polo Strikes Back

GELUKKIGE VERJAARDAG, VADER !  Vandaag word je 100. Niet meer hier tussen ons, maar de datum klopt wel. Dus in mijn gedachten, waar ik je steevast "vokke" blijf noemen. De vader uit m'n jongste jaren die keer op keer het onderste uit de kan moest halen. Ervoor zou zorgen dat zijn gezin niks tekort kwam. Je wilde er absoluut voor gaan, en je wist dat niks vanzelf zou komen. Je verloor als kleine jongen te snel je moeder, hebt dapper doorgezet tijdens je jeugd want in het nieuw samengestelde gezin moest je extra je mannetje staan. Geen cadeau's. Kwam dan de oorlog en je vlucht naar het zuiden om niet naar de Duitse werkkampen te moeten. Ziek terug, daarna genezen maar wel getekend voor het leven. Zeker in die tijd. Een nieuwe stap was het huwelijk met "ons moeke". Jullie emigratie naar het einde van de wereld: Essen werd het thuishonk. Fiere papa, dapper ondernemen, af en toe naar zee. Dat kon toen met onze Minerva. Maar tegenslag bleef je achtervolgen. Weg za...

     samen met ekster      achterom kijken      naar jou, Niké                                                    en  naar die avond                                                      dat je bij ons kwam                                                     maar  te snel weer ging                                                 ...

ZE HEBBEN WEKENLANG mijn dagelijkse bezigheden mee bepaald, er een routineus gebeuren van gemaakt. Ik raakte voorwaar in de ban van de mees. Kijken, wachten, checken. Het verhaal is lang, dat bespaar ik jullie, maar de korte versie moet kunnen. Twee nieuwe mezenkasten in berkenstam kregen  afgelopen winter - of wat daarvoor moest doorgaan - een plaats in onze tuin. Iets te laat? Toch op tijd voor een schot in de roos. Zeker achteraan bij het terras waren er al snel bezoekers. Die bleven terugkomen, controleren, schuilen, tijdelijk onderdak zoeken. Wanneer ze er echt aan begonnen zijn kan ik niet juist zeggen, maar ze kwamen meer en meer in actie... eerst het nest zeker, en dan de eitjes en het broeden, het voeren met vette groene rupsen en ander lekkers. Het was een voortdurend af en aan waarover in de vorige bijdrage al wat te lezen viel. Ook dat ze mij stevig in hun greep hadden en het schouwspel mij zeer bekoorde. Geen maaltijd op het terras of vader en moeder koolmees hielden ...

DE EERSTE VIER maanden, één derde van het jaar 2022, hebben we achter de krakkemikkige rug. Het is me wat geworden, zeg dat wel. En al helemaal niet wat we ervan verwacht hadden. Wie dacht dat dit het jaar van de wederopstanding en het complete herstel ging worden is eraan voor de moeite. Covid-corona-omikron en noem maar op, ze zijn meer dan latent aanwezig gebleven. Voorzichtig zijn is nog steeds de boodschap, maar vooral ook hopen op niet teveel tegenslag. En als het dan toch "prijs" is, dat het ziektebeeld maar wat mag meevallen. Thumbs up, fingers crossed.   Net als voor de toestand in die oostelijke hoek van Europa. Ook daarover is het laatste woord nog niet gezegd noch geschreven, de laatste gruwel nog niet ontdekt, het laatste schot nog lang niet gelost. Erg, heel erg. Er komen veel vluchtelingen onze kant op. Een aantal mensen werkt hard om de opvang te verzorgen. Chapeau Katelijne, jij en Dirk en zovele andere vrijwilligers doen dat prima. Maar als we er niet direc...

GEEN MAAN, GEEN brand, geen blussers vandoen. Maar wij reden vorige week wel op een zonnige dinsdag naar Mechelen . Ten derde male had La Pola een uurtje kunst kijken-en-luisteren geboekt in de Heilige Geestkapel, recht tegenover de Sint-Romboutstoren. We gaan  Het Kunstuur 3 bezoeken. Edities 1 en 2 hebben goede herinneringen nagelaten, dus ook in deze "geen-twee-zonder-drie" voor ons. Sterke formule om een selectie van 30 kunstwerken te bekijken, elk van gesproken commentaar voorzien door een BV. De ene vertelt al eens meer over zichzelf dan over het schilderij, maar het blijft een aangename en leerrijke ervaring. De jaren op Polo's teller zorgen ervoor dat de verhalen sneller vergeten lijken dan verwacht of gevreesd.  Toch heb ik bij het bekijken van deze compilatie de geruststellende indruk dat de essentie meestal in het geheugen bewaard is gebleven. Oef!! Het is zomaar een losse greep uit het aanbod, geen echte voorkeur. Een vrouw op de fiets, een moeder en kind, e...

ARNO 1949 - 2022

HET LIJKT WEL of ik ontwaak uit een winterslaap. Dan klopt de timing, toch? Wakker geschud door de overvloed aan sport op televisie. Heb ik er voorheen geen of weinig aandacht aan besteed, geen tijd aan gespendeerd noch verloren, uiteindelijk kruipt het bloed toch weer waar het niet gaan kan. Het aanbod is meer dan ruim: koers, voetbal, snooker, NBA en dan vergeet ik er nog een paar zeker? Dus kijk ik weer wat meer. Noem het een soort sportieve wake-up call. CL kwart finales, voorjaarsklassiekers over heuvels of kasseien en hier en daar een muur. Biljarten met die 15 rode en nog 7 andere-kleuren ballen: het WK in Sheffield. Allemaal best genietbaar. Dat ondertussen de oorlogsgruwel in Oekraïne met geen woorden te beschrijven valt weet ieder zinnig mens. Daarom dat ik er in deze context maar niet aan begin. Het paasweekend liep op z'n eind. Witte donderdag, goede vrijdag, stille zaterdag, pasen, paasmaandag... en net voor de middag een berichtje uit A'dam. Over thuishaven Hobok...