Marco Polo Strikes Back

LENTE ENZOVOORTS ENZOVERDER... want dit jaar klopt de timing helemaal. Of we de traditioneel en vanouds vertrouwde 21ste als startdag voor 'la Primavera' nemen, of we volgen de wetenschappelijke trend om alles tot op het uur nauwkeurig te laten fluctueren van 20 tot en met 23 maart: het maakt niet uit, het was en is en blijft nog even heel mooi lenteweer. Perfect om er vol goeie moed in te vliegen. Zweefvliegen in mijn geval. Geen heftige buitenactiviteiten, hou het met enkele meer dan geslaagde boekaankopen tot mijn grote tevredenheid in hoofdzaak bij lezen. En dan nog in de schaduw ook, want een van mijn 'nieuwe pillekes' is niet gemaakt om er lang en onbeschermd mee in volle zon te toeven. Smeren helpt, maar 'zonnen' zoals vroeger kan en hoeft niet meer. Gelukkig is er nu die jongen met zijn vrienden. Met de mol, de vos en het paard. Wat een zalig boek is dat! 'Lief en troostend' vindt vertaler Arthur Japin. Ik kan niet anders dan hem gelijk geven. E...

TOT DRIE KEER toe mag de titel van deze bijdrage aan het hoofd van een alinea staan. En drie keer zal het zijn.  'Eindelijk' is de stap naar het bloggen opnieuw gezet. Er was veel twijfel over wat en hoe, over waarom en wanneer, over misschien of gewoon helemaal niet (meer?). En kijk, hier is ie dan toch. Met een bang klein hartje begon ik aan de voorselectie. Er is momenteel zo weinig in het wereldnieuws waar ik me goed bij voel, laat staan dat ik erover zou schrijven. Het is niet meer zoals vroeger, ook niet bij mij. Toen vloog ik erin met veel kritische bedenkingen en nog meer harde standpunten. Die tijd lijkt voorbij. De oude krijger wil meer aandacht voor het gewone, het alledaagse en het menselijke in m'n eigen kleine leven... en als er zich dan een paar van die 'gewonigheden' aanbieden kan dat zomaar genoeg zijn om nog eens aan de slag te gaan.  'Eindelijk' is er na een korte hapering opnieuw de goesting om af en toe weer wat te schilderen, te teken...

LIVETIME ACHIEVEMENT AWARD. Drie woorden die absoluut recht hebben op de 'hoofdletters' * van MPSB's blogaanhef. 't Is een gewoonte geworden, en nu ook zeker en vast verdiend. Afgelopen week won Kommil Foo het 'Gouden Jefke' oftewel de 'Oscar van de Vlaamse Comedy' voor hun gehele carrière en/of oeuvre tot nu toe. Raf en Mich hebben daar zonder enige twijfel recht op. Mich en Raf ook. En eigenlijk nog veel meer, want wat zij brengen is niet alleen comedy. Maar daarover ga ik het misschien bij een andere gelegenheid wel eens hebben. Het gaat dus nu over hun carrière, loopbaan, oeuvre, jarenlange bezigheid op de scène die zij geen werken noemen maar 'mogen spelen'. Dat er veel zoeken en proberen alsmede flink boterhammen eten voorafgaat aan de première van een nieuwe voorstelling nemen ze er graag bij. Dat moet wel, anders kan je dit niet zo lang en zo succesvol blijven doen. Als we er hun eerste 'plank-act' op het podium van Jeugdhuis De...

EN ONDERTUSSEN VLIEGT de tijd en verzorgden we nog enkele dagen de opvang van een kleindochter. Inderdaad 'die' van ons jongste. Dachten we dat zij de ziekendans op school wel zou ontspringen dan zaten we er mooi naast. Eerst koorts, bleef daarna hoesten om te eindigen met magistrale snottebellen. Maar wel netjes genezen en gerecupereerd om vrijdagavond te vertrekken op skivakantie. En de oudjes dus ook. Wel  dichter bij huis en niet om 'met de latten onder' van een berg te glijden. Met enige soepelheid in het UZA-agenda en een toevallig perfect geplande terugkeer konden we alsnog van onze krokusvakantie gaan genieten. In Merksplas, om precies te zijn op het Kromven-domein van Patricia & Herman. Prettig weerzien, heerlijke plek, zalig logement en daar bovenop 'gewoon' een mooie omgeving. Dat alles wisten we eigenlijk reeds, want we waren toe aan onze zesde Kromven-passage. Verslag van de vorige edities is te vinden op deze blog onder #102 ,  #169 , #179  , ...

HET HAD MEER voeten in de doorregende aarde dan verwacht om deze 350ste door de MPSB-uitlaat te rammen. Om te beginnen dit: het gaat hier om een uitgeschreven variant van wat we bij tussentijdse vriendenbijeenkomsten 'het medisch kwartiertje' plegen te noemen. Over wie wat door de jaren heen is gaan 'mankeren'. Met die schamele 15 minuten komen we er de laatste jaren al lang niet meer. Want zelfs als we onze verhalen in de 'korte versie' brengen (knipoog naar La Pola!) loopt het gezondheidspraatje al snel uit. Misschien moet ik er maar mee beginnen, anders helpt die knipoog niet meer en mag ik #351 op mijn gladde buik schrijven.  M'n verhaal dan maar? Na de laatste bestralingsronde (#321 & #322) en de daaraan gekoppelde heropstart van de hormoontherapie, een combinatie om het postprostataire bestaan van uw schrijvende dienaar op de rails te houden, ben ik deze keer wel in een OBP - Oncologisch bewegingsprogramma - gestapt. Omdat hart en bloeddruk de la...

  OUT OF OUD? Het scheelt maar één letter, maar het maakt wel een wereld van verschil. Neem nu die Asics basketbalschoenen hierboven. Die kocht ik in 2010 met het tweejaarlijks kledingbudget voor de sportleraar bij het PITO, ons 'instituut'. Ik deed er mijn laatste schooljaar mee uit: niet om opnieuw te gaan 'ketsenballen', wel om mijn enkels meer steun te geven tijdens de indoor-sportlessen. Daarna heb ik ze in mijn vrije en andere tijd als 'op rust gestelde' nog vele keren gebruikt. Finaal halen ze de overstap naar 2026, niet meer in opperbeste staat maar ze halen het. Aan vervanging toe vind ikzelf en koop een ander stel sportschoenen die ook voor het lichte tuinwerk kunnen dienen. Maar dat kunnen deze oudjes eigenlijk ook nog: ga ik het over m'n hart krijgen om ze écht te dumpen? Gaat moeilijk worden. Waar ik dan wel heel kordaat heb doorgebeten is het opzeggen van 'ons' vaste lijn-telefoonnummer. Een '03' die exact 50 jaar heeft meegedra...